ΣΧΕΔΙΟ ΦΡΑΚΤΑΛ

Το τέλος

2010-11-02T04:30:00.000-07:00

Ένας ολόκληρος χρόνος. Θα μπορούσε να είναι γενέθλια, αλλά δυστυχώς είναι απλά το τελευταίο διήγημα. Μπορώ να πω ότι άξιζε τον κόπο. Ευχαριστώ όσους με συνόδεψαν. Όπως σε όλα τα ταξίδια μόνο όποιος το έκανε ξέρει τι έχασε και τι κέρδισε. Νομίζω ότι τελικά κέρδισα το στοίχημα από τον εαυτό μου. Έστω κι αν «έκλεψα» λίγο με τις διακοπές του καλοκαιριού, έστω κι αν έφτασα εξαντλημένος στον Οκτώβριο, έστω κι αν πολύ θα ήθελα να συνεχίσω, πρέπει με βαριά καρδιά να παραδεχτώ ότι έφτασε ….

Το τέλος

Μόλυνση! Δεν ήθελε να το πιστέψει, αλλά πώς μπορούσε να αρνηθεί αυτό που έβλεπε μπροστά του. Τελικά, είχε δίκιο ο πατέρας του. Το είχε καταλάβει πριν καν δει τα αποτελέσματα από το πρώτο τεστ, μια μικρή πλάκα σε απαλό ροζ που όμως είχε γεμίσει με πράσινα στίγματα. Ο Λέρ την κοιτούσε προσεκτικά προσπαθώντας να τη συγκρίνει με τις δύο εικόνες που είχε πάνω το κουτί, μία για τη μόλυνση και μια για την καθαρή αποικία, και ο πατέρας του στεκόταν δίπλα του λέγοντας: «Μη στενοχωριέσαι, συμβαίνουν αυτά. Θα δεις και κάτι ενδιαφέρον». Ο Λερ είχε εκνευριστεί πολύ τότε, γιατί ήξερε ότι δύσκολα θα έπαιρνε το άριστα στην εργασία με αυτή τη μακέτα. Ψέκασε δυο τρεις φορές, κυρίως στο σημείο που είχε εμφανιστεί η μόλυνση, αναθάρρησε σε μια στιγμή που είδε σημάδια υποχώρησης, αλλά τώρα πια ήταν ολοφάνερο ότι δεν είχε πετύχει τίποτα. Αυτά τα μικρά πλασματάκια, που πριν λίγο καιρό μόλις που διακρίνονταν, ήταν πια ορατά χωρίς κανένα βοηθητικό όργανο και ετοιμάζονταν να καταβροχθίσουν την υπόλοιπη εργασία του. Έπρεπε να είχε δώσει ένα τέλος νωρίτερα. «Φτιάξτε ένα καινούριο κομμάτι πραγματικότητας», ήταν ο βαρύγδουπος τίτλος του διαγωνισμού, αλλά ο Λερ ήταν πια πολύ απογοητευμένος και έπιασε τη μακέτα έτοιμος να τη συνθλίψει.
«Ε, τι κάνεις εκεί», άκουσε τη φωνή του πατέρα του και άφησε με τρόπο τη μακέτα να συνεχίζει να αιωρείται μέσα στο μαύρο κλωβό χαμηλής ακτινοβολίας.
«Δεν γίνεται τίποτα. Η μόλυνση δεν φεύγει», είπε απογοητευμένος.
«Άσ’ τη λίγο ακόμα, ποτέ δεν ξέρεις»
«Μα έχει πιάσει τον καλύτερο πλανήτη μου».
«Τι περίμενες; Να ξεφυτρώσει μέσα σε ξερό βράχο;»
«Τον καταστρέφει. Αν τον έβλεπες πόσο πρασινογάλαζος ήταν στην αρχή με υπέροχα άσπρα σύννεφα. Τώρα κατάντησε μια γκρίζα κουκκίδα και ο αέρας της έχει γίνει σχεδόν μαύρος»
Ο πατέρα του ανέμισε μερικές εικόνες στο μυαλό του και ο Λερ ένοιωσε καλύτερα.
«Αυτό είναι το νόημα του διαγωνισμού. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα είναι η καινούρια πραγματικότητα. Ίσως σε λίγο να δεις κάτι που σου αρέσει. Μερικές φορές το αναπάντεχο είναι καλύτερο από το προγραμματισμένο. Λοιπόν, τι λες; Θα τους δώσεις μια ευκαιρία ή έφτασε το τέλος;»
Ο Λερ κοίταξε σκεπτικός το μικρό του σύμπαν. Έδειχνε τόσο εύθραυστο. Δισεκατομμύρια πλασματάκια που μόλυναν τη μακέτα του. Έπρεπε να τα είχε καθαρίσει από την αρχή. Άπλωσε τα άκρα του, αλλά σταμάτησε λίγο πριν τον μολυσμένο πλανήτη. Μερικές φορές το αναπάντεχο είναι καλύτερο από το προγραμματισμένο Το σκέφτηκε λίγο ακόμα….

***

Ο Νέλεφ ρύθμισε τον συμπυκνωτή μποζονίων και κοίταξε γεμάτος δέος τη μαύρη έκταση που σκέπαζε ολόκληρο τον ορίζοντα. Ήταν ο πρώτος, αλλά ακολουθούσε ολόκληρος ο πολιτισμός του μέσα σε εκατομμύρια διαστημόπλοια που ταξίδευαν με υποφωτεινές ταχύτητες, εξαντλώντας τα τελευταία υπολείμματα χρήσιμης ενέργειας που περιείχε το σύμπαν τους. Μια τρελή κούρσα ενάντια στον εντροπικό θάνατο που τους είχε φέρει εκεί, στην άκρη του σύμπαντος ή, όπως έλεγαν οι περισσότεροι, στο τέλος του.
Όταν το είχαν ανακαλύψει είχαν μείνει όλοι άναυδοι. Πολλοί υποστήριζαν ότι το σύμπαν δεν τελειώνει ποτέ, άλλοι ότι το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι ατελείωτες βόλτες σαν να είσαι πάνω σε μια κυκλική διαδρομή επιστρέφοντας συνεχώς στη θέση που ξεκίνησες, όμως όλοι σταμάτησαν να μιλούν τη μέρα που το πρώτο διαστημόπλοιο που έψαχνε απεγνωσμένα για χρήσιμη ενέργεια έφτασε στην ζώνη τερματισμού, όπως ονομάστηκε, και διαπίστωσε ότι είναι αδύνατον να προχωρήσει πιο πέρα.
Ευτυχώς κάποιοι φυσικοί έσπασαν το κεφάλι τους, και έφτιαξαν αυτή την μικρή συσκευή που έκοβε και έραβε την ύλη σε υποατομικό επίπεδο. Μόλις πήραν στα χέρια τους το υποατομικό μαχαίρι, το πήγαν ως το τέλος του σύμπαντος και «έκοψαν» την κατάμαυρη συμπύκνωση ύλης, που σαν μαύρη κουβέρτα τους εμπόδιζε να προχωρήσουν. Το θέαμα που αποκαλύφτηκε ήταν εκπληκτικό, αφού πίσω από το μαύρο μανδύα έβραζε το «κενό» γεννώντας και σκοτώνοντας σωματίδια σε μια σούπα που δεν μπορούσε να φιλοξενήσει κανενός είδους ζωή. Μια «εν δυνάμει» πραγματικότητα που ήταν συνεχώς στα όρια της ανυπαρξίας. Κάπου εκεί μπήκε στο παιχνίδι ο Νέλεφ.
Το μικρό ηχητικό σήμα τον ειδοποίησε ότι είχε φτάσει στο πιο λεπτό σημείο της παραδοξότητας, εκεί που η μαύρη κουβέρτα που τους σκέπαζε ήταν λεπτότερη και θα άνοιγε ευκολότερα. Συντόνισε την κίνηση του αεροσκάφους με αυτήν της σκοτεινής ύλης και στη συνέχεια άρχισε να ανοίγει την τομή με τον συμπυκνωτή του. Ήταν λεπτή δουλειά. Δεν έπρεπε κάνει πολλή μεγάλη την τομή γιατί κινδύνευε να διαρρεύσει το κοχλάζον κενό μέσα στο δικό τους σύμπαν, αλλά ούτε πολύ μικρή γιατί έπρεπε να περνάει η κάψουλα εκκίνηση από μέσα της. Μόλις διαπίστωσε ότι είχε πετύχει το σωστό μέγεθος, άπλωσε το χέρι του στο κιβώτιο με τις κάψουλες και τις κοίταξε προσεκτικά.
Ήταν πολύ περήφανος για τη αποστολή του. Το σχέδιο ήταν να εκκινήσουν ένα καινούριο σύμπαν μέσα στο υλικό που αποκάλυπτε το κόψιμο. Ένα σύμπαν στο οποίο θα μπορούσαν να μεταπηδήσουν μόλις νεκρωνόταν το δικό τους. Ένα τέλος και μια αρχή. Όλοι συμφωνούσαν ότι ένα κομμάτι ύλης θα έκανε τη δουλειά μια χαρά, όλοι, όμως, είχαν και μια διαφορετική άποψη για το σωστό κομμάτι ύλης. Έτσι, έμελλε στον Νέλεφ να αποφασίσει. Κάθε κάψουλα περιείχε και έναν δυνητικό σπόρο γέννησης. Οι πιο πολλοί είχαν προτείνει μικρές πυρηνικές βόμβες, αλλά επειδή κανείς δεν ήξερε πραγματικά τι θα οδηγήσει το αναβράζον κενό που έβλεπαν να μετατραπεί σε κατοικήσιμο σύμπαν, τελικά είχαν καταλήξει σε μια συμβιβαστική λύση. Μερικές φορές το ένστικτο είναι καλύτερος οδηγός και από την πιο δυνατή λογική. Έτσι, εφοδίασαν τον Νέλεφ με μια ποικιλία από κάψουλες που περιείχαν κυρίως σπόρους από φυτά και σπάνια πετρώματα ελπίζοντας κατά κάποιο τρόπο να «βλαστήσουν».
«Δες τη σούπα και αποφάσισε μόνος σου τι θα ήταν καλύτερο», του είχαν πει, ρίχνοντας ουσιαστικά πάνω του την ευθύνη για τη συνέχιση της ζωής ενός ολόκληρου σύμπαντος. «Φτιάξε μια καινούρια πραγματικότητα για εμάς». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσε πριν ξεκινήσει το ταξίδι μέσα στο υποδιάστημα. Ο Νέλεφ το είχε σκεφτεί πολύ καιρό και τώρα πια είχε φτάσει η κρίσιμη στιγμή. Έπιασε την μικρή πυρηνική βόμβα, τη λύση που θα έδινε κάθε λογικός άνθρωπος. Την κράτησε γερά και σκέφτηκε τι πιθανότητες είχε να κάνει λάθος. Το πιο ισχυρό και απάνθρωπο όπλο που είχε κατασκευασει το είδος του. Τι ελπίδες είχε ένα σύμπαν που ξεκινούσε με αυτόν τον τρόπο; Μερικές φορές το ένστικτο είναι καλύτερος οδηγός και από την πιο δυνατή λογική. Με το αριστερό του χέρι, έπιασε την κάψουλα που περιείχε την πιο γλυκιά μελωδία που είχε ακούσει ποτέ. Ο εισηγητής της ισχυριζόταν ότι αρκούσε ένα απαλός ήχος για να ξεκινήσει τη δημιουργία ενός καινούριου κόσμου. Μερικές φορές το ένστικτο είναι καλύτερος οδηγός και από την πιο δυνατή λογική. Ο Νέλεφ έσφιξε τις κάψουλες όσο πιο δυνατά μπορούσε καθώς κοίταζε την ύλη να γεννιέται και να καταστρέφεται συνεχώς μπροστά του. Μια πυρηνική έκρηξη ή μια απαλή μελωδία; Τι θα διάλεγε; Το σκέφτηκε λίγο ακόμα….

***

Ο Κώστας κοίταξε τα διηγήματα που σχημάτιζαν μια μικρή δικτυακή διαδρομή ενός χρόνου. Γράμματα το ένα δίπλα στο άλλο, λέξεις η μία δίπλα στην άλλη, παράγραφοι μία κάτω από την άλλη. Κι όμως, στο τέλος, αυτό που έμενε, ήταν ένα μικρό καινούριο κομμάτι πραγματικότητας. Ένα κομμάτι που δεν υπήρχε πριν στο εικονικό σύμπαν του διαδικτύου, ένας καινούριος τόπος που μπορούσε κάποιος να αγνοήσει ή να εξερευνήσει το ίδιο εύκολα. Με αυτήν την σκέψη, αισθάνθηκε πολύ όμορφα, σαν να φύσηξε κάποιος μέσα του ένα θερμό αεράκι που έφτασε μέχρι το βάθος της καρδιάς του. Το μόνο που χρειαζόταν πια ήταν να γράψει την τελευταία λέξη και όλα θα τελείωναν. Την είχε γράψει δεκάδες φορές μέχρι εκείνη τη στιγμή, την είχε ήδη γράψει και στην αρχή της ιστορίας. Το σκέφτηκε λίγο ακόμα. Μερικές φορές ένα διήγημα είναι πιο δυνατό από τον συγγραφέα και επιλέγει μόνο του το δικό του τέλος. Και μερικές φορές οι λέξεις είναι πιο δυνατές όταν δεν γραφούν. Ο Κώστας έβαλε κεφαλαία και πλησίασε το χέρι του στο πλήκτρο με το «τ». Το σκέφτηκε λίγο ακόμα…

Το τέλος της εντροπίας

2010-10-25T00:36:00.000-07:00

Όταν ένας καλός φίλος σου λέει ότι το μόντεμ που χρειάζεσαι το έχει αφήσει στην αποθήκη στο σπίτι των γονιών του, τότε μάλλον έχεις μείνει λίγο πίσω τεχνολογικά. Έτσι εξηγείται και η μετακίνηση προς τη Δευτέρα. Φυσικά μπορείς πάντα να επικαλεστείς σαν δικαιολογία τους νόμους της Φυσικής. Ότι και να κάνεις η εντροπία θα σε νικήσει, άρα γιατί να προσπαθήσεις;. Ίσως έχετε ακούσει για την αρχή της εντροπίας, αλλά εμείς σήμερα θα μιλήσουμε για …..

Το τέλος της εντροπίας

«Κι’ έτσι, μπορούμε με μεγάλη βεβαιότητα να πούμε ότι με το πάτημα ενός κουμπιού θα σώσουμε το σύμπαν από την ολική καταστροφή»,
Ο Υ’ λα κοίταξε το ολιγομελές ακροατήριό του. Κυρίως πολιτικοί και στρατιωτικοί από τις ανώτατες βαθμίδες που είναι ζήτημα αν καταλάβαιναν έστω και μία λέξη απ’ όσα είχε πει. Έπρεπε, όμως, να τους το εξηγήσει. Στο κάτω-κάτω αυτοί θα έπαιρναν την απόφαση. Όχι ότι είχαν και πολλές επιλογές, αλλά ο Υ’ λα δεν ήθελε να το ρισκάρει. Χάιδεψε απαλά το κόκκινο κουμπί του μετασχηματιστή μποζονίων που είχε μπροστά του. Θα μπορούσε να τους πει ότι είχαν βρει τον τρόπο για να αλλάζουν τις ιδιότητες των μποζονίων όπως αυτοί ήθελαν. Ότι αρκούσε ένα μικρό υποσωματιδιακό «σκούντημα» και τα βολικά μποζόνια θα μετέφεραν την τροποποιημένη πληροφορία με την ταχύτητα του φωτός μέχρι τα πέρατα του σύμπαντος. Ή ότι στο τέλος της διαδικασίας μια μικρή, αθώα σταθερά θα άλλαζε πρόσημο για πάντα. Όμως, αυτά τα είχε πει ήδη δεκάδες φορές στα συνέδρια που συμμετείχε. Συνέδρια γεμάτα φυσικούς που είναι ζήτημα αν κατάλαβαν έστω και τη βασική αρχή της θεωρίας του. Εδώ χρειαζόταν πια απλά πράγματα. Παρομοιώσεις, μεταφορές, αναλογίες με την πραγματική ζωή.
«Ρίξτε μια πετρούλα στη λίμνη και θα δείτε τα κύματα να ρυτιδώνουν την επιφάνεια της, μέχρι το άπειρο. Αυτό θα κάνουμε εμείς εδώ σήμερα. Θα ρίξουμε την πετρούλα, θα αναταράξουμε τη λίμνη των μποζονίων και μετά από πολλά χρόνια το κύμα θα φτάσει στο τέλος του σύμπαντος».
Οι ηγέτες του κόσμου έδειχναν πολύ σοβαροί και έτσι έπρεπε να ήταν. Ίσως από μέσα τους να σκέφτονταν ότι είχαν δέκα καλύτερα πράγματα να κάνουν εκείνο το απόγευμα, αλλά ποιος θα τολμούσε να παραδεχτεί ότι την μέρα που τον κάλεσαν να αποφασίσει για την τύχη του κόσμου, αυτός έπινε ηδύποτα, σε κάποια παραλία.
«Και πώς ακριβώς θα σωθούμε;», ρώτησε ένας βλοσυρός στρατηγός που έδειχνε σαν να μην πιστεύει λέξη απ’ όσα έλεγε ο Υ’ λα.
«Θα μπορούσα να γράψω έναν τόμο γι’ αυτό, αλλά μια απλά εξήγηση είναι ότι θα αντιστρέψουμε το εντροπικό βέλος».
Ο στρατηγός έδειξε να αμφιταλαντεύεται, προσπαθώντας να αποφασίσει αν ο Υ΄ λα τον κορόιδευε ή του μιλούσε σοβαρά.
«Ποιο βέλος;» είπε στο τέλος.
Ο Υ’ λα τον κοίταξε κάπως επιτιμητικά.
«Η εντροπική αρχή», του είπε χωρίς να διαπιστώσει κάποια αντίδραση εκ μέρους του στρατηγού.
«Η εντροπία πάντα μικραίνει. Δεν την έχετε ακούσει ποτέ;».
Ο στρατηγός άνοιξε ελαφρά το στόμα του, αλλά δεν μίλησε.
«Η αιτία που όλα δείχνουν να ταχτοποιούνται από μόνα τους, που ένωσε τα ανόργανα υλικά, έφτιαξε αμινοξέα, DNA και στη συνέχεια εμάς, ο λόγος που η ενέργεια συνεχώς αναβαθμίζεται και ο λόγος που υπάρχουμε…»
Ο Υ’ λα αισθάνθηκε απελπισία καθώς συνειδητοποίησε ότι ο στρατηγός, όπως μάλλον και οι περισσότεροι στην αίθουσα, αγνοούσε εντελώς τόσο σημαντικά πράγματα.
«…και δυστυχώς η αιτία που το σύμπαν συρρικνώνεται και σύντομα δεν θα έχει καθόλου χώρο για εμάς», » κατέληξε ο Υ’ λα, πριν ο στρατηγός προλάβει να τον ρωτήσει τι είναι το DNA.
Οι ακροατές κινήθηκαν ελαφρά, μουρμουρίζοντας και σχολιάζοντας την τελευταία φράση του Υ’ λα. Του είχε φέρει εκεί που ήθελε. Αν αρνούταν να πατήσουν το κουμπί τότε….
«Με λίγα λόγια μας λέτε ότι θα αντιστρέψετε την εντροπική αρχή», είπε ένας πολιτικός που έδειχνε να σκαμπάζει κάτι περισσότερο από τους άλλους.
«Ακριβώς», απάντησε ο Υ’ λα «Μόλις η διαταραχή διαδοθεί σε ολόκληρο το σύμπαν η εντροπία θα σταματήσει να μειώνεται και θα αρχίσει να αυξάνεται, το σύμπαν από τη φάση συστολής, θα μπει σε φάση διαστολής και εμείς θα ζήσουμε για να το χαρούμε. Αν, όμως, αργήσουμε…».
Ησυχία απλώθηκε στην αίθουσα. Ο Υ’ λα έκανε μια μεγάλη παύση.
«Αν, όμως, αλλάξετε την ροή της εντροπίας τότε τι θα απογίνουμε εμείς», ρώτησε ο μοναδικός βιολόγος που υπήρχε εκεί, μάλλον από το τμήμα γενετικής.
«Τι εννοείτε;», ρώτησε ο Υ’ λα
«Φαντάζομαι ότι γνωρίζετε πώς το DNA μας συνεχώς βελτιώνεται. Ακόμα και τώρα που μιλάμε παράγει καινούρια ,πιο ανθεκτικά κομμάτια. Και ο λόγος είναι η συνεχής μείωση της εντροπίας. Ξεκινήσαμε ως μικρά μόρια σε μια αρχέγονη σούπα πρωτεϊνών και τώρα βρισκόμαστε εδώ συνομιλώντας ως τα τελειότερα πλάσματα του σύμπαντος. Τι θα συμβεί στο γενετικό μας υλικό αν αναποδογυρίσετε την εντροπία;»
Ο Υ’ λα έμεινε για λίγο σκεπτικός. Ήταν αδύνατον να εξετάσεις όλα τα δεδομένα. Έτσι και αλλιώς δεν είχαν άλλη επιλογή.
«Είναι μάλλον απίθανο να επηρεασθεί κάτι τόσο πολύπλοκο όπως το γενετικό υλικό. Το πιθανότερο είναι απλώς να αντιστρέψουμε την συρρίκνωση του σύμπαντος και να απομείνουμε όλοι μας ζωντανοί ώστε να θαυμάσουμε τα αποτελέσματα της επιστήμης μας».
«Έχετε σκεφτεί ποιο θα είναι το άλλο άκρο της δικής μας ζωής, αν το DΝΑ μας φθίνει;», επέμεινε ο βιολόγος.
Ο Υ’ λα ύψωσε τη φωνή του..
«Αγαπητέ μου, πηγαίνετε πολύ μακριά. Αλλά κι εσείς ακόμα φοβάστε να το πείτε»
«Τι φοβάται;», ρώτησαν σχεδόν όλοι οι παριστάμενοι με μια φωνή.
«Θάνατος», είπε σχεδόν ψιθυρίζοντας ο Υ’ λα. «Θνητότητα λόγω φθοράς. Ο συνάδελφος πιστεύει ότι αν το DNA μας βρεθεί σε αντίστροφη εντροπία θα φθίνει και μοιραία θα πεθάνουμε»
«Δηλαδή δεν θα είμαστε πια αθάνατοι;»
«Είναι πολύ μικρή η πιθανότητα αλλά η εναλλακτική λύση δεν είναι καθόλου καλύτερη. Αν αργήσουμε να δράσουμε, τότε είναι πιθανόν η αντιστροφή να καθυστερήσει, το σύμπαν να μετατραπεί σε μια μεγάλη υπέρθερμη σφαίρα και στη συνέχεια να εκραγεί δημιουργώντας ένα νέο κόσμο με μια νέα εντροπική αρχή: Η εντροπία πάντα θα αυξάνει».

Ο πρόεδρος της επιτροπής έκανε νόημα στον Υ’ λα να αποχωρήσει για να συνεδριάσουν. Ο Υ’ λα βγήκε στο διάδρομο σκεπτικός. Κάθε δευτερόλεπτο καθυστέρησης σήμαινε χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια χρόνια σε επίπεδο σύμπαντος. Ανάθεμα την ταχύτητα του φωτός που δεν επέτρεπε τις ακαριαίες μεταβολές.
«Δεν τους είπατε τι θα γίνει όταν το σύμπαν διασταλεί τόσο που να μην έχει πια ενέργεια» », άκουσε τη φωνή του βιολόγου δίπλα του. Μάλλον δεν άντεχε κι αυτός τις συνεδριάσεις.
«Δεν χρειαζόταν. Απλά θα ξαναπατούσαμε το κουμπί και θα αλλάζαμε γι άλλη μια φορά το εντροπικό βέλος»
«Νομίζω ότι τελικά θα συμφωνήσουν μαζί σας, αλλά μάλλον θα αργήσουν. Οι πολιτικοί δεν είναι τόσο ευέλικτοι όσο οι επιστήμονες.
«Τότε το χάσαμε το παιχνίδι», είπε ο Υ’ λα.
«Πιστεύεται ότι μπορεί ένα θνητό είδος να επιβιώσει μέσα στο σύμπαν;» ρώτησε ο βιολόγος
«Δεν ξέρω, ίσως. Αν αντέξουν και δεν καταρρεύσουν μόλις συνειδητοποιήσουν που βρίσκονται και που πηγαίνουν…»
«Τότε, ίσως έχουμε μια ελπίδα»
«Ποια;»
«Να καταλάβουν το πρόβλημα και να πατήσουν το δικό τους κουμπί την σωστή στιγμή».
Και να ξαναρχίσει ο κύκλος από την αρχή, σκέφτηκε ο Υ’ λα. Ένας μεγάλος συμπαντικός κύκλος αθανάτων και θνητών που ποτέ δεν θα συναντιόνταν.
«Το σύμπαν είναι ήδη παράξενο», είπε ο Υ’ λα, «αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να βρεθώ στην δική τους μεριά»
«Μπορεί κι αυτοί να εύχονται το ίδιο», είπε χαμογελώντας ο βιολόγος.
«Ίσως μια μέρα τα καταφέρουμε και οι δύο», συμφώνησε ο Υ’ λα που τώρα πια δεν βιαζόταν και τόσο πολύ να πατήσει το κουμπί της αναστροφής.

ΤΕΛΟΣ

Το μυστικό της ζωής

2010-10-18T00:10:00.000-07:00

Μία εβδομάδα χωρίς μόντεμ. Δεν ήταν και άσχημα. Κερδίζεις σε χρόνο, χάνεις σε πληροφορία. Ίσως, τελικά, πρέπει να αλλάξουμε το γνωστό ρητό με το χρόνο και το χρήμα σε κάτι πιο σύγχρονο. Ακόμα δεν έχω λύσει το πρόβλημα. Ίσως φταίει ότι το σημερινό διήγημα δεν είναι ακριβώς ΕΦ, ίσως ο παλιός υπολογιστής, ίσως και η ίδια η ιστορία, αφού σήμερα θα μάθετε…

Το μυστικό της ζωής

Στο τέλος αυτής της ιστορίας θα μάθετε την αιτία που υπάρχει ο κόσμος.

Σε έναν μακρινό πλανήτη, πολύ μακριά από τη μικρή μας Γη, ζούσε ο μοναδικός άνθρωπος που ήξερε αυτό το μυστικό. Έμενε σε ένα φτωχικό σπίτι, με λίγα έπιπλα και εκεί δεχόταν κάθε μέρα απεσταλμένους από όλο το σύμπαν που πρόσμεναν να τους αποκαλύψει τη γνώση για το ποια ήταν η αιτία της ζωής. Εκατοντάδες διαστημόπλοια πηγαινοέρχονταν και άφηναν επισκέπτες. Κάθε μέρα δέκα απεσταλμένοι έμπαιναν στο σπίτι του, έτρωγαν μαζί του ένα πιάτο φαΐ, έπιναν ένα ποτήρι κρασί και περνούσαν την υπόλοιπη μέρα παρατηρώντας τον να κάθεται σκεπτικός χωρίς να βγάζει ούτε μία λέξη από το στόμα του.
Ο Ιγνάτιος ήταν ο εκλεκτός του δικού του πλανήτη και περίμενε οχτώ μήνες υπομονετικά στον περίβολο του σπιτιού μέχρι να τον δεχτεί ο σοφός. Κάθε μέρα έβλεπε δέκα ανθρώπους να μπαίνουν γεμάτοι ενθουσιασμό στο πέτρινο σπίτι και κάθε νύχτα έβλεπε τους ίδιους δέκα ανθρώπους να βγαίνουν απογοητευμένοι, αφού κανείς τους δεν είχε μάθει το μυστικό που τόσο αποζητούσαν.
Όταν ήρθε η σειρά του, ο Ιγνάτιος στάθηκε μπροστά στην είσοδο και διάβασε για άλλη μια φορά την επιγραφή που όλοι ήξεραν, αλλά κανείς δεν μπορούσε να ερμηνεύσει.

Το μυστικό είμαι εγώ που σε περιμένω

Είχαν γραφεί χιλιάδες σελίδες για αυτή τη φράση, αλλά κανείς ακόμα δεν είχε καταφέρει να αποκαλύψει τη σημασία της. Ο Ιγνάτιος μπήκε γεμάτος δέος στο σπιτάκι και είδε το σοφό, που αν και ήταν πολύ ηλικιωμένος, έδειχνε απόλυτα νηφάλιος και ήρεμος καθώς οι επισκέπτες κάθονταν γύρω του και περίμεναν να μιλήσει. Όλοι είχαν ακούσει ότι ποτέ δεν έλεγε τίποτε, αλλά και όλοι πίστευαν μέσα τους ότι είναι οι εκλεκτοί και αυτή τη φορά θα μάθαιναν το μεγάλο μυστικό. Όμως, η μέρα πέρασε σαν νερό χωρίς ο σοφός να ανοίξει το στόμα του. Όταν ήρθε η νύχτα, ο Ιγνάτιος σηκώθηκε στενοχωρημένος και κατευθύνθηκε προς την έξοδο, όπου είδε για πρώτη φορά την επιγραφή που βρισκόταν πάνω από την ξύλινη πόρτα.

Το μυστικό είσαι εσύ που φεύγεις

Όταν βγήκε έξω μαζί με τους υπόλοιπους, ο ουρανός ήταν ξάστερος και γεμάτος από μικρές σπίθες που δύσκολα πίστευες ότι ήταν φλεγόμενοι ήλιοι που ζέσταιναν ανθρώπους σε κάποιους μακρινούς πλανήτες. Ο Ιγνάτιος κάθισε στο κρύο, σκληρό χώμα και σκέφτηκε τη φράση που μόλις είχε διαβάσει. Κανείς δεν ξέρει πόσες μέρες έμεινε εκεί. Άλλοι λένε μία μέρα, άλλοι μερικούς μήνες ενώ υπάρχουν πολλοί που λένε ότι ο Ιγνάτιος έμεινε τρία χρόνια έξω από το σπίτι του σοφού, πίνονταν λίγο νερό και τρώγοντας ένα πιάτο φαΐ. Το σίγουρο είναι ότι μια μέρα έκατσε μπροστά στην πόρτα και ξαναμπήκε στο σπίτι. ¨Έμεινε όλη την μέρα μέσα, αλλά το βράδυ δεν βγήκε μαζί με τους υπόλοιπους. Κάθισε δίπλα στο σοφό και περίμενε, χωρίς να πει ούτε μια λέξη. Τότε ο σοφός χαμογέλασε, έσκυψε στο αυτί του και του ψιθύρισε το μεγάλο μυστικό. Την άλλη μέρα ο σοφός χάθηκε από το σπίτι, κανείς δεν ξέρει τι απέγινε, αλλά όλοι ξέρουν ότι τώρα στη θέση του βρίσκεται ο Ιγνάτιος, ο μοναδικός άνθρωπος που ξέρει το γιατί υπάρχει ο κόσμος, και κάθε μέρα δέκα άνθρωποι μπαίνουν μέσα στο σπίτι του ελπίζοντας ότι θα τους αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό.

«…..που, ….ναι αλή……το;».
Ο Ιωάννης κούνησε λίγο το ακουστικό στο αυτί του. Μάλλον ήθελε αλλαγή η μπαταρία.
«Τι είπες παιδί μου;»
«Είναι αλήθεια αυτό;»
«Μα φυσικά».
Ο Βαγγελάκης τον κοίταξε με δυσπιστία. Μεγάλωνε και γινόταν όλο και πιο κριτικός. Αντίθετα η Μαιρούλα ήταν ενθουσιασμένη.
«Παππού, εσύ το ξέρεις το μυστικό;»
«Το ξέρω, είπε ο Ιωάννης..
«Θα μας το πεις;»
«Θέλετε;», ρώτησε ο Ιωάννης.
«Ναιιιιιιιι», είπαν και τα δυο μικρά με δυνατή φωνή,
«Πιο σιγά. Λοιπόν, θα κάνουμε μια συμφωνία. Εγώ θα σας πω το μυστικό και εσείς θα κοιμηθείτε. Σύμφωνοι;»
«Ναι», είπαν τα εγγονάκια του.
Ο Ιωάννης ξερόβηξε, άνοιξε διάπλατα τα χέρια του, άλλαξε επίτηδες τη φωνή του και ξεκίνησε:
«Το μεγάλο μυστικό, λοιπόν, η εξήγηση που ο ήλιος ανατέλλει, ο λόγος που η Γη γυρίζει, και η αιτία που οι άνθρωποι ζουν είναι…..»
Τα δυο παιδάκια τον κοιτούσαν με αγωνία καθώς σταμάτησε στο πιο κρίσιμο σημείο.
«….είναι η ελπίδα», είπε ο Ιωάννης, «και τώρα γρήγορα κάτω από τις κουβέρτες».
Τα μικρά χώθηκαν στα σκεπάσματα και ο Ιωάννης έκλεισε το φως και βγήκε γρήγορα από το δωμάτιο πριν αρχίσουν τις ερωτήσεις. Περπάτησε μέχρι την μπαλκονόπορτα και βγήκε στο μπαλκόνι. Ο καιρός ήταν ακόμα ζεστός και ο ουρανός ξάστερος. Σκέφτηκε τα μικρά που μεγάλωναν γεμάτα ενθουσιασμό για να ανακαλύψουν τον κόσμο τους και ζήλεψε. Δεν χρειαζόταν να τους πει τίποτα παραπάνω. Κάποια στιγμή θα καταλάβαιναν μόνα τους τι είχε παραλείψει από το μεγάλο μυστικό του κόσμου. Από την ελπίδα ότι, σε κάποιο μακρινό μέρος, υπάρχει κάποιος που ξέρει αυτό το μυστικό και μια μέρα θα είναι αρκετά σπλαχνικός ώστε να σκύψει πάνω από τον μικρό μας πλανήτη και να μας το ψιθυρίσει απαλά.
Ξαφνικά ο Ιωάννης ένοιωσε να πέφτει η θερμοκρασία. Άρχισε να κρυώνει και του φάνηκε σαν ο άνεμος να είχε δυναμώσει υπερβολικά. Το σώμα του μούδιασε, σχεδόν παρέλυσε, σαν ένα γιγάντιο χέρι να τον είχε αγκαλιάσει. Τα άστρα άρχισαν να τρεμοπαίζουν λες και κάποιος τα μετακινούσε, και νόμισε ότι άκουσε μια γλυκιά φωνή
«Το..στικο…ναι….ιδα….».
Τα λόγια έσβησαν μαζί με τον ψυχρό άνεμο και ο Ιωάννης έμεινε για λίγο ακίνητος, κοιτώντας τα αστέρια που έδειχναν να επανήλθαν στη θέση τους. Να μην ξεχάσω να αλλάξω μπαταρία, σκέφτηκε ο και ξαναμπήκε στο σπίτι χαμογελώντας.

ΤΕΛΟΣ

Ο Παγκόσμιος νόμος

2010-10-10T23:05:00.000-07:00

Καθώς πλησιάζει ο Νοέμβριος και κλείνει ο ένας χρόνος του στοιχήματος για ένα διήγημα κάθε εβδομάδα, αρχίζουν να εμφανίζονται τα γνωστά ερωτήματα. Άξιζε όλη αυτή η προσπάθεια; Τι κάνουμε από εδώ και πέρα; Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αυτές και άλλες απορίες που πιθανότατα δεν έχουν απάντηση. Ευτυχώς οι φυσικοί έχουν λύσει αυτό το πρόβλημα. Κάθε μεγάλος επιστήμονας που ασχολείται με την εξήγηση του σύμπαντος θα σου πει ότι στο τέλος του δρόμου υπάρχει μία και μόνο απάντηση. Η ενοποίηση όλων των δυνάμεων σε έναν τύπο. Αυτό που ονομάζουμε….

Ο παγκόσμιος νόμος

«Η ζωή είναι σαν τις γυναίκες. Αν δεν είναι μυστηριώδης δεν αξίζει τον κόπο», είπε ο Άντονι στον γέρο και έριξε μερικά ακόμα χαρτιά μέσα στον καταστροφέα εγγράφων. Άκουσε με απόλαυση τον συριστικό ήχο που στα αυτιά του σήμαινε αρκετές εκατοντάδες ευρώ στο λογαριασμό του.
«Πόσο το κοστολόγησε αυτό;» ρώτησε τον Νέιθαν που με ένα σφυρί περιποιόταν μερικούς δίσκους που, έξω από το κουτί του υπολογιστή, δεν έδειχναν να είναι και τόσο σκληροί.
«Τι;» είπε ο Νέιθαν που σταμάτησε για ένα λεπτό να κοπανάει τους δίσκους.
«Πόσο το κοστολόγησε το αφεντικό;»
«Εξήντα χιλιάρικα».
«Εύκολα λεφτά».
«Αυτό πές το σε εκείνον», είπε ο Νέιθαν, δείχνοντας τον ηλικιωμένο που είχαν δέσει πάνω στην καρέκλα με χειροπέδες. Ο Άντονι, όπως κάθε μπράβος άλλωστε, είχε δει πολλούς απελπισμένους ανθρώπους, αλλά ποτέ δεν είχε συναντήσει κάτι τέτοιο. Ένα προσωπείο θλίψης που σχεδόν δεν τολμούσες να αντικρίσεις. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που την ιδιοκτησία του κατέστρεφαν εκείνη τη στιγμή. Ένα κομμάτι μετάλλου πέρασε ξυστά από το κεφάλι του. Ο Νέιθαν ήταν εξαιρετικός στη δουλειά του, αλλά και τρομερά ξεροκέφαλος. Κάποτε ο Άντονι του είχε δώσει έναν απομαγνητιστή για να σβήνει αυτόματα τους σκληρούς, αλλά αυτός δεν εμπιστευόταν τίποτε εκτός από το σφυρί του.

Ο Άντονι έπιασε ένα αλλόκοτο βιβλίο που έγραφε «Κβαντική Ηλεκτροδυναμική». Το άνοιξε και του θύμισε ένα μενού στα κινέζικα που είχε δει πριν μια εβδομάδα σε ένα εστιατόριο στη συνοικία των ανατολιτών.
«Αυτό το χαλάμε;», ρώτησε το Νέιθαν.
«Τι;»
«Αυτό το χαλάμε;» ξαναείπε πιο δυνατά ο Άντονι.
«Τι λέει απ’ έξω;»
«Βαντικη Ηλεκτρο…κάτι».
Ο Νέιθαν φάνηκε να το σκέφτεται για λίγο λες και ήξερε τι στο διάολο ήταν αυτό το ηλεκτροτέτοιο.
«Ρίξ’ το στο τζάκι μαζί με τα άλλα», είπε και ξανάρχισε το σφυροκόπημα.
Ο Άντονι πέταξε υπάκουα το βιβλίο στην αναμμένη φωτιά και επέστρεψε στον καταστροφέα εγγράφων που ροκάνιζε ασταμάτητα χαρτιά σημειώσεις και μικρά τετράδια γεμάτα τύπους και υπολογισμούς. Ο Νέιθαν τελείωσε με τους σκληρούς και ο βασανιστικός θόρυβος του σφυριού επιτέλους σταμάτησε.
«Ήταν ανάγκη να του βάλουμε χειροπέδες;», ρώτησε ο Άντονι.
«Οι προηγούμενοι είχαν αντιδράσει και τους δέσαμε, αλλά πρώτα έπεσαν μερικές ψιλές».
«Μα δεν το έχουν πάρει απόφαση;»
«Απ’ ότι φαίνεται κάτι τους τρώει ακόμα. Τελείωσες με τα έγγραφα;»
«Ναι», είπε ο Άντονι ρίχνοντας και το τελευταίο χαρτί στο μηχάνημα.
«Μόλις έχασες ένα Νόμπελ, φίλε», είπε στον ηλικιωμένο «κέρδισες όμως την ησυχία σου».
Ο Άντονι γέμισε μια σακούλα με τα χαρτιά και τα φορτώθηκε στον ώμο. Ο Νέιθαν είχε ήδη ετοιμάσει τη σύριγγα και στεκόταν δίπλα στο γέρο.
«Μη μας ξεχάσεις στη διαθήκη σου», του είπε και βύθισε τη βελόνα στο μπράτσο του. Ο γέρος τινάχτηκε ελεαφρά, αλλά σύντομα έπεσε σχεδόν αναίσθητος. Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ρυθμικός θόρυβος της αναπνοής του. Ο Άντονι με τον Νέιθαν βγήκαν από το σπίτι και μπήκαν στο αμάξι.

«Αυτός ήταν ο τέταρτος;»,είπε ο Άντονι.
«Ναι, ο τέταρτος. Αρχίζω να εξειδικεύομαι. Αν θέλεις θα σε πάρω και στην επόμενη δουλειά. Καλά τα πήγες», είπε γελώντας ο Νέιθαν.
«Τι είχαν ανακαλύψει;»
«Το νόμο της φυσικής που εξηγεί τα πάντα».
«Αποκλείεται»
«Ρε συ, οι άνθρωποι έχουν δέκα πτυχία ο καθένας».
«Αποκλείεται σου λέω».
Ο Νέιθαν πάτησε το φρένο καθώς πλησίαζαν σε κόκκινο φανάρι.
«Είδες το προσωπό του;»
«Ναι», είπε ο Άντονι.
«Φίλε μου έχω κάνει τρομερά πράγματα στη ζωή μου, αλλά τέτοιο πρόσωπο δεν έχω ξαναδεί. Εγώ τους πιστεύω. Βρήκαν την εξήγηση για τα πάντα και αυτό τους κατέστρεψε».
«Και νομίζουν ότι θα γλιτώσουν με μια ένεση; Τι είχες βάλει μέσα;»
«Ένα κοκτέιλ χημικών. Λογικά, για λίγες ώρες δεν θα θυμούνται ούτε το όνομά τους. Μετά, αν είναι τυχεροί, θα έχουν ξεχάσει και το νόμο που ανακάλυψαν».
Ο Νέιθαν πάρκαρε το αμάξι δίπλα σε ένα μηχάνημα αυτόματης πώλησης.
«Και πλήρωσαν εξήντα χιλιάρικα γι’ αυτό;» ρώτησε ο Άντονι.
«Και φτηνά τους ήρθε. Έτσι όπως είχαν καταντήσει είχαν δεν είχαν δυο μέρες ζωής».
Ο Νέιθαν κατέβηκε από το αμάξι, έριξε μερικά νομίσματα και πήρε δυο παγωμένες μπύρες Τις άνοιξε, έδωσε τη μία στον Άντονι. και ξεκίνησε.
«Δεν μπορώ να καταλάβω κάτι», είπε ο Άντονι.
«Τι;»
«Πώς κατάφεραν τέσσερις άνθρωποι να ανακαλύψουν ταυτόχρονα τον ίδιο νόμο;»
«Το αφεντικό λέει ότι έχει φτάσει η εποχή του. Ωρίμασαν οι συνθήκες, μου είπε, αλλά εγώ, φίλε μου, μόνο τα ώριμα φρούτα ξέρω. Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι δεν θα μας λείψει η δουλειά. Περιμένει κι άλλους να του τηλεφωνήσουν».
«Στην υγειά τους», είπε ο Άντονι υψώνοντας το κουτί με την μπύρα.
«Στην υγειά μας», απάντησε ο Νείθαν.. «Και στη υγεία του παγκόσμιου νόμου της Φυσικής», συμπλήρωσε.
«Εγώ μόνο έναν παγκόσμιο νόμο αναγνωρίζω», είπε ο Άντονι που ήδη σκεφτόταν το μερτικό του από την επόμενη δουλειά.
«Ποιόν;»
«Τίποτε δε συγκρίνεται με μια παγωμένη μπύρα».
«Σωστός», επικρότησε ο Νέιθαν πίνοντας μια γερή γουλιά..
«Και δεν θα μου κοστίσει εξήντα χιλιάρικα αν αποδειχτεί ότι είχα δίκιο», ολοκλήρωσε ο Άντονι και ξέσπασαν και οι δύο σε ασυγκράτητα γέλια.

ΤΕΛΟΣ

Η επόμενη γενιά

2010-10-02T22:27:00.000-07:00

Κρίση, ΔΝΤ, αναδιάρθρωση, φόροι, επενδύσεις. Ίσως έχετε βαρεθεί να ακούτε συνεχώς τι μας περιμένει και πώς φτάσαμε ως εδώ. Κάπως έτσι αισθάνονται και οι ήρωες του σημερινού διηγήματος καθώς πρέπει να ανησυχήσουν γιατί έρχεται….

Η επόμενη γενιά

Ο Γιώργος μπήκε βιαστικά στην BMW και πάτησε με απόγνωση το γκάζι, γνωρίζοντας από μέσα του ότι θα κέρδιζε το πολύ ένα λεπτό μέχρι να φτάσει στην κεντρική λεωφόρο. Τελικά ήταν μόλις σαρανταπέντε δευτερόλεπτα, αφού το μακρύ κομβόι των μποτιλιαρισμένων αυτοκινήτων είχε σχηματιστεί νωρίτερα απ΄ ότι τις υπόλοιπες μέρες. Από εδώ και πέρα ξεκινούσε το μαρτύριο της πρώτης-δευτέρας. Τράβηξε χειρόφρενο και ενεργοποίησε την μικρή τηλεόραση που είχε κολλημένη στο παρμπρίζ. Τουλάχιστον θα έβλεπε τις ειδήσεις.

Ο Ερμής μπήκε στο λεωφορείο που ήρθε, όπως πάντα, με ακρίβεια δευτερολέπτου. Είδε ένα άδειο κάθισμα και βοήθησε την γριούλα που μπήκε μαζί του να καθίσει. Θα περνούσε τριάντα λεπτά ηρεμίας μέχρι να φτάσει στη δουλειά, αλλά επειδή δυσκολευόταν να διαβάσει όρθιος, προτίμησε να παρακολουθήσει το πρόγραμμα που μετέδιδε η οθόνη LED που βρισκόταν ακριβώς πάνω από τον καθρέφτη του οδηγού. Για καλή του τύχη ήταν οι ειδήσεις και όχι κάποιο πρωινάδικο.

Αυτή είναι η τελευταία γενιά που θα απολαύσει τα προνόμια που έχει. Από εδώ και πέρα τα πράγματα φαίνονται να αλλάζουν.

Ο Ερμής άκουγε τις ειδήσεις αλλά ταυτόχρονα χάζευε το θέαμα από τα παράθυρα του λεωφορείου. Μετά από πέντε λεπτά διαδρομής περνούσαν ακριβώς έξω από το πάρκο των «δεύτερων» αυτοκινήτων, όπως το είχαν ονομάσει. Ροζ τζιπ, πορτοκαλί κούρσες, κίτρινα τετρακίνητα και άλλα πολύχρωμα πολυτελή αυτοκίνητα, παραταγμένα στη σειρά σαν το παιδικό δωμάτιο κάποιου αόρατου γίγαντα. Οι συνέπειες της κρίσης πετρελαίου. Τα περισσότερα είχαν καταλήξει στην ανακύκλωση, ως παλιοσίδερα, αλλά κάποιος είχε φροντίσει να κρατήσει λιγοστά, να τα βάψει με έντονα χρώματα και να φτιάξει έναν πρωτότυπο παιδότοπο.

Ο Γιώργος έριξε μια ματιά στη ατελείωτη ουρά από αυτοκίνητα που βρισκόταν μπροστά του και βλαστήμησε την ώρα και τη στιγμή που πήρε την BMW. Όχι ότι μπορούσε να κάνει αλλιώς. Η Ελένη είχε προλάβει το μικρό διθέσιο και το τζιπ ήταν ακόμα χειρότερο για τις ώρες αιχμής της κυκλοφορίας. Τώρα δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει ούτε τα μικρά στενά που παρέκαμπταν κάπως την κυκλοφορία, ούτε να δοκιμάσει την τύχη του σε κάποιους ανάποδους μονοδρόμους. Ας είναι καλά οι τράπεζες που είχαν δώσει δάνειο στον κάθε πικραμένο να αγοράσει το αμάξι των ονείρων του, για να ζουν κάθε πρωί όλοι μαζί τον εφιάλτη τους. Άπλωσε το χέρι και δυνάμωσε την τηλεόραση για να ακούσει καλύτερα τον εκφωνητή.

Τα προβλήματα συνεχίζουν να συσσωρεύονται και η οικονομική κατάσταση της χώρας να επιδεινώνεται, φτάνοντας σιγά, σιγά στο αδιέξοδο.

Οι ειδήσεις ήταν καρμπόν της προηγούμενης μέρας, λες και τίποτε καινούριο δεν είχε συμβεί στον κόσμο. Μερικές φορές ο Ερμής πίστευε ότι οι υπεύθυνοι προγράμματος έβαζαν σε μαγνητοσκόπηση τα γεγονότα του προηγούμενου χρόνου και απλώς άλλαζαν την ημερομηνία. Το λεωφορείο πλησίαζε στη στάση του και τώρα περνούσε από το μικρό δεντροφυτεμένο πάρκο δίπλα στο παλιό εγκαταλειμμένο εμπορικό που είχε αφεθεί στη φύση όταν χρεοκόπησαν οι ιδιοκτήτες. Μια μικρή ζούγκλα στο κέντρο της πόλης, που έδεσε πολύ όμορφα με την γύρω περιοχή όταν ισοπεδώθηκαν μερικά τετραγωνικά χιλιόμετρα παμπάλαιων πολυκατοικιών που έτσι κι αλλιώς ήταν έτοιμες να πέσουν. Το λεωφορείο έφτασε στη στάση του σχεδόν με το τέλος των ειδήσεων.

Ο Γιώργος είδε στο βάθος το εμπορικό κέντρο που είχε περάσει όλη την Κυριακή μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Δεν είχαν αγοράσει σχεδόν τίποτα, αλλά λίγο το πάρκιν, λίγο τα παιχνίδια των παιδιών στον παιδότοπο, λίγο τα γλυκά και τα σνακ, του είχε κοστίσει ένα σωρό λεφτά. Έδειχνε μεγαλοπρεπές, σαν ναός που περίμενε τους πιστούς του, οι οποίοι συνέρεαν κατά εκατοντάδες αν και ήταν εργάσιμη μέρα. Μα που έβρισκαν τα λεφτά που ξόδευαν αυτοί οι άνθρωποι; Ο Γιώργος έστριψε απότομα το τιμόνι και πρόλαβε να χωθεί σε μια θέση που άδειασε στα δεξιά του. Τουλάχιστον θα γλίτωνε το εικοσάλεπτο που στριφογύριζε ψάχνοντας να παρκάρει. Κοίταξε την οθόνη, ακριβώς τη στιγμή που τελείωναν οι ειδήσεις.

Δυστυχώς, μάλλον πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Η γενιά που ακολουθεί θα είναι η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη.

Ο Ερμής χαμογέλασε και βγήκε από το λεωφορείο. Ο Γιώργος κούνησε το κεφάλι του και άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου.
«Τα ίδια θα λένε και για την επόμενη», είπαν σχεδόν ταυτόχρονα μπαίνοντας στο γραφείο τους.

ΤΕΛΟΣ

Πράσινη ανάπτυξη

2010-09-25T22:51:00.000-07:00

Καυσαέρια, ρύπανση, φαινόμενο του θερμοκηπίου, ενεργειακό πρόβλημα. Ευτυχώς έχουμε βρει τη λύση σε όλα αυτά. Στο σημερινό διήγημα θα δούμε πώς τα αντιμετώπισε ο κύριος Αριστείδης που δίνει ένα νέο μοντέλο για την ….

Πράσινη ανάπτυξη

Ο Αριστείδης μπήκε βαριανασαίνοντας στην αποθήκη και τοποθέτησε το άδειο μπιτόνι ανάμεσα στα βαρέλια με τη βιομάζα. Έβγαλε τα γάντια, τις μπότες και τη μάσκα και φόρεσε το τζιν και ένα άσπρο φανελάκι. Λογικά είχε ξεμπερδέψει, αλλά θα έπρεπε να περιμένει περίπου ένα μήνα για να σιγουρευτεί. Οι μουριές ήταν περισσότερο ανθεκτικές απ’ όσο έδειχναν.

Βγήκε από την αποθήκη και κοίταξε τον κάμπο, εκεί όπου κάποτε έβλεπε τις ελιές να ασημίζουν, σαν μια απέραντη αργυρένια θάλασσα . Εκατοντάδες φωτοβολταϊκά στοιχεία στραφτάλιζαν πια στη θέση τους, αλλά τουλάχιστον μπορούσε να τα κοιτάξει. Όταν δεν είχε συννεφιά ήταν αδύνατον να κρατήσεις πάνω από μερικά δευτερόλεπτα το βλέμμα σου πάνω τους. Έριξε μερικά σακιά με οργανικά απορρίμματα στους λάκκους κομποστοποίησης, οι οποίοι μύριζαν απαίσια, σημάδι ότι θα είχε αρκετό καύσιμο για τον καυστήρα βιοαερίου. Τα παιδιά του γκρίνιαζαν για τη δυσάρεστη μυρωδιά, αλλά οι συσκευές απόσμησης κόστιζαν και ο Αριστείδης δεν σκόπευε να χαλάσει ούτε ένα ευρώ για περιττές πολυτέλειες. Έπιασε γερά την τρίμετρη σκάλα και ανέβηκε στην σκεπή. Οι τρεις ανεμογεννήτριες γύριζαν ικανοποιητικά, αλλά ο Αριστείδης χαλάρωσε ελαφρά τον πείρο σύνδεσης, σύμφωνα με την εμπειρία του και τις πληροφορίες από το διαδίκτυο. Το μουγκρητό της περιστροφής που δυνάμωσε, ακούστηκε πολύ όμορφα στα αυτιά του. Οι γείτονες φώναζαν για την ηχορύπανση όμως ο Αριστείδης είχε μάθει πια να αγνοεί αυτές τις κραυγές. Σφιχτός πείρος, είκοσι κιλοβάτ, χαλαρός τριάντα και αυτό ήταν το μόνο που μετρούσε πια γι’ αυτόν.

Κατέβηκε πάλι στην αυλή και κοίταξε τη μουριά που υψωνόταν πάνω από τη στέγη του, στερώντας τα φωτοβολταϊκά του από πολύτιμες ώρες ηλιοφάνειας. Ήταν η τελευταία. Στην αρχή τις κλάδευε, αλλά το κόστος ήταν υπερβολικά μεγάλο και έτσι βρήκε συμφερότερη τη λύση με το φάρμακο. Τέσσερα μπιτόνια, τέσσερις μουριές λιγότερες. Και τώρα είχε αδειάσει και το πέμπτο στις ρίζες της τελευταίας.

Μπήκε στο σπίτι ικανοποιημένος από το θόρυβο των γεννητριών και το αδειανό μπιτόνι της αποθήκης. Όταν είχαν έρθει για πρώτη φορά σπίτι του από το υπουργείο περιβάλλοντος, ανάπτυξης και κάτι άλλο που δεν θυμόταν, του είχαν αραδιάσει δεκάδες επιχειρήματα. Πράσινη ανάπτυξη, οικολογικό μοντέλο, ανανεώσιμες πηγές, φαινόμενο του θερμοκηπίου και ένα σωρό άλλες μαλακίες από τις οποίες δεν είχε καταλάβει τίποτα. Μόλις όμως τους είπαν 0,035 ευρώ για κάθε κιλοβάτ, μπήκε αμέσως στο νόημα.

Ανέβηκε τη σκάλα και κατευθύνθηκε προς τη κρεβατοκάμαρα. Ο γιος του είχε την πόρτα ανοιχτή. Βρισκόταν μέσα στο θάλαμο προσομοίωσης και μάλλον έπαιζε κάποιο διαστημικό παιχνίδι, αφού ο θάλαμος στριφογύριζε σαν σβούρα. Η κόρη του αντίθετα βρισκόταν απόλυτα ακίνητη μέσα στο σολάριουμ καθώς το καλοκαίρι πλησίαζε. Μπήκε στην κρεβατοκάμαρα και είδε τον έναν τοίχο LED να παίζει τη σαχλή σαπουνόπερα που τόσο άρεσε στη γυναίκα του. Τουλάχιστον δεν είχε πιάσει τον τοίχο με την τρισδιάστατη. Τον ενεργοποίησε πριν προλάβει να το θυμηθεί η γυναίκα του και επέλεξε αμέσως το ντέρμπι. Η τρισδιάστατη έτρωγε ένα σκασμό σε κιλοβάτ αλλά άξιζε τον κόπο.

Ξάπλωσε στον καναπέ και χαλάρωσε για να απολαύσει το θέαμα. Όταν είχε υπογράψει τη σύμβαση , οι υπάλληλοι του υπουργείου τον διαβεβαίωσαν ότι θα απολάμβανε μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Τότε, ο Αριστείδης δεν έδωσε σημασία αφού ήταν απασχολημένος να πολλαπλασιάζει τα κιλοβάτ με την ώρα και με τον αριθμό των φωτοβολταϊκών. Τώρα, όμως, που έβλεπε τους ποδοσφαιριστές να κλωτσάνε την μπάλα δίπλα του, κατάλαβε ότι είχαν δίκιο. Η πράσινη ανάπτυξη, εκτός από καζίνο στο Ελληνικό, έφερε μαζί της και την ποιότητα ζωής που του είχαν υποσχεθεί.

ΤΕΛΟΣ

Δραστηριότητες

2010-09-19T08:22:00.000-07:00

Παιδιά. Τι όμορφη λέξη. Και είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για αυτά. Το καλύτερο σχολείο, τα καλύτερα παιχνίδια, τα καλύτερα ρούχα και πάει λέγοντας. Μήπως υπάρχει κάποια παγίδα εδώ; Ήμαστε εντελώς σίγουροι για το τι είναι το καλύτερο; Ας το σκεφτούμε μια φορά ακόμη πριν διαλέξουμε τις επόμενες παιδικές…..

Δραστηριότητες

Τρεις γραμμές με έντονα κόκκινα γράμματα κρυμμένες στην κάτω δεξιά γωνία της εφημερίδας. Ήταν, όμως, στην πρώτη σελίδα κι αυτό κάτι σήμαινε. Μπορεί να μην ήταν πηχιαίος τίτλος ή το θέμα της ημέρας, αλλά απ’ ότι φαίνεται κάποιοι κατάλαβαν τη σημασία του και φρόντισαν να το προβάλλουν. Η Ασημίνα πήρε ένα μικρό ψαλίδι και έκοψε το κομματάκι με την είδηση. Ήταν η μεγάλη επιτυχία της και η μεγάλη αποτυχία μιας ολόκληρης κοινωνίας. Θα το τοποθετούσε στον ειδικό φάκελο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα δημοσιεύματα που συνόδευαν την προσπάθεια της από τότε που ξεκίνησε την αλλαγή ονομασίας. Είχαν ξεκινήσει από τις μέσα σελίδες, συνήθως μαζί με τα υπόλοιπα νέα για την εκπαίδευση, μικρά δίστηλα ή και τηλεγραφικές αναφορές και σιγά-σιγά είχαν προχωρήσει προς τα έξω καθώς το κείμενο μεγάλωνε μαζί με τη γραμματοσειρά, για να φτάσουν στην ιστορική, σημερινή πρώτη σελίδα
Η Παναγιώτα εμφανίστηκε μέσα στην κουζίνα κρατώντας στα χέρια της δύο μικρά πράσινα τουβλάκια που δεν μπορούσε με τίποτα να βάλει στο κάστρο που έφτιαχνε. Η Ασημίνα την πήρε από το χέρι και την πήγε μέχρι το δωμάτιό της. Έβαλε προσεκτικά το πρώτο τουβλάκι στην κορυφή της κατασκευής, αρκετά αργά ώστε η Παναγιώτα να παρακολουθήσει καλά την κίνηση της, και ύστερα περίμενε υπομονετικά μέχρι η κόρη της να βάλει το δεύτερο τουβλάκι στη θέση του. Έμεινε για λίγο ακόμα στο δωμάτιο και μόλις διαπίστωσε ότι ήταν αχρείαστη επέστρεψε στην κουζίνα, απ’ όπου μπορούσε να επιβλέπει τον Αλέξη που βρισκόταν στο μπαλκόνι και κλωτσούσε με δύναμη μια μπάλα ποδοσφαίρου πάνω στον τοίχο. Έριξε άλλη μια ματιά στον τίτλο που είχε κόψει.

Το τέλος
της παιδικής
ηλικίας

Ως συνήθως οι δημοσιογράφοι πόνταραν στο συναίσθημα και τον εντυπωσιασμό. Έτσι κι αλλιώς το τέλος είχε έρθει εδώ και καιρό. Η Ασημίνα με τους υπόλοιπους γονείς απλώς το επικύρωσαν. Προσπάθησε να σκεφτεί τον εαυτό της να μιλάει με τις καινούριες λέξεις. «Τα δραστήρια κοιμούνται». «Δεν μπορώ να σου μιλήσω γιατί έχω το δραστήριο δίπλα». «Δραστήρια, ελάτε να χαιρετήσετε τον θείο». «Πότε ξεκινά το δραστηριαγωγείο;». «Που είναι ο Αλέξης; Δραστηριοποιείται».
Της ήταν αδύνατο να το συνηθίσει. Ένοιωθε αλλόκοτα, σαν να έτρωγε χαρτί και να έπρεπε να το χωνέψει. Κι όμως, η ίδια ήταν υπεύθυνη για την αλλαγή. Ξεφύλλισε την εφημερίδα για να διαβάσει το ρεπορτάζ. Ήταν περίεργη να δει πόσο είχαν διαστρεβλώσει την πραγματικότητα.
«Μετά από χρόνια δικαστικών αγώνων η «Ένωση για τα δικαιώματα των παιδιών» πέτυχε μια απρόσμενη νίκη. Με βασικό επιχείρημα ότι η λέξη παιδί προέρχεται από το ρήμα παίζω κατάφερε να την αντικαταστήσει με το νεολογισμό δραστήριο. Παρουσιάζοντας στατιστικές, δημοσκοπήσεις και πανεπιστημιακές έρευνες έπεισε το δικαστήριο για την αλήθεια των ισχυρισμών της. Όπως ισχυρίστηκε η Ένωση, κάποτε οι πιο σκληρά εργαζόμενοι νέοι ήταν οι μαθητές του Λυκείου, στη συνέχεια του γυμνάσιου, του δημοτικού και σήμερα φτάσαμε πια στα νήπια. Τα βίντεο που προβλήθηκαν με τους μαθητές του νηπιαγωγείου να συμπληρώνουν δεκάδες φωτοτυπημένες σελίδες και στη συνέχεια να παρακολουθούν εντατικά μαθήματα αγγλικών, γαλλικών, κιθάρας και ταε-κβο-ντο προκάλεσαν ιδιαίτερη αίσθηση στους δικαστές που έβγαλαν μια αναπάντεχη απόφαση».
Δεν τα έλεγαν άσχημα. Λίγο-πολύ έτσι είχαν τα πράγματα. Κάποτε τα παιδιά έπαιζαν. Τώρα, τα δραστήρια κάνουν δραστηριότητες. Φυσικά, οι γονείς δεν θα δέχονταν τόσο εύκολα την μετονομασία. Είχαν αντιδράσει, έκαναν ενστάσεις, την είχαν μηνύσει μερικές εκατοντάδες φορές. Ακόμα και τώρα, είχαν προσφύγει στον Άρειο Πάγο. Τι ελπίδες είχαν, όμως; Τα παιδιά τους είχαν κατά μέσο όρο δέκα ώρες δραστηριότητες κάθε μέρα και μερικά λεπτά παιχνιδιού. Γιατί οι δικαστές να αρνηθούν την αλλαγή της λέξης; Στο κάτω-κάτω, αν ήθελαν να έχουν παιδιά, ας τα έβαζαν να παίζουν. Η Ασημίνα πήρε μια βαθιά ανάσα και φώναξε με όλη της τη δύναμη.

«Δραστήρια, είναι ώρα για φαγητό».
Περίμενε λίγη ώρα, αλλά δεν φάνηκε κανείς και δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί ή να λυπηθεί.

ΤΕΛΟΣ

Το πρωτόκολλο

2010-09-12T06:10:00.000-07:00

Γραφειοκρατία… Το τέρας που απομυζά συστηματικά ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας. Έχει, όμως κι ένα πλεονέκτημα. Μπορείς πάντα να ρίξεις τις ευθύνες σε κάποιον άλλον, είτε στον προηγούμενο είτε στον επόμενο. Αρκεί, βέβαια, εσύ να είσαι απολύτως τυπικός. Υπάρχουν, όμως, και ορισμένες περιπτώσεις όπου τα πράγματα παίρνουν μια διαφορετική πορεία. Μια τέτοια περίπτωση συναντάμε στο σημερινό διήγημα όπου όλοι ακολουθούν πιστά όσα λέει…

Το πρωτόκολλο

Αντοχή στη σύνθλιψη 0,01 Ν/m2.

Ο Καμαρίδης διάβαζε την αναφορά κοιτώντας κατά τακτά χρονικά διαστήματα τον αξιωματικό ασφαλείας που στεκόταν απέναντί του ανέκφραστος, με τα χέρια τεντωμένα και κολλημένα στο κορμί του. Σίγουρα ήταν μια στάση που είχε προβάρει για ώρες μπροστά στον καθρέφτη. Ακίνητος, αγέρωχος, με το βλέμμα να ατενίζει το άπειρο.

Μέγιστη απορρόφηση στο εγγύς υπέρυθρο στα 520 nm.

Οι μετρήσεις ήταν πολύ αναλυτικές και ακριβείς, αλλά οποιοσδήποτε δεν είχε γνώσεις φυσικής θα νόμιζε ότι πρόκειται για κάποιο είδος ιερογλυφικών που κανείς ακόμα δεν είχε καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει. Όχι, ότι θα είχε άδικο στη συγκεκριμένη περίπτωση αφού αυτό το άγνωστο αντικείμενο, που η ασφάλεια είχε ανακαλύψει κοντά στην αίθουσα συσκέψεων, αρνιόταν πεισματικά να αποκαλύψει την ταυτότητά του, παρά τις εκτεταμένες μετρήσεις των ειδικών εργαστηριών. Όλα αυτά, μέχρι πριν από μια ώρα που ο Καμαρίδης ένοιωσε να πέφτει από τα σύννεφα.

Φασματοσκοπική ανάλυση ακτίνων γ. Υψηλή διαπερατότητα.

Ο Καμαρίδης κοίταξε τον αξιωματικό ασφαλείας. Σκληρά εκπαιδευμένος, απόλυτα τυπικός με τη δουλειά του, έμοιαζε περισσότερο με προγραμματισμένο ρομπότ παρά με εξειδικευμένο προσωπικό.
«Πότε ανακαλύψατε το ύποπτο αντικείμενο;» τον ρώτησε.
«Πριν έντεκα μέρες και τέσσερις ώρες».
«Το περιεργάστηκες καθόλου, πριν το στείλεις στα εργαστήρια;»
Μια μικρή γκριμάτσα αποδοκιμασίας χάλασε την τέλεια μάσκα που αποτελούσε το πρόσωπο του υπεύθυνου ασφαλείας μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ήταν φανερό ότι η ερώτηση τον είχε προσβάλλει.
«Όχι, βέβαια. Ακολούθησα πιστά το πρωτόκολλο».
Ο Καμαρίδης ήταν σίγουρος ότι όλα είχαν γίνει σύμφωνα με τον κανονισμό, αλλά ήθελε να δει μέχρι που έφτανε η αφοσίωση αυτών των ανθρώπων. Μερικές φορές η ακαμψία μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνη από τη χαλαρότητα.
«Μήπως κάποιος από την ομάδα σου, ίσως αυτός που το βρήκε ή κάποιος άλλος, ανέφερε κάτι παράξενο για το αντικείμενο;»
Ο αξιωματικός έδειχνε να μην καταλαβαίνει.
«Δεν προβλέπονται τέτοιες αναφορές. Ότι κρίνεται ύποπτο τοποθετείται μέσα στο ειδικό κουτί τιτανίου και παραδίδεται στην ανάλυση».
«Οπότε δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να άγγιξε το αντικείμενο με γυμνό χέρι, ή να το μύρισε».
Ο αξιωματικός ασφαλείας, αν και παρέμενε ακίνητος., έδειχνε ότι ήταν έτοιμος να βγει από τα ρούχα του.
«Σας είπα. Ακολουθήσαμε τις διαδικασίες. Ότι γράφει το πρωτόκολλο».
«Μάλιστα», είπε ο Καμαρίδης. Ύστερα άνοιξε το συρτάρι του και έβγαλε το μαύρο μεταλλικό κουτί. Ο αξιωματικός γούρλωσε τα μάτια του, προδίδοντας μέσα σε μια στιγμή πολλά χρόνια εκπαίδευσης με τα οποία είχε αποκτήσει το παγερό του βλέμμα. Ο Καμαρίδης χάιδεψε απαλά το καπάκι του κουτιού και είπε με πολύ απαλή φωνή.
«Πώς τα πας με τα λουλούδια;»
Ο αξιωματικός σάστισε. Μάλλον ήταν η τελευταία ερώτηση που περίμενε να ακούσει εκείνη τη μέρα.
«Τι εννοείτε;», ψέλλισε.
«Ξέρεις, ήμαστε όλοι παιδιά των πόλεων. Πριν παντρευτώ δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τη γαρδένια από τη μπεγκόνια, αλλά η γυναίκα μου ήταν μανιακή με την ανθοκομία και τώρα έχω κάνει πρόοδο. Εσύ που βρίσκεσαι;»
Ο αξιωματικός ξεροκατάπιε. Σίγουρα έβραζε από μέσα του. Θα σκεφτόταν ότι περνάει κάποιο είδος ψυχολογικού τεστ, από τα πολλά που πρέπει να είχε υποστεί στον στρατό, ότι ο Καμαρίδης τον δοκιμάζει, ότι ίσως κρίνεται η θέση του.
«Εγώ…εγώ δεν είμαι παντρεμένος», απάντησε προσπαθώντας να καλύψει όλα τα ενδεχόμενα.
Ο Καμαρίδης δεν μίλησε για λίγο. Άνοιξε το κουτί, φέρνοντας τον αξιωματικό στα όρια της απελπισίας, και έβαλε το άγνωστο αντικείμενο που τους ταλαιπώρησε τόσο καιρό.
«Πριν δυο εβδομάδες είχε επισκεφτεί τις εγκαταστάσεις ένα σχολείο», είπε στον αξιωματικό. «Σήμερα ήρθε ένα μικρό κοριτσάκι, Το έχουμε στο διπλανό δωμάτιο. Πρέπει να σου αναθέσω μια δύσκολη αποστολή, αλλά το πρωτόκολλο αναφέρει ρητά ότι εσύ είσαι ο υπεύθυνος ενημέρωσης σε αυτές τις περιπτώσεις.».
Ο αξιωματικός έδειξε να έχει συνέλθει καθώς η συζήτηση επέστρεψε στα διαδικαστικά θέματα. Ο Καμαρίδης άπλωσε το χέρι του και πρότεινε το αντικείμενο στον αξιωματικό.
«Το κοριτσάκι έχασε ένα μικρό τριαντάφυλλο που είχε φέρει μαζί του. Του το είχε χαρίσει η μαμά του. Θέλω να το πάρεις, να πας δίπλα και να του εξηγήσεις γιατί δεν το είχαμε στο νερό όλες αυτές τις μέρες».
Ο αξιωματικός έπιασε με πολύ προσοχή το μισοκαμμένο, ξεραμένο λουλούδι, χαιρέτησε τυπικά φέρνοντας την παλάμη του δίπλα στο μέτωπο του και βγήκε από την αίθουσα. Ο Καμαρίδης έκλεισε το κουτί και το ξαναέβαλε στο συρτάρι του. Ύστερα τηλεφώνησε στη γυναίκα του. Αυτή αρχικά αρνήθηκε, αλλά τελικά την έπεισε ότι ήταν για καλό σκοπό. Ο Καμαρίδης χαμογέλασε καθώς σκέφτηκε όλη την ομάδα ασφαλείας να στέκεται στην ουρά κάθε πρωί για να μυρίσει τριανταπέντε διαφορετικά λουλούδια. Σίγουρα δεν θα έλυνε το πρόβλημα έτσι, αλλά ήταν μια καλή αρχή. Η γυναίκα του δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρει να τους πείσει, αλλά δεν ήξερε το κρυφό του όπλο. Άλλοι θα απειλούσαν, άλλοι θα διέταζαν, αλλά ο Καμαρίδης γνώριζε ότι το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να το ενσωματώσει στο πρωτόκολλο.

ΤΕΛΟΣ

Πωλείται το παρελθόν

2010-09-04T23:23:00.000-07:00

Τελείωσε και το καλοκαίρι. Κάπου είχα διαβάσει ότι κανείς δεν χρειάζεται περισσότερη ξεκούραση από αυτόν που επιστρέφει από διακοπές. Δεν μου φαίνεται να απέχει πολύ από την αλήθεια. Το καλό με τις διακοπές είναι ότι έχεις ελεύθερο χρόνο για να ξοδέψεις όπως επιθυμείς. Έτσι, μπορείς πάντα να σκεφτείς τι είναι αυτό που σου αρέσει πραγματικά να κάνεις και αν θα ενέδιδες ποτέ σε μια πρόσκληση όπου……..

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Ο Μανώλης φρέναρε απότομα καθώς προσπέρασε την ξύλινη πινακίδα με τα κόκκινα γράμματα. Σταμάτησε διακόσια μέτρα πιο κάτω σε ένα άνοιγμα του δρόμου γεμάτο χαλίκια και σκουπίδια. Ίσως ήταν κάποιο διαφημιστικό τρικ, ίσως αυτός να μην είδε καλά την τελευταία λέξη, αλλά του ήταν αδύνατον να προχωρήσει παρακάτω χωρίς να σιγουρευτεί γι’ αυτό. Βρήκε από το αυτοκίνητο και άρχισε να προχωράει προς τα πίσω στην άκρη του ασφαλτοστρωμένου δρόμου που δεν μπορούσε να κρύψει την ελλιπή συντήρηση, έτσι όπως ήταν γεμάτος λακκούβες και μικρά σαμαράκια. Τώρα έβλεπε με τα μάτια του όλα όσα ταλαιπωρούσαν πριν λίγο το αμάξι του και τη μέση του καθώς το αυτοκίνητο αναπηδούσε κάθε τρεις και λίγο.

Πολύ σύντομα έφτασε έξω από το κτίριο που έδειχνε εντελώς συνηθισμένο, αν εξαιρούσες αυτή την μικρή επιγραφή. ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Την προηγούμενη βραδιά, την τελευταία του καλοκαιριού, είχαν μαζευτεί στο σπίτι ενός φίλου και αναπολούσαν τα παλιά ανάμεσα σε μισοκαμμένες μπριζόλες και κρύες μπίρες. Ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που ο Μανώλης αποφάσισε να μπει στο κτίριο, αν και δεν μπορούσε να πιστέψει ότι κάποιος είχε τη δυνατότητα να εμπορεύεται ένα τόσο σπουδαίο αγαθό.

Η είσοδος του κτιρίου ήταν πολύ φωτεινή και εντυπωσιακά διακοσμημένη με άσπρο μάρμαρο. Τον υποδέχτηκε μία ευγενική γραμματέας, του έδωσε να συμπληρώσει ένα ερωτηματολόγιο και ύστερα του ζήτησε να περιμένει για πέντε λεπτά μέχρι να δει τον υπεύθυνο πωλήσεων. Ο Μανώλης παρατήρησε πιο προσεκτικά το χώρο που έμοιαζε τεράστιος. Είχαν ενώσει δύο ή τρία πατώματα και στην οροφή είχαν κατασκευάσει ένα γυάλινο αίθριο που έφερνε άπλετο φώς. Παντού υπήρχαν παράθυρα, λες και όλο το δωμάτιο είχε χτιστεί από την αρχή με αυτόν το σκοπό, ενώ τα περισσότερα ήταν ανοιγμένα φέρνοντας ένα ευπρόσδεκτο δροσερό αεράκι.
Η γραμματέας τού έκανε νόημα και του υπέδειξε το διάδρομο που έπρεπε να ακολουθήσει για να φτάσει στον αρμόδιο υπάλληλο. Ο Μανώλης προχώρησε πάνω στην γαλάζια γραμμή.

Δυστυχώς το κτίριο δεν διατηρούσε τη μεγαλοπρέπεια της εισόδου του. Το ταβάνι άρχισε να χαμηλώνει, τα παράθυρα να μειώνονται και ο φωτισμός να γίνεται όλο και ασθενέστερος. Στην αρχή δεν ήταν εμφανές, αλλά μετά από λίγο ο Μανώλης ένοιωσε σα να προχωράει μέσα σε ένα σκοτεινό τούνελ και αισθάνθηκε ότι πνιγόταν καθώς ο αερισμός ήταν ανεπαρκής. Λίγο πριν σταματήσει και γυρίσει πίσω, είδε την μαύρη πόρτα με την επιγραφή «υπεύθυνος πωλήσεων», την κοίταξε για λίγο διστακτικά και ύστερα την άνοιξε. Αντίκρισε ένα μικρό δωμάτιο που με το ζόρι χωρούσε τον υπάλληλο, ένα μικρό γραφείο, μια βιβλιοθήκη και τον Μανώλη. Παράθυρα δεν υπήρχαν ενώ όλο το χώρο προσπαθούσε να φωτίσει χωρίς επιτυχία ένας παμπάλαιος λαμπτήρας πυρακτώσεως. Απ’ ότι φαίνεται η εταιρία είχε ρίξει όλα τα λεφτά στο χώρο υποδοχής.

«Καθίστε», του είπε ευγενικά ο υπάλληλος.
Ο Μανώλης κάθισε στην μικροσκοπική καρέκλα που ήταν τόσο άβολη όσο έδειχνε.
«Μελεζάς», συστήθηκε ο υπάλληλος προτείνοντας το χέρι του.
«Αναγνώστου», απάντησε ο Μανώλης κάνοντας μια ψυχρή χειραψία. Είχε αρχίσει να το μετανιώνει που βρέθηκε εκεί μέσα.
«Σας ακούω», είπε ο Μελεζάς.
«Ε…Είδα την ταμπέλα…» είπε ο Μανώλης που δυσκολευόταν να παραδεχτεί ότι σκόπευε στα σοβαρά να συζητήσει την αγοραπωλησία του παρελθόντος του.
«Και θυμηθήκατε τα παλιά», συμπλήρωσε ο Μελεζάς.
«Ακριβώς. Τι εννοείτε όταν λέτε ότι πουλάτε το παρελθόν;»
«Ότι ακριβώς γράφουμε. Μπορούμε να σας μεταφέρουμε σε οποιαδήποτε στιγμή του παρελθόντος επιθυμείτε».
Ο Μανώλης κοίταξε καχύποπτα τον Μελεζά, αλλά αυτός έδειχνε απόλυτα ψύχραιμος. Λες και πουλούσε ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες.
«Σε οποιαδήποτε στιγμή;»
«Φυσικά. Για παράδειγμα μπορούμε άμεσα να σας επαναφέρουμε στην βρεφική σας ηλικία. Με τις πάνες σας, με τις κρέμες σας, έτοιμο να βγάλετε δοντάκια».
Ο Μανώλης άθελα του έκανε μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας καθώς θυμήθηκε τον ανιψιό του που μόλις πρόσφατα είχε καταφέρει να σταθεί όρθιος και έπεφτε συνέχεια.
«Όχι δεν ενδιαφέρομαι για κάτι τέτοιο».
«Τότε, ίσως στην παιδική σας ηλικία. Στο σχολείο, με τα μαθήματα, το δάσκαλο, τα άλλα παιδάκια, τα χτυπημένα γόνατα».
«Όχι, όχι», είπε ο Μανώλης που δεν θα άντεχε να πάει ούτε μια μέρα παραπάνω στο σχολείο ακόμα και αν του έταζαν τον ουρανό με τ’ άστρα.
«Τι θα λέγατε για την εφηβεία. Σπυράκια, έρωτες, απογοητεύσεις, τι ώρα θα γυρίσετε, που θα πάτε, πανελλαδικές…», είπε ο Μελεζάς κλείνοντας το μάτι στην τελευταία λέξη.
Ο Μανώλης ύψωσε ελαφρά τα χέρια του με σηκωμένες τις παλάμες σε μια κρίση τρόμου μόλις θυμήθηκε τα φριχτά τρίωρα των εξετάσεων.
«Το βρήκα», είπε ο Μελεζάς. «Πανεπιστήμιο, καθηγητές, μαθήματα, μεθύσια, πτυχίο, στρατός, ψάξιμο για δουλειά με πεντακόσια ευρώ, προσκύνημα σε βουλευτές και στα κάθε λογής μέσα. Ε, τι λέτε γι’ αυτό;»
Ο Μανώλης κοίταξε εξεταστικά τον Μελεζά. Είχε καταλάβει που το πήγαινε. Και ο Μανώλης πωλητής ήταν. Έδινε κρουαζιέρες σε γιατρούς και κέρδιζε ιατρικές συνταγές. Ίσως γι’ αυτό να είχε μπει εκεί μέσα. Όχι για ν’ αγοράσει παρελθόν, αλλά για να αλλάξει το παρόν.
«Εντάξει κατάλαβα», είπε ο Μανώλης. «Πείτε μου, όμως, κάτι. Μπορείτε στ’ αλήθεια να κάνετε αυτά που υπόσχεστε».
«Φυσικά. Τι θα λέγατε να σας πάμε στα τριάντα. Όλη μέρα δουλειά και το βράδυ τηλεόραση. Απλήρωτες υπερωρίες, οικονομική κρίση, καθημερινές απολύσεις».
Ο Μανώλης άπλωσε το χέρι του για να διακόψει τον Μελεζά.
«Σύμφωνοι. Δεν θέλω να αγοράσω τίποτε από το παρελθόν. Είμαι όμως περίεργος να μάθω αν έχετε πουλήσει ποτέ κάτι;».
«Αν και είναι επαγγελματικό μυστικό, πρέπει να ομολογήσω ότι οι περισσότεροι πελάτες μας προτιμούν το παρόν που έχουν».
«Και πώς επιβιώνετε;»
«Υπογράψατε ένα έντυπο, όπου η αμοιβή μας είναι ανάλογη με την ικανοποίησή σας από τις υπηρεσίες μας. Όταν βγείτε, μπορείτε να αφήσετε στην γραμματέα όποιο ποσό θέλετε».
Ο Μανώλης σηκώθηκε από την καρέκλα σκεπτικός. Άνοιξε την πόρτα και έκανε να βγει.
«Πριν φύγετε, μια μικρή δωρεάν συμβουλή», είπε ο Μελεζάς.

Ο Μανώλης διέσχισε αντίστροφα την διαδρομή που τον είχε φέρει στο «παρελθόν» και ξαφνικά συνειδητοποίησε πόσο έξυπνο ήταν το στήσιμο του κτιρίου. Έφευγες από το μικρό σκοτεινό γραφείο, μια συμβολική μήτρα, και διασχίζοντας το στενό διάδρομο προχωρούσες προς το φωτεινό παρόν, γεμάτο παράθυρα και προοπτικές. Ακριβώς έξω από την πόρτα σε περίμενε η πραγματικότητα. Πέρασε από τη γραμματεία και άφησε περισσότερα λεφτά απ’ όσα υπολόγιζε όταν είχε μπει. Επέστρεψε στο αυτοκίνητο, μπήκε ξανά στον αυτοκινητόδρομο και μετά από ένα χιλιόμετρο είδε την ταμπέλα για την οποία τον είχε προειδοποιήσει ο Μελεζάς.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Ο Μανώλης την προσπέρασε χωρίς να σταματήσει. Όπως του είπε και ο Μελεζάς, γιατί να αγοράσεις κάτι που μπορείς να φτιάξεις μόνος σου.

ΤΕΛΟΣ

Ευχές

2010-06-26T22:26:00.000-07:00

Ευχές

αν έπαυαν οι σφήκες να τσιμπάν'...

Ο Γιαννάκης ανασήκωσε το πόδια του, ισορροπώντας πάνω στην καρέκλα, άπλωσε το χέρι του και έπιασε τη σφηκοφωλιά που είχαν προλάβει να κατασκευάσουν οι σφήκες μέσα σε λίγους μήνες. Ένα μικρό μαύρο σύννεφο σκέπασε το πρόσωπό του, καθώς τα έντομα προσπαθούσαν να προστατεύσουν τη φωλιά τους από τον ανεπιθύμητο εισβολέα. Η μητέρα του Γιαννάκη γέλασε, βλέποντας το παιδί της να ανεμίζει τα χέρια του για να διώξει τις σφήκες.
«Πρόσεξε μην πέσεις από εκεί πάνω», του είπε. Ύστερα άπλωσε την σκούπα για να καθαρίσει την εξώπορτα από τους δεκάδες ιστούς αράχνης.

αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν ...

Ο Ορφέας κοίταξε όλο λαχτάρα το ταψί που άχνιζε καθώς η μητέρα του το έβγαζε από το φούρνο. Έγλειψε τα χείλη του καθώς η μυρωδιά του φαγητού έκανε τα σάλια του να τρέχουν. Η μητέρα του γέμισε το πιάτο και το έφερε στο τραπέζι. Ο Ορφέας έσκυψε από πάνω του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Μπάμιες. Ονειρεμένες μπάμιες.. Η μητέρα του είχε κρατήσει κρυφή τη γέμιση και αυτό έκανε ακόμα πιο απολαυστική την πρώτη δαγκωματιά. Η γλυκιά γεύση της σοκολάτας πλημμύρισε το στόμα του. Οι αγαπημένες του. Μπουκώθηκε γρήγορα με πέντε μπάμιες και άρχισε να τις μασουλάει. Προχθές η Κατερίνα του είπε ότι είχαν βγει μπάμιες-φράουλα. Με την πρώτη ευκαιρία θα τις δοκίμαζε, αλλά προς το παρόν το μόνο που σκεφτόταν ήταν με ποια δικαιολογία θα ζητούσε και δεύτερο πιάτο.

να πέφτουν τα παιχνίδια να μη σπαν'

Ο Δημήτρης είδε το αγαπημένο του αυτοκινητάκι να πέφτει από τον τρίτο όροφο και να γίνεται χίλια κομμάτια. Έτρεξε, αμέσως, στον πατέρα του. Στην αρχή αρνήθηκε, του είπε ότι το έκανε επίτηδες, ότι θα κατέβει σε μία ώρα να του το φέρει αλλά ο Δημήτρης άρχισε τα παρακάλια και τελικά τον κατάφερε. Κατέβηκαν με το ασανσέρ, βγήκαν έξω και κάθισαν στην άκρη του πεζοδρομίου. Τα κομματάκια είχαν ήδη αρχίσει να μετακινούνται, αναζητώντας το ένα το άλλο. Ο Δημήτρης δεν μπορούσε να χορτάσει αυτό το καταπληκτικό θέαμα, και ήδη σκεφτόταν την υπέροχη τελική ένωση. Μόλις τα κομμάτια πλησίασαν αρκετά, ρευστοποιήθηκαν, κύλησαν αργά πάνω στο δρόμο, δημιούργησαν μια μικρή ζελατινώδη μπάλα και ύστερα στερεοποιήθηκαν παίρνοντας την αρχική μορφή τους. Ο Δημήτρης σηκώθηκε, πήρε το παιχνίδι στα χέρια του και επέστρεψε, μαζί με τον πατέρα του, στο ασανσέρ. Αύριο, θα ανέβαινε στην ταράτσα με το πυροσβεστικό του.

Αν...αν είχαν όλοι οι άνθρωποι να φάν'

Βάζεις βράχια και χώμα, βγάζεις ψωμί. Ο Επαλέ προσπαθούσε να καταλάβει τι έκανε η λεπτή κυρία με την άσπρη στολή, αλλά δυσκολευόταν. Αυτός, μαζί με άλλους δέκα της φυλή του, θα αναλάμβαναν να χειρίζονται τα μηχανήματα και, στο τέλος της εκπαίδευσης, έπρεπε να ξέρει ακριβώς πώς δούλευε η συσκευή. Η εκπαιδεύτρια ήταν πολύ υπομονετική, καθώς επαναλάμβανε συνέχεια τη διαδικασία και δεν αγαναχτούσε ποτέ, παρά τα συνεχόμενα λάθη του Επαλέ. Δεν έφταιγε, όμως, μόνο αυτός. Βάζεις βράχια και χώμα, βγάζεις ψωμί. Πώς μπορούσε να συγκεντρωθεί όταν έβλεπε ένα μικρό θαύμα να επαναλαμβάνεται κάθε τρία λεπτά μπροστά του;

αν είχανε στο κρύο ένα μπουφάν...

Η ουρά σιγά,σιγά προχωρούσε και σύντομα ο Καλάτζε έφτασε μπροστά στην χαμογελαστή κυρία με την άσπρη στολή. Άπλωσε τα χέρια του και πήρε το λεπτό, μαύρο πανωφόρι που δικαιούταν. Δεν έδειχνε ιδιαίτερα ζεστό, αλλά όσοι το είχαν φορέσει ορκίζονταν ότι από εκείνη την μέρα δεν κατάλαβαν ποτέ ξανά πότε είχε κρύο. Ο Καλάτζε χάιδεψε το απαλό, λείο ύφασμα και ανατρίχιασε, καθώς το ένοιωσε να ρέει κάτω από τα χέρια του. Είναι σαν ζωντανό του είχε πει ο αδερφός του, αλλά έπρεπε να το νοιώσεις για να καταλάβεις τι εννοούσε. Το φόρεσε κάπως δισταχτικά και αμέσως ένα θερμό κύμα ανακούφισε το ταλαιπωρημένο του κορμί.

Αν ... στον κόσμο δεν υπήρχε Αφγανιστάν

Καμπότζη , Αμερική και Πακιστάν ...
.. Ουάσινγκτον , Καμόρα , Ταλιμπάν
πετρέλαια , διαμάντια και Ιράν ...

Ο πρόεδρος της κυβέρνησης κοίταξε τον εξωγήινο που καθόταν απέναντί του ανέκφραστος. Όταν είχαν κάνει τη συμφωνία, νόμιζε ότι τον είχαν πιάσει κορόιδο. Μόλις είχε καταλάβει ότι το κορόιδο καθόταν στην δική του καρέκλα. Μία απεριόριστη πηγή ενέργειας για εννιά ευχές παιδιών. Ποιος δεν θα δεχόταν μια τέτοια συμφωνία; Και στην αρχή όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά. Διάλεξαν τυχαία τα εννέα mail, μέσα από τα εκατομμύρια που έλαβαν και το πρώτο ήθελε απλώς να μην τσούζουν τα παιδικά σαμπουάν. Τότε είχαν γελάσει με την καρδιά τους, αλλά το εκείνο το γέλιο τους βγήκε πολύ ξινό. Ύστερα έφτιαξαν γενετικά τροποποιημένες σφήκες χωρίς κεντρί, μια ειδική ποικιλία μπαμιών και μικρά παιχνιδάκια με νανοϋλικά. Χρησιμοποίησαν την διαστημική τεχνολογία για ένα ισοθερμικό, ελαφρύ μπουφάν και το μόνο που πραγματικά τους παίδεψε ήταν ο μοριακός τροποποιητής που χρησιμοποιούσε ανόργανες ύλες και το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα για να παρασκευάσει τροφή. Τώρα, όμως;
«Ξέρεις τι μας ζητάτε;» ρώτησε τον εξωγήινο και η μεταφράστρια μετέφερε την ερώτηση αλλά δεν υπήρξε καμία αντίδραση.
Το είχαν συζητήσει στην κρίσιμη συνεδρίαση. Κάποιος πρότεινε να τους κοροιδέψουν αλλάζοντας τα ονόματα των χωρών και των υλικών και αμέσως τον πέταξαν έξω από το δωμάτιο. Ήταν φανερό τι ζητούσε το παιδί. Το πρόβλημα ήταν ότι αν εκπληρωνόταν η ευχή του θα έχαναν όλοι τους τη δουλειά τους, μαζί με την εξουσία τους. Ο πρόεδρος ξανακοίταξε τον εξωγήινο, αλλά δεν μπόρεσε να καταλάβει τίποτα από την παγερή μάσκα στην οποία είχε μετατραπεί το πρόσωπο του. Απεριόριστη ενέργεια. Το όνειρο όλων των κυβερνήσεων. Και τους τα χάλαγε όλα μια παιδική ευχή. Μήπως το παιχνίδι ήταν στημένο; Ο πρόεδρος σκεφτόταν τη διαδικασία, αλλά πουθενά διέκρινε κάποια παρέμβαση των εξωγήινων. Το μόνο που έκαναν ήταν να παρίστανται στην κλήρωση. Απεριόριστη ενέργεια. Αν δεν υπήρχε Αφγανιστάν και Αμερική. Η απόφαση είχε ήδη ληφθεί. Σε αυτόν έλαχε να την ανακοινώσει.

«Λυπάμαι», είπε, «δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε αυτήν την ευχή».
Η μεταφράστρια εξήγησε στον εξωγήινο την απάντηση και τότε αυτός έστρεψε την πλάτη του και αποχώρησε, μουρμουρίζοντας κάτι ακατανόητο στη γλώσσα του.
«Τι είπε;» ρώτησε ο πρόεδρος. Η μεταφράστρια έκανε τη δύσκολη, ότι δεν άκουσε καλά, ότι δεν ήταν σίγουρη για τις λέξεις, ότι ήταν γυρισμένος πλάτη, αλλά ο πρόεδρος της το έκοψε.
«Λέγε γρήγορα τι είπε».
Η μεταφράστρια ξεροκατάπιε. Είπε ότι θα ήθελε να το επεξεργαστεί περισσότερο αλλά αφού την πίεζαν η καλύτερη απόδοση ήταν:
«Μπορούμε, όμως, εμείς».

ΤΕΛΟΣ

Όλοι οι στίχοι του διηγήματος είναι από τραγούδι «Αν» του Δημήτρη Μητσοτάκη.

Και κάπου εδώ πρέπει να ευχηθώ σε όλους καλό καλοκαίρι. Λίγο η άδεια, λίγο η δυσκολία πρόσβασης στο διαδίκτυο, λίγο οι άδειες μπαταρίες, θα ξανασυναντηθούμε από εδώ το Σεπτέμβριο. Εκτός αν…………………..

Ψυχολογικό τεστ

2010-06-20T00:06:00.000-07:00

Συνεχίζουμε σήμερα την βόλτα μας στα άστρα, μια εμπειρία που μόνο η ΕΦ, μπορεί να προσφέρει, και φτάνουμε σε έναν μακρινό πλανήτη όπου οι άνθρωποι θα διεκδικήσουν μια πολύτιμη θέση μέσα στο σύμπαν. Πρώτα, όμως, πρέπει να επιτύχουν σε ένα απλό….

Ψυχολογικό τεστ

Ο Ίαν Κρόδερς καθόταν ανήσυχος μέσα στον μικρό διάφανο θόλο του και παρατηρούσε τους υπόλοιπους απεσταλμένους που τον περιτριγύριζαν σαν ψάρια μέσα στις γυάλες τους. Ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπε και ίσως να ήταν και η τελευταία. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα έλεγε ότι βρέθηκε στον παράδεισο των βιολόγων. Ποιος συνάδελφός του θα είχε ξανά την ευκαιρία να μελετήσει επτά διαφορετικά νοήμονα όντα, που ήταν το αποτέλεσμα εκατομμυρίων χρόνων εξέλιξης, έστω και μακροσκοπικά, μέσα από διαφανείς θαλάμους;

Δυστυχώς, ο Κρόδερς δεν μπορούσε να απολαύσει την απίστευτη τύχη του. Τριγύρω του δεν έβλεπε την κορυφή της εξελικτικής διαδικασίας, αλλά επτά σκληρούς ανταγωνιστές για τους οποίους υπήρχε μόνο μία θέση στη γαλαξιακή ένωση. Όποιος περνούσε τη δοκιμασία θα γινόταν μέλος της. Ο Κρόδερς ακόμα απορούσε πώς βρέθηκε να εκπροσωπεί ολόκληρη την ανθρωπότητα σε αυτό το τεστ. Ίσως επειδή ήταν ένας από τους κορυφαίους βιολόγους εκείνη την εποχή. Ίσως, πάλι, οι ανταγωνιστές του να εξουδετερώθηκαν από τις αμοιβαίες κινήσεις κάτω από το τραπέζι. Ίσως, απλά, να ήταν ένα τυχαίο γεγονός, η μία πιθανότητα στο εκατομμύριο που οδήγησε όλους μας στη ζωή, όταν το σπερματοζωάριό μας κέρδισε το τζακ-ποτ της γονιμοποίησης. Πολλοί έλεγαν ότι τον είχαν διαλέξει προσωπικά οι εξωγήινοι, ως αντιπρόσωπος του μέσου γήινου, ότι και να σήμαινε αυτό. Το σίγουρο ήταν, ότι ο Κρόδερς είχε στα χέρια του την τύχη της Γης. Ή κέρδιζε και η Γη γινόταν το νεότερο μέλος της Ένωσης, με όλα τα οφέλη που είχε αυτό, ή έχανε και έμεναν για εκατομμύρια χρόνια στην πλανητική τους απομόνωση, μέχρι να τους ξαναδοθεί κάποια ευκαιρία, η τουλάχιστον έτσι έλπιζαν, αφού ποτέ δεν είχε γίνει ξεκάθαρο τι θα συνέβαινε σε όσους αποτύγχαναν

Δυσβάσταχτο βάρος για έναν απλό βιολόγο, το οποίο έγινε ακόμα πιο μεγάλο μόλις ο Κρόδερς έμαθε τη δοκιμασία.«Βρες ποιος έχει ψυχή». Στην αρχή νόμισε ότι τον κορόιδευαν, αλλά ο Πρόεδρος ήταν πολύ σοβαρός και επιπλέον του έδειξε ένα μάτσο έγγραφα που το βεβαίωναν. Δεν έπαιζαν κανέναν ρόλο το πολιτιστικό επίπεδο, οι επιστημονικές ανακαλύψεις, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και, ευτυχώς για τη Γή, η φιλειρηνικότητα. Άλλωστε, στον διπλανό θόλο ο Κρόδερς έβλεπε έναν αρματωμένο εξωγήινο, που κρατούσε τουλάχιστον τέσσερα διαφορετικά αντικείμενα που έδειχναν εξόχως απειλητικά. Οι οχτώ υποψήφιοι πολιτισμοί θα συναγωνίζονταν σε ένα απλό, αλλά εξαιρετικά δύσκολο τεστ. Έπρεπε να ανακαλύψουν ποιο από τα έξι πλάσματα που θα εμφανίζονταν σε λίγο μπροστά τους έχει ψυχή.

Το παράξενο ήταν ότι δεν του είχαν πει τίποτε άλλο σχετικά με το θέμα και φυσικά κανείς δεν ρώτησε τι εννοούσαν όταν έλεγαν ψυχή. Ποιος θα τολμούσε να παραδεχτεί ενώπιον όλου του Γαλαξία ότι για χιλιάδες χρόνια ισχυριζόταν ότι είναι το μοναδικό είδος του πλανήτη με ψυχή, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχε ιδέα τι ήταν. Έτσι, αμέσως μετά την επαφή, όλοι οι σημαντικοί παράγοντες της Γης συγκεντρώθηκαν και προσπάθησαν να καταλήξουν στη μεθοδολογία που θα ακολουθούσαν. Ο Κρόδερς ήταν παρών στις τελευταίες συσκέψεις, αλλά έμαθε όλο το προηγούμενο παρασκήνιο από τις εφημερίδες και την τηλεόραση. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, επιστήμονες, θρησκευτικοί ηγέτες και επιχειρηματίες, μετατράπηκαν σε ένα εύφλεκτο μείγμα που πολύ σύντομα ανατινάχτηκε, καθώς όλοι πίστευαν ότι κατείχαν το σωστό δρόμο προς την επιτυχία. Το αποτέλεσμα του συμβιβασμού τους βρισκόταν στα χέρια του Κρόδερς.

Ένα κοφτός μεταλλικό ήχος διέκοψε τις σκέψεις του. Ο τοίχος που βρισκόταν απέναντι τους έγινε διάφανος και πίσω του φάνηκαν έξι διαφορετικά όντα. Ο Κρόδερς τα κοίταξε επίμονα αλλά του ήταν αδύνατον να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα με αυτήν την μακροσκοπική εξέταση. Όλα έδειχνα ζωντανά, όμως μόνο ένα είχε ψυχή και αυτό αποτελούσε το διαβατήριο της Γης για τα αστέρια και του Κρόδερς για την αιωνιότητα. Ένας μικρόσωμος εξωγήινος στον διπλανό του θόλο είχε ήδη ξεκινήσει τη δική του μελέτη. Σημάδευε τα όντα με ένα πολύπλοκο όργανο και ύστερα κατέγραφε τις μετρήσεις του σε έναν υπολογιστή παλάμης. Το είχαν συζητήσει και στη Γη το θέμα των τυπικών μετρήσεων, αλλά τελικά αποκλείστηκε. Πώς ήταν δυνατόν να διαπιστώσεις αν κάποιος έχει ψυχή, μετρώντας τη θερμοκρασία του ή την απορρόφηση στο υπεριώδες; Ο Κρόδερς ξανακοίταξε τη λίστα με τις ερωτήσεις που κρατούσε, το απαύγασμα πολλών ωρών προσπάθειας των κορυφαίων μυαλών της Γης. Όσο την κοιτούσε τόσο αμφέβαλλε για την πιθανότητα να κερδίσουν τη δοκιμασία. Εντάξει, ούτε αυτός πίστευε ότι μπορούσες με έναν μετρητή υπερύθρων να ανιχνεύσεις την ψυχή, αλλά ήταν αυτό το ερωτηματολόγιο η καλύτερη εναλλακτική;

Μια ψυχρή φωνή τον ενημέρωσε ότι είχε έρθει η σειρά του. Το καλό ήταν ότι υπήρχε κάποιος αυτόματος μεταφραστής που του επέτρεπε να ακούει τις προσπάθειες των υπολοίπων φυλών και μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν φαινόταν να τα είχε καταφέρει κανείς. Το κακό ήταν ότι όλοι θα άκουγαν τις ερωτήσεις του. Του είχαν δώσει μόλις πέντε λεπτά και έτσι προσπάθησε να κάνει τις ερωτήσεις όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από το άπειρο; Τι υπήρχε πριν την αρχή του σύμπαντος; Πόσα δεκαδικά ψηφία έχει το π; Τι βρίσκεται στο κέντρο μιας μαύρης τρύπας; Πώς θα πεθάνει το σύμπαν; Προφανώς το πρώτο σκέλος ήταν δημιουργία των επιστημόνων της ομάδας. Βλέπεις οράματα; Πιστεύεις στον Θεό; Πόσοι είναι οι άγγελοι; Πηγαίνεις στην εκκλησία; Προσεύχεσαι; Ο Κρόδερς τελείωσε και με το θρησκευτικό μέρος της εξέτασης και συνέχισε με τις υπόλοιπες υποκατηγορίες αισθανόμενος διαρκώς ότι βούλιαζε όλο και περισσότερο μέσα σε έναν βάλτο από τον οποίο δεν θα έβγαινε ποτέ; Επιθυμείς την ειρήνη; Σέβεσαι τους ηλικιωμένους; Έχεις παιδιά; Κλαίς; Γελάς; Κοιμάσαι; Χορεύεις; Ερωτεύεσαι; Ο Κρόδερς μόλις που πρόλαβε να ολοκληρώσει το ερωτηματολόγιο και για τους έξι εξωγήινους, πριν ανάψει το κόκκινο φώς που έδειξε ότι τελείωσε ο χρόνος του. Κοίταξε τις απαντήσεις. Δεν έβλεπε κάτι σημαντικό, σαν να μην είχε προχωρήσει ούτε ένα πόντο από εκεί που βρισκόταν, η καλύτερα σαν να είχε κάνει έναν μεγάλο κύκλο και βρισκόταν πάλι στην αρχή.

Ο επόμενος υποψήφιος εξεταστής ήταν κάτι σαν χταπόδι που έπλεε μέσα σε ένα παχύρεσυτο υγρό, με το οποίο ήταν γεμισμένος ο θόλος του. Ζήτησε να ακουμπήσει τους εξεταζόμενους και του το επέτρεψαν. Ο Κρόδερς βλαστήμησε από μέσα του. Απ’ ότι φαίνεται κανένας στη Γη δεν φαντάστηκε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό και του φόρτωσαν το ηλίθιο ερωτηματολόγιο. Το χταπόδι πέρασε και από τις έξι θέσεις αγγίζοντας απαλά τους εξωγήινους και ύστερα επέστρεψε στο θόλο του.Αμέσως μετά, ήταν η σειρά του αρματωμένου τέρατος που είχε κόψει τη χολή του Κρόδερς όταν το πρωτοείδε. Έπιασε ένα εργαλείο γεμάτο πριονωτούς τροχούς και κοφτερές λάμες και απαίτησε να έχει την ίδια πρόσβαση με το χταπόδι. Προς μεγάλη έκπληξη του Κρόδερς και αυτό το αίτημα έγινε αποδεκτό.

Το τέρας μπήκε στον πρώτο θάλαμο φορώντας κάποια ειδική στολή και πλησίασε με ολοφάνερα εχθρικές προθέσεις τον εξωγήινο. Εκείνος δεν μετακινήθηκε αν και όλα έδειχναν ότι ο άλλος ήταν αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει το εργαλείο κοπής επάνω του. Μα τι σκόπευε να κάνει; Θα τον άνοιγε για να δει αν έχει ψυχή; Και θα του το επέτρεπε η Ένωση; Ο Κρόδερς κρατούσε την ανάσα του καθώς είδε τον τροχό να περιστρέφεται με ταχύτητα και να πλησιάσει τον θώρακα του εξωγήινου. Ο Κρόδερς ήθελε να κλείσει τα μάτια καθώς σκέφτηκε ότι θα ακολουθούσαν άλλες πέντε ψυχοτομές, αλλά δεν μπορούσε αφού ίσως έχανε πολύτιμες πληροφορίες. Ξαφνικά ακούστηκε η ήρεμη, μελωδική φωνή του χταποδιού.

«Παραιτούμαι από τη διαδικασία. Δεν θέλω να γίνω μέλος μια ένωσης που τεμαχίζει αθώα πλάσματα». Και τότε ο Κρόδερς κατάλαβε. Πολύ πριν ανάψουν τα βιολετί φώτα, πολύ πριν ακουστεί η εξαίσια μελωδία και πολύ πριν το τέρας αφήσει το εργαλείο και χαμογελάσει στο χταπόδι. Κατάλαβε ότι η Ένωση είχε βρει ποιο ον διέθετε ψυχή, με το δικό της τεστ, που δεν χρειαζόταν ούτε πολύπλοκα όργανα, ούτε ερωτηματολόγια. Μόνο μια μπλόφα και ένα αρματωμένο τέρας. Ο Κρόδερς κατάλαβε, αλλά ήταν πια αργά. Μια φυλή από αχνογάλαζα χταπόδια που χάιδευαν απαλά, είχε κερδίσει την θέση στην Ένωση με την αξία της, η για την ακρίβεια, με την ψυχή της.

***

Ο Κρόδερς κοίταξε τις εξωγήινες φυλές μέσα στους θόλους περιβαλλοντικής εξομοίωσης και αναρωτήθηκε αν έδειχνε κι αυτός τόσο αλλόκοτος εκεί μέσα. Τώρα, πια, είχε περάσει από την άλλη μεριά, έτοιμος να υποστεί το τεστ στο οποίο απέτυχε πριν λίγο καιρό. Δίπλα του βρισκόταν οι εκπρόσωποι των υπολοίπων πέντε φυλών. Έξι απογοητευμένα όντα που είχαν αποτύχει να αποδείξουν ότι έχουν αυτό που η ένωση ονόμαζε ψυχή. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε όταν τους ενημέρωσαν ότι δεν θα επέστρεφαν στον πλανήτη τους. Το ήξεραν από την πρώτη στιγμή. Κατείχαν μια γνώση που δεν επιτρεπόταν να μεταφέρουν στη φυλή τους. Δεν περίμεναν βέβαια να πάρουν την θέση των πειραματόζωων, αλλά όσο περνούσε η ώρα ο Κρόδερς το έβλεπε όλο και πιο λογικό. Ήταν ένα ακόμα μάθημα για τις ανώριμες φυλές του γαλαξία. Η ικανότητα να συμπάσχουν, να βρίσκονται στη θέση του άλλου. Πώς αλλιώς θα επιβίωνε μια ένωση τόσο πολλών διαφορετικών ειδών;

Στους απέναντι θόλους, βρισκόταν και το αρματωμένο τέρας παριστάνοντας τον υποψήφιο, όπως και την προηγούμενη φορά. Ο Κρόδερς αναρωτιόταν μέχρι που θα το άφηναν να φτάσει αν δεν παρενέβαινε κάποιος. Υπήρχε η πιθανότητα να του επιτρέψουν να σκοτώσει τα πειραματόζωα; Είχε άραγε ποτέ συμβεί αυτό; Ήταν μια εκδοχή που τον τρομοκρατούσε, αλλά καθώς παρατηρούσε τους υποψηφίους ηρέμησε. Ήταν ειρωνικό, αλλά ο Κρόδερς πίστευε ότι μπορούσε πια να καταλάβει ποιος θα κέρδιζε, χωρίς να χρειάζεται ερωτηματολόγια και μπλόφες. Μια μικρή κίτρινη μαργαρίτα, που αιωρούταν απαλά μέσα στο θόλο της, δεν είχε φέρει τίποτε μαζί της, αλλά είχε απλώς ζητήσει να τους μυρίσει. Ο Κρόδερς την είδε που τους κοιτούσε με εκείνα τα μεγάλα χρυσοκόκκινα μάτια και ήταν σχεδόν σίγουρος ότι όταν θα ερχόταν η ώρα με το νυστέρι και τον τροχό, δεν θα άντεχε το θέαμα και θα τους σταματούσε.

Μόλις ακούστηκε η αναγγελία της έναρξης του τεστ, ο Κρόδερς συνειδητοποίησε τη σοφία αυτής της δοκιμασίας και κατάλαβε ότι η Γη πολύ δύσκολα θα την περνούσε με επιτυχία. Τα μεγάλα, αθώα μάτια της μαργαρίτας του θύμισαν τον μικρό του ανηψιό να κοιτάζει επίμονα ένα μικρό άσπρο σύννεφο στον ουρανό. Ήταν ολοφάνερο ότι το μόνο που χρειαζόταν για να νικήσεις ήταν το βλέμμα ενός παιδιού πάνω στον κόσμο. Στις συσκέψεις που συμμετείχε , ο Κρόδερς είχε δει στρατηγούς, ηγεμόνες, πολιτικούς, κάθε είδους ηγέτες που εξουσίαζαν εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά ποτέ του δεν είχε αντικρίσει ένα παιδί.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή, θα κλείσουμε την «σχολική» περίοδο του blog με το τελευταίο διήγημα του καλοκαιριού.

Το νόημα του σύμπαντος

2010-06-12T22:15:00.000-07:00

Οι περισσότεροι, όταν ακούν επιστημονική φαντασία, σκέφτονται εξωγήινους, ρομπότ, ιπτάμενα αυτοκίνητα, διαστημόπλοια ή όλα αυτά μαζί. Ίσως είναι ένα από τα πιο ισχυρά στερεότυπα για αυτό το είδος τέχνης. Έτσι, σήμερα θα δούμε τις δυσκολίες ενός νεαρού εξωγήινου που προσπαθεί να πλοηγηθεί μέσα στο δίκτυο, αναζητώντας....

Το νόημα του σύμπαντος

ΕΚΚΙΝΗΣΗ

Επιλογή: Έναρξη G-explorer

Αναζήτηση: «Το νόημα του σύμπαντος» + «Ποιο είναι;»

Αναζήτηση σε: ¤Γαλαξιακό ιστό ¤Μόνο στον πλανήτη μου ¤Αισθάνομαι τυχερός

Το νόημα του σύμπαντος: Σχετικά: [Θεός] [Αγάπη] [Έρωτας] [42].
Πρόκειται για ένα ερώτημα που απασχόλησε επί μακρόν σχεδόν όλους τους γνωστούς πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν εντός του Γαλαξία. Συχνά η ενασχόληση μαζί του είχε σημαντικές παρενέργειες, όπως την εμφάνιση θρησκειών, την κατάθλιψη, την τέχνη και την επιστήμη. Σήμερα, η επιβεβαιωμένη άποψη για το νόημα του Σύμπαντος, όπως προέκυψε από την συνθετική ανάλυση δώδεκα εκατομμυρίων σχετικών κειμένων, αποτελείται από μία και μόνο φράση η οποία διατυπώθηκε από το φιλόσοφο[κλικ]

Φιλοσοφία: Επιστημονικός κλάδος που ασχολείται με υπαρξιακά, μεταφυσικά, γνωστικά και λογικά προβλήματα. Γνώρισε μεγάλη κρίση μετά την ανακάλυψη του νοήματος του σύμπαντος αν και έχει προσφέρει πολλά στον τομέα των κοινωνικών μαθηματικών

Κοινωνικά μαθηματικά: Κλάδος των μαθηματικών που μελετά τη συμπεριφορά μεγάλων συγκεντρώσεων όντων με νοημοσύνη

Νοημοσύνη: Αμφιλεγόμενη ιδιότητα των υλικών και ενεργειακών όντων που συνήθως μετράται με τον τύπο N=TxC/(Y-O), όπου Τ είναι ο αριθμός των νευρωνικών συνδέσεων, Υ είναι οι ώρες παρακολούθησης τηλεόρασης

Τηλεόραση: Θεωρητικά άχρηστη εφεύρεση που βρήκε όμως εφαρμογή στην εξημέρωση του Αδηφάγου Σαχλομανικού κτήνους του Τραάλ και του αιμοσταγούς, τριπλά θωρακισμένου, πολύρυγχου του Σαντρέ. Έχει την ικανότητα να μειώνει το δείχτη νοημοσύνης μέχρι και 40%. Πριν την ανακάλυψή της χρησιμοποιούταν η πολυήμερη επανάληψη της λέξης Ελοχίμ

Προσοχή: Αυτή η καταχώρηση δεν περιέχει βιβλιογραφία!
Ελοχίμ: Μυθικό ον που θεωρείται ότι προέκυψε από τη διασταύρωση Χιλιόσαυρας και Φτερολούλουδου. Λατρεύτηκε ως θεότητα μόνο σε δύο μέρη του Γαλαξία: τη Γη

Γη: Πλανήτης στις παρυφές του σπειροειδούς Γαλαξία. Κατατάσσεται στην κατηγορία Ε2. (Πυρήνας υγρού σιδήρου και νικελίου, ατμόσφαιρα οξυγόνου-αζώτου). Αποτέλεσε το λίκνο ενός σχετικά ασήμαντου είδους με νοημοσύνη, των ανθρώπων

Προσοχή: Αυτή η καταχώρηση δεν περιέχει βιβλιογραφία!
Άνθρωπος: Νοήμων είδος με πέντε άκρα και την ικανότητα να πετά. Πιστεύεται ότι ζουν σε αγέλες μέσα σε σπηλιές από τις οποίες βγαίνουν για κυνήγι μόνο τη νύχτα. Λατρεύουν μια πληθώρα θεών και από μερικούς τους αποδίδεται η εφεύρεση της τηλεόρασης, του διαδικτύου

Διαδίκτυο: Η πρόδρομη μορφή του γαλαξιδικτύου, η οποία αναπτύχθηκε ανεξάρτητα από διαφορετικούς πολιτισμούς. Θεωρείται το δημοκρατικότερο μέσο έκφρασης και πολύτιμη πηγή γνώσεων αν και έχει κατακριθεί για τη σωρεία των άχρηστων και ψευδών πληροφοριών, καθώς και τη μάστιγα του spamming

Spamming: Διαδικασία που βασάνισε τα πρώτα πλανητικά διαδίκτυα με τη μαζική αποστολή άχρηστων ή κακόβουλων μηνυμάτων σε εκατομμύρια χρήστες. Το πιο διάσημο μήνυμα spam αφορά τη νοημοσύνη της μαύρης τρύπας

Μαύρη τρύπα: Εθεωρείτο μέχρι πρόσφατα η πυκνότερη μορφή ύλης. Το όνομά της οφείλεται στην ιδιότητα που έχει να έλκει ακόμα και το φως

Φως: Το σημαντικότερο είδος ακτινοβολίας στο γαλαξία. Γίνεται αντιληπτό από τα περισσότερα έμβια και μερικά άβια όντα με ειδικά αισθητήρια όργανα. Ο κύριος τρόπος κατηγοριοποίησης των πολιτισμών βασίζεται στην ταχύτητα του φωτός

Ταχύτητα του φωτός: Αποτελεί σταθερά του γαλαξιακού χωροχρόνου και διαχωρίζει τους πολιτισμούς σε υποφωτεινούς και υπερφωτεινούς.

Υπερφωτεινοί πολιτισμοί: Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν όσοι πολιτισμοί διαθέτουν την τεχνολογία που επιτρέπει την κίνηση σε ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός και επομένως τα ταξίδια στο παρελθόν. Πρόσφατα τέθηκαν αυστηροί περιορισμοί στις υπερφωτεινές μετακινήσεις λόγω της χρήσης τους σε κακόγουστες φάρσες, οικονομικές αντιδικίες, σωρεία δολοφονιών παππούδων, πρόβλεψης κληρώσεων λοταρίας και γενικά της ανατροπής κάθε έννοιας αιτίου-αιτιατού, εν αντιθέσει με την επικοινωνία μέσω τηλεπάθειας

Τηλεπάθεια: Ο συνηθέστερος τρόπος διαπλανητικής επικοινωνίας των υπερφωτεινών πολιτισμών. Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση της για διατύπωση προσβολών, σεξουαλική παρενόχληση, προσηλυτισμό, διαφήμιση

Διαφήμιση: Ορίζεται ως η προβολή των χρήσιμων ιδιοτήτων ενός προϊόντος με σκοπό την ενημέρωση των καταναλωτών. Συνήθως επιδιώκεται η σύνδεση των προϊόντων με βασικά ένστικτα των καταναλωτών όπως αυτά της επιβίωσης, της αναπαραγωγής, της πτητικής ικανότητας, της γαλαξιακής ενσωμάτωσης

Γαλαξιακή ενσωμάτωση: Η ικανότητα όλων των τηλεπαθητικών όντων να αποδεσμεύονται από τον υλικό ή ενεργειακό τους φορέα και να ενσωματώνονται στο διαγαλαξιακό ενεργειακό υπόβαθρο. Περιγράφεται ως το ανάλογο της κατάποσης επτά λίτρων δοντίξ, της κατανάλωσης τριών ουρών περιδοντόσαυρου, της συνεχούς παρακολούθησης δώδεκα ταινιών επιστημονικής φαντασίας

Προσοχή: Αυτή η καταχώρηση έχει αλλάξει 372 φορές το τελευταίο μεγάλεπτο!
Επιστημονική φαντασία: Υποκλάδος της τέχνης που ορίζεται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με το τεχνολογικό επίπεδο κάθε πολιτισμού. Συχνά, έργα επιστημονικής φαντασίας ενός πολιτισμού αντιμετωπίζονται σαν ατυχείς ιστορικές περιγραφές κάποιου άλλου. Βασικοί άξονες της δομής της είναι ο οραματισμός του μέλλοντος, οι τεχνολογικές εξελίξεις, η αναζήτηση της πρωτοτυπίας

Πρωτοτυπία: Μετά την ανάπτυξη του γαλαξιδικτύου, πρωτότυπο θεωρείται κάθε έργο που ο δημιουργός του δε γνωρίζει κανένα από τα πανομοιότυπα πονήματα που υπάρχουν εντός μίας ακτίνας τριάντα χιλιάδων ετών φωτός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα δώδεκα εκατομμύρια πρωτότυπα διηγήματα που γράφτηκαν ταυτόχρονα για το νόημα του σύμπαντος

Το νόημα του σύμπαντος: Πρόκειται για ένα ερώτημα που απασχόλησε επί μακρόν σχεδόν όλους τους γνωστούς πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν εντός του Γαλαξία. Συχνά η ενασχόληση μαζί του είχε σημαντικές παρενέργειες, όπως την εμφάνιση θρησκειών, την κατάθλιψη, την τέχνη και την επιστήμη. Σήμερα, η επιβεβαιωμένη άποψη για το νόημα του Σύμπαντος, όπως προέκυψε από την συνθετική ανάλυση δώδεκα εκατομμυρίων σχετικών κειμένων, αποτελείται από μία και μόνο φράση……………………………………………

Διακοπή G-explorer
Εισερχόμενο G-mail:

>Γεια σου,
>Είμαι η Λεονία από το χθεσινό πάρτι
> Ελπίζω να μη με ξέχασες
> Μόλις τελείωσα με τη σχολή και πάω μια βόλτα στο πάρκο
>Θα είμαι εκεί για λίγη ώρα
> Ελπίζω να τα πούμε

Επιλογή: Τερματισμός Λειτουργίας

Ένα πρόγραμμα βρίσκεται σε εξέλιξη:
G-explorer: «Αναζήτηση του νοήματος του σύμπαντος»

Ολοκλήρωση Ακύρωση

Αναζήτηση του νοήματος του σύμπαντος ακυρώθηκε.

Τερματισμός Λειτουργίας

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη εβδομάδα, η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη πρόκληση της ιστορίας της. Πρώτα, όμως, πρέπει να περάσει ένα "ψυχολογικό τεστ".

Άποτυχημένο πείραμα

2010-06-05T23:03:00.000-07:00

Άλλο ένα πάρα πολύ μικρό διήγημα για σήμερα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση για έναν επιστήμονα από τη στιγμή που συλλέγει τα αποτελέσματα της εργασίας του και διαπιστώνει ότι τα κατάφερε. Δεν έχει σημασία αν ήθελε να μετρήσει τους ρύπους στην ατμοσφαίρα, να μελετήσει την ιστορία των Κινέζων ή να φτιάξει συνθετική ζωή. Αρκεί που έφτασε αισίως στο τέλος. Δυστυχώς, δεν πάνε πάντα καλά τα πράγματα γιατί μερικές φορές έχουμε ένα….

Αποτυχημένο πείραμα

Ενσωμάτωση νοημοσύνης απέτυχε. Πειραματόζωο παραμένει άνθρωπος.

Τέλος

Την επόμενη Κυριακή, θα παρακολουθήσουμε την προσπάθεια ενός νεαρού να βρει «το νόημα του σύμπαντος».

Η Ντουλάπα

2010-05-29T23:13:00.000-07:00

Όλοι ξέρουμε πόσο διαφέρει ο κόσμος των παιδιών από αυτόν των ενηλίκων. Σκοτεινά μέρη, θρύλοι, περιπέτειες, θηρία και ένα σωρό άλλα πράγματα που για εμάς δεν υπάρχουν. Και φυσικά, το αιώνιο ζήτημα: Τι κρύβει μέσα της ……

Η Ντουλάπα

Ο Θαλής και ο Ανδρόνικος μπήκαν μισανοίγοντας την πόρτα. Ο πατέρας τους έπινε τον καφέ του, διαβάζοντας εφημερίδα. Τα δύο παιδιά προσπάθησαν να ανέβουν από τη σκάλα, χωρίς να τους πάρει χαμπάρι κανείς
«Τι τρέχει;» ακούστηκε η φωνή του πατέρα τους και τα παιδιά κοκάλωσαν.
«Τίποτα», ψέλλισε ο Ανδρόνικος.
«Ο Θαλής κρατάει το χέρι του», είπε ο πατέρας πίνοντας μια γερή γουλιά καφέ.
Τα παιδιά άρχισαν να μουρμουρίζουν μεταξύ τους. Στα έλεγα….. ήταν βλακεία σου….πάλι εγώ θα την πληρώσω….
«Δεν έχω πολύ χρόνο».
«Να…ο Θαλής…..δεν άκουγε…αποθήκη…..», μουρμούρισε ο Ανδρόνικος, που ανέλαβε να εξηγήσει.
«Θαλή, τι σου έχω πει για τα σκοτεινά μέρη;», ρώτησε ο πατέρας τους.
«Να μην πηγαίνω».
«Γιατί;» επέμεινε ο πατέρας που πάντα ήθελε να ακούει ολόκληρη τη φράση από το στόμα των παιδιών.
«Γιατί εκεί είναι ο λύκος».
«Σε δάγκωσε;»
«Λίγο».
«Πόνεσε;»
«Πρόλαβα να τραβήξω το χέρι»
«Δεν μου απάντησες. Πόνεσε;»
«Ναι», είπε ο Θαλής .
«Τα βλέπεις; Άλλη φορά να μας ακούς. Πήγαινε με τον αδερφό σου να βάλεις ιώδιο και ύστερα φέρτε μου έναν επίδεσμο και μια γάζα από το φαρμακείο του μπάνιου».
Τα αγόρια ανέβηκαν γρήγορα τη σκάλα χωρίς να πουν άλλη κουβέντα. Πίσω τους έμεναν μικρές κόκκινες σταγόνες που σημάδευαν τη διαδρομή τους.

***

Ο Θαλής καθόταν ακίνητος με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στο τραπέζι. Η μηέρα του τον κοίταξε με αυστηρό τρόπο.
«Σε παρακαλώ, πολύ. Τι σε έπιασε τώρα. Πρώτη φορά έχουμε φακές;»
Ο Θαλής δεν απάντησε. Δίπλα του ο Ανδρόνικος έτρωγε μικρές κουταλιές, παρακολουθώντας τη συζήτηση.
«Τον βλέπεις τον αδελφό σου; Τρώει και δεν λέει κουβέντα. Εσύ γιατί κάνεις τον δύσκολο;»
«Δεν μου αρέσουν οι φακές», είπε ο Θαλής.
«Νεαρέ μου, σε αυτό το σπίτι τρώμε ό,τι υπάρχει, όχι ό,τι μας αρέσει».
«Δεν θέλω να φάω», είπε ο Θαλής δυνατά.
«Έλα βρε Θαλή, τώρα. Τι θέλεις δηλαδή, να έρθει η αστυνομία;»
Ο Ανδρόνικος σταμάτησε την κουταλιά του στη μέση και κοίταξε με παγωμένο βλέμμα τον Θαλή. Αυτός δεν έβγαλε κουβέντα, κατέβασε το κεφάλι του και το έχωσε ανάμεσα στα χέρια του.
«Σου είπα δεν πρόκειται να το ανεχτώ αυτό», δοκίμασε μια τελευταία φορά η μητέρα του, αλλά ο Θαλής δεν κουνήθηκε καθόλου.
«Αυτά κάνεις, άμα λείπει ο πατέρας σου, αλλά θα σου δείξω εγώ», είπε η μητέρα και βγήκε από την κουζίνα.
Μετά από πέντε λεπτά, ήχησε η σειρήνα. Το παράθυρο απέκτησε ένα ζωηρό μπλε χρώμα, καθώς οι αστυνομικοί πάρκαραν το περιπολικό ακριβώς έξω από το σπίτι τους χωρίς να σβήσουν το φάρο. Η μητέρα άνοιξε την πόρτα, μόλις χτύπησε το κουδούνι, και δύο γεροδεμένοι νεαροί με στολή μπήκαν μέσα. Κουβέντιασαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους και ύστερα προχώρησαν προς την κουζίνα.
«Φάε», είπε ο Ανδρόνικος στον Θαλή αλλά ο αυτός είχε κλείσει τα μάτια του και κρατούσε πεισματικά τα χέρια του σταυρωμένα. Ο ένας αστυνομικός τον πλησίασε κρατώντας μια κλήση, την άφησε στο τραπέζι μπροστά του και ακούμπησε το χέρι στην πλάτη του.
«Μικρέ, πήρες ένα πρόστιμο. Δεν πειράζει, πρώτη φορά είναι. Φάε τώρα τις φακές σου, αλλά να ξέρεις. Την επόμενη φορά που θα έρθουμε δεν θα μείνουμε στο πρόστιμο», είπε με πολύ απαλή φωνή και έπαιξε για λίγο τις χειροπέδες στα χέρια του.
«Ευχαριστώ που ήρθατε», είπε η μητέρα.
«Καθήκον μας», απάντησε ο αστυνομικός. «Μακάρι όλα τα προβλήματα να λύνονταν έτσι εύκολα».
Η μητέρα συνόδευσε τους αστυνομικούς μέχρι την πόρτα και ο Ανδρόνικος πήγε στο παράθυρο για να δει το περιπολικό που έφευγε παίρνοντας μαζί του τον απόκοσμο μπλε φωτισμό. Η μητέρα γύρισε στην κουζίνα, κάθισε δίπλα στο Θαλή, τον αγκάλιασε και τον φίλησε.
«Άντε, τώρα», του είπε. «Ξεκίνα».
Ο Θαλής άπλωσε διστακτικά το χέρι του και έπιασε το κουτάλι.

***

Ο Θαλής έτρεχε μέσα στο δωμάτιο πηδώντας πάνω στα κρεβάτια και ανεμίζοντας τις κάλτσες του.
««Θα με σκάσεις σήμερα», είπε η μητέρα του. Έλα βρε παιδάκι μου, να βάλεις τις πυτζάμες σου να κοιμηθείς», προσπάθησε με ήπιο τόνο, αλλά ο Θαλής δεν φαινόταν να ακούει τίποτα.
«Πιάσε με, αν μπορείς», της είπε και στάθηκε πίσω από το γραφείο του, χρησιμοποιώντας το σαν ένα πρόχειρο εμπόδιο.
«Θαλή, μεγάλωσε πια. Δεν αντέχω άλλο τα παιχνίδια», είπε η μητέρα του.
Ο Θαλής έβγαλε κοροϊδευτικά τη γλώσσα του και συνέχισε να στέκεται στο ίδιο σημείο, φορώντας μόνο τη φανέλα, το σλιπάκι του και τη μία του κάλτσα.
«Πιάσε με, πιάσε με, πια….». Η φράση του Θαλή κόπηκε στη μέση καθώς η πόρτα άνοιξε και εμφανίστηκε ο πατέρας.
«Θα συνεχιστεί για πολύ αυτό;», είπε φανερά θυμωμένος.
«Ισίδωρε», είπε η μητέρα προσπαθώντας να προλάβει το κακό.
«Σε παρακαλώ», είπε ο πατέρας που παραμέρισε το απλωμένο χέρι της, προχώρησε και σταμάτησε μπροστά στο γραφείο του Θαλή.
«Βάλε τις πυτζάμες σου τώρα», είπε με δυνατή φωνή.
Ο Θαλής δεν κουνήθηκε.
«Είπα. Βάλε τις πυτζάμες σου και πέσε να κοιμηθείς».
«Ισίδωρε, θα το αναλάβω εγώ», είπε η μητέρα..
«Άσε με κι εσύ. Όλα τα χατίρια του κάνεις και κοίτα που καταντήσαμε».
«Ισιδωρε, είσαι εκνευρισμένος».
Ο Ισίδωρος δεν της έδωσε σημασία. Γύρισε απότομα και πήγε στην ντουλάπα.
«Ισίδωρε, όχι», είπε η Κλαίρη.
«Βάλε τις πυτζάμες σου, αλλιώς θα ανοίξω την ντουλάπα», είπε ο πατέρας πιάνοντας το χερούλι της μεταλλικής κατασκευής.
Ο Θαλής άρχισε να τρέμει, αν και το καλοριφέρ ήταν ρυθμισμένο σε υψηλή θερμοκρασία.
«Βάλε τις πυτζάμες σου νεαρέ», είπε ο Ισίδωρος και ξεκλείδωσε την πόρταΌ Θαλής είδε το παραμορφωμένο είδωλο του πατέρα του πάνω στο επιτιτανιωμένο φύλλο και τρόμαξε.
«Θέλεις να πας στον μπαμπούλα;»
Ο πατέρας ήταν έτοιμος να ανοίξει την πόρτα, όταν ακούστηκε αδύναμη η φωνή του Θαλή.
«Εντάξει, μπαμπά. Τις βάζω», είπε και με αργά βήματα πήγε στη βιβλιοθήκη του, μάζεψε τα πεταμένα ρούχα του και άρχισε να τα φοράει.
«Την επόμενη φορά δεν θα περιμένω τόσο πολύ», είπε ο πατέρας και βγήκε από το δωμάτιο χτυπώντας την πόρτα πίσω του.

***

Ο Θαλής είχε κουλουριαστεί στον μικρό χωρός κάτω από τη σκάλα και δεν τολμούσε να ξεμυτίσει. Έπαιζαν κρυφτό με τον Ανδρόνικο, όταν επέστρεψαν οι γονείς τους απροειδοποίητα. Ο αδελφός του είχε προλάβει να πάει στο δωμάτιο, αλλά αυτό δεν μπορούσε να ξεμυτίσει από εκεί που βρισκόταν χωρίς να τον πάρουν χαμπάρι. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ακούει και να περιμένει μια βολική στιγμή να το σκάσει.

«Ξέρεις, ανησυχώ λίγο με τον Θαλή», είπε η μητέρα του.
«Γιατί;»,απάντησε ο πατέρας
«Να ξέρεις…δεν είναι τόσο υπάκουος όσο ο Ανδρόνικος».
«Μπα, μην στενοχωριέσαι. Αυτός θα βγει καλύτερος».
«Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τα μεγαλώνουμε σωστά», είπε η μητέρα του χαμηλόφωνα, λες και δεν ήθελε να την ακούσει ο άντρας της.
«Μια χαρά τα μεγαλώνουμε. Είδαμε και τα κατορθώματα των προηγούμενων με τις ιστορίες και τα παραμύθια τους. Τα κοίμιζαν και μετά έβγαιναν στην πραγματική ζωή και τα έτρωγαν τα ανθρώπινα θηρία».
«Μήπως παραείμαστε σκληροί. Στο κάτω-κάτω παιδιά είναι ακόμη».
«Παιδιά που θα γίνουν άντρες. Δεν είναι χρήσιμο να μεγαλώνουν σε έναν ψεύτικο κόσμο, όπου όλα είναι ωραία και καλά».
Η μητέρα το έμεινε σιωπηλή για λίγο.
«Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι κάποια μέρα μπορεί να χρειαστεί να ανοίξεις την ντουλάπα;», ρώτησε τον πατέρα του.
«Καλύτερα εγώ παρά κάποιος άλλος αργότερα. Οι εποχές είναι δύσκολες. Πρέπει να ξέρουν τι τους περιμένει».
«Μάλλον έχεις δίκιο», είπε. «Δεν είναι η ανατροφή τους που έχει το πρόβλημα».
«Αλλά;»
«Κάτι δεν πάει καλά με τον κόσμο που τους περιμένει», είπε η μητέρα.
Ο πατέρα τους δεν απάντησε. Μόλις οι γονείς του τελείωσαν το φαγητό, ανέβηκαν στην κρεβατοκάμαρα και ο Θαλής μπόρεσε επιτέλους να βγει από τη κρυψώνα του. Ήξερε πια τι έπρεπε να κάνει.

***

Ο Θαλής κοίταξε με φόβο τη μεταλλική ντουλάπα. Δεν την είχε δει ποτέ ανοιγμένη, ούτε του είχαν πει ποτέ τι μπορεί να κρύβει. Άπλωσε το χέρι του, ξεκλείδωσε την πόρτα και το ξανατράβηξε απότομα, λες και κάποιο δηλητηριώδες φίδι ήταν έτοιμο να του ορμήσει. Έμεινε για λίγο διστακτικός. Αν ήθελε, μπορούσε να σταματήσει εκεί, να ξανακλειδώσει την ντουλάπα και να επιστρέψει στο γραφείο του με τα μαθήματα. Πήρε μια βαθιά ανάσα, έπιασε το χερούλι και το γύρισε πολύ αργά, σαν ταινία σε αργή κίνηση. Ακούστηκε ένα τρίξιμο, και το φύλλο άρχισε να ανοίγει καθώς ο Θαλής το τραβούσε ιδρωμένος προς τα έξω. Σκοτάδι. Αυτό ήταν το μόνο που έβλεπε. Δεν μπορούσε να διακρίνει το παραμικρό. Άκουγε, όμως, και μύριζε. Βόμβοι μηχανημάτων, σαπισμένα τρόφιμα, κορναρίσματα, μακρινές κραυγές, οσμές βενζίνης και ηλεκτροκόλλησης, ανακατεύονταν και του προκαλούσαν τρόμο. Τι ελπίδες είχε εκεί μέσα; Για πόσο καιρό θα έμενε στην ασφάλεια του σπιτιού του; Τι τον περίμενε τώρα που είχε μεγαλώσει; Ο Θαλής έριξε μια ματιά πίσω του, στα αγαπημένα του παιχνίδια, στις πολυφορεμένες πυτζάμες, στην ξεφτισμένη του μπάλα. Ύστερα, άρχισε να προχωράει με αργά βήματα, ένοιωσε τραχύ τσιμέντο κάτω από τα πόδια του και μπήκε μέσα στην ντουλάπα. Η πόρτα προς το παιδικό του δωμάτιο έκλεισε πίσω του με έναν κοφτό, μεταλλικό ήχο και ο Θαλής ήξερε ότι δεν θα άνοιγε ποτέ ξανά.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή, άλλο ένα πάρα πολύ μικρό διήγημα φαντασίας για ένα «αποτυχημένο πείραμα».

Ζωγραφιά

2010-05-22T23:17:00.000-07:00

Υπάρχει κάτι που χάνουμε χωρίς να το αντιληφθούμε καιδεν πρόκειται να ξαναβρούμε ποτέ. Η παιδική αθωότητα. Πολλές φορές αισθανόμαστε ότι τα παιδιά ξέρουν περισσότερα πράγματα από αυτά που νομίζουμε. Το καταλαβαίνουμε από μια αθώα ερώτηση, μια αναπάντεχη παρατήρηση ή μια απλή…

Ζωγραφιά

Πέντε κοφτές κίτρινες γραμμές, η μία πάνω στην άλλη, έτοιμες να πέσουν σαν μικρό ντόμινο. Αυτά είναι σχεδόν όλα όσα θυμάμαι από τη ζωγραφιά της Ελένης. Είκοσι χρόνια δασκάλα, και η μόνη ζωγραφιά που ακόμα έχω στο σπίτι μου ήταν η τελευταία που έφτιαξε εκείνο το μικροσκοπικό κοριτσάκι, που στριφογύριζε σαν σβούρα και ποτέ δεν έκανε αυτό που του ζητούσα, εκτός αν το ήθελε η ίδια. Δεν είναι παρά μια σελίδα από ένα φτηνό μπλοκ ιχνογραφίας, αλλά τη φυλάω προσεκτικά μέσα στον κίτρινο φάκελο που την έβαλε η Ελενίτσα, χωρίς να μου την δείξει.

Καμία φορά, όταν έχουμε μαζευτεί σπίτι και έχουμε πιει αρκετά, κάνω το τεστ πατρότητας, όπως το λέω χαϊδευτικά.. Βγάζω τον μικρό φάκελο από το συρτάρι του κομοδίνου και ρωτάω με αθώο ύφος: Θέλει κανείς να μάθει πώς είναι ο Θεός;. Στην αρχή όλοι με κοιτούν καχύποπτα και ύστερα ξεσπούν σε γέλια, σχολιάζοντας την μικρή αντοχή μου στο κρασί. Όμως, όσο περνάει η ώρα και εγώ εξακολουθώ να κρατώ το φάκελο χωρίς να λέω τίποτα, κάνα δυο με πλησιάζουν και κάνουν την κρίσιμη ερώτηση. Τι έχεις εκεί μέσα;

Τότε τους λέω την ιστορία της Ελένης. Λίγο πολύ όλοι ξέρουν πώς είναι τα πράγματα στο σχολείο την ώρα των καλλιτεχνικών. Τους βάζουμε να σχεδιάσουν ένα σπιτάκι, μια θάλασσα, ή την οικογένειά τους και αυτά πασχίζουν όσο μπορούν να αντιγράψουν τη ζωγραφιά του βιβλίου ή του διπλανού τους, αν πιστεύουν ότι αυτός τα καταφέρνει καλύτερα. Ξέρω μερικούς συναδέλφους που διορθώνουν τις γραμμές και τα χρώματα που βάζουν τα παιδιά, λες και είναι μαθηματικά. Ευτυχώς, δεν πέρασαν από τα χέρια τους οι μεγάλοι ζωγράφοι, γιατί τώρα στα μουσεία θα βλέπαμε μόνο τετράγωνα σπιτάκια και κόκκινα ηλιοβασιλέματα.

Εγώ, πάλι, είμαι της άλλης σχολής. Του ελεύθερου σχεδίου. Ο καθένας όπως μπορεί και όσο μπορεί. Δεν μπορεί να γίνουν όλοι ζωγράφοι, τουλάχιστον να μην το κουβαλάνε μια ζωή μέσα τους. Θα μου πείτε, μήπως θα γίνουν όλοι μαθηματικοί ή φιλόλογοι; Τέλος πάντων, το θέμα μας είναι η Ελένη. Την πρώτη φορά που τους άφησα να ζωγραφίσουν ελεύθερα, μου έδωσε το μπλοκ ιχνογραφίας και έμεινα έκπληκτη. Ούτε σπιτάκια, ούτε δεντράκια, ούτε μικρά ανθρωπάκια που κρατούνται χέρι με χέρι. Για να πω την αλήθεια δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που έβλεπα, ίσως επειδή ακόμα πιστεύουμε ότι ξέρουμε περισσότερα για τον κόσμο απ’ ότι τα παιδιά, και έστριψα μερικές φορές το μπλοκ για να σιγουρευτώ ότι δεν το έβλεπα από λάθος γωνία. Τελικά, χαμογέλασα, χάιδεψα την Ελένη και της είπα: Πολύ ωραία σκάλα. Αυτή με κοίταξε με απορία και μου απάντησε. Δεν είναι σκάλα κυρία, είναι η έλικα της ζωής. Ευτυχώς ήταν χειμώνας και τα παιδιά δεν είδαν τις τρίχες στα χέρια μου να σηκώνονται.

Η έλικα της ζωής. Όταν συμπλήρωνα το μηχανογραφικό στις πανελλαδικές, τα πράγματα είχαν αγριέψει για τα καλά στην αγορά εργασίας και έτσι αντί να διαλέξω την ιατρική, που μου άρεσε, προτίμησα το παιδαγωγικό που ήταν σίγουρη δουλειά. Είχα διαβάσει, όμως, αρκετή βιολογία για να αναγνωρίσω την διπλή έλικα του DNA που είχε ζωγραφίσει η Ελενίτσα. Για να πω την αλήθεια, αν την έβλεπα σε ένα βιβλίο βιολογίας θα την καταλάβαινα αμέσως, αλλά τώρα έτυχε να είμαι στην πρώτη δημοτικού και δεν μπόρεσα να κάνω τη σύνδεση. Πήρα, βέβαια, τη ζωγραφιά σπίτι και τη συνέκρινα με το πραγματικό μοντέλο. Δικαίως, είχα ανατριχιάσει, αφού ταίριαζε κατά ενενήντα εννιά τοις εκατό.

Την επόμενη εβδομάδα είχαμε πάλι καλλιτεχνικά. Τους έβαλα ελεύθερο σχέδιο και στα μισά της ώρας δεν άντεξα και πλησίασα στο θρανίο της Ελένης. Την είδα απόλυτα προσηλωμένη να προσπαθεί να ελέγξει το χέρι της και την ρώτησα. «Τι φτιάχνεις σήμερα Ελενίτσα». Σήκωσε το κεφάλι της, παραμέρισε μια μικρή μπούκλα που έπεφτε στα μάτια της, με κοίταξε χαριτωμένα και είπε με θλίψη. «Αυτό που θα καταστρέψει τη Γη». Περιττό να σας πω ότι πέρασα την υπόλοιπη ώρα σε αναμμένα κάρβουνα και μόλις χτύπησε το κουδούνι σχεδόν έτρεξα μέχρι την Ελένη για να δω τη ζωγραφιά της.

Ένα τσαμπί με σταφύλια. Υπό φυσιολογικές συνθήκες αυτό θα έβλεπε μια δασκάλα στο μπλοκ της Ελένης. Αλλά η Ελένη την προηγούμενη εβδομάδα είχε ζωγραφίσει μια διπλή έλικα DNA. Έτσι πήρα τη ζωγραφιά με τις δεκάδες μπλε και κόκκινες σφαίρες που ήταν κολλημένες η μία πάνω στην άλλη και πέρασα το απόγευμα μαζί της. Μετά από δύο ώρες σχεδόν είχα αποφασίσει ότι Ελένη, απλώς είχε ζωγραφίσει ένα μάτσο βώλους, αλλά για κακή μου τύχη κάθησα και τους μέτρησα. Ενενήντα δύο κόκκινοι και εκατόν σαράντα έξι μπλε βώλοι. Εντάξει, για εσάς μπορεί να μη λέει τίποτα, αλλά για μια υποψήφια της θετικής κατεύθυνσης ήταν ένας πολύ πετυχημένος πυρήνας ουρανίου, του υλικού των πυρηνικών όπλων.

Όπως, καταλαβαίνετε, την επόμενη εβδομάδα ήταν αδύνατον να μην βάλω ελεύθερο σχέδιο και να μην ρωτήσω την Ελένη τι ζωγράφιζε. «Ζωγραφίζω τον Θεό», μου είπε πολύ σοβαρά καθώς άφησε το κίτρινο μολύβι για να πιάσει ένα κόκκινο με πολύ λεπτή μύτη. Δεν άντεξα και της είπα ότι κανείς δεν ξέρει πώς είναι ο Θεός. «Σε μισή ώρα θα ξέρει», απάντησε η Ελενίτσα και τράβηξε αποφασιστικά μια σπειροειδή κόκκινη γραμμή.

Τότε δεν ήξερα αν έπραξα σωστά, αλλά από τις αντιδράσεις όλων των φίλων μου καταλαβαίνω ότι έκανα ότι θα έκανε ο καθένας. Λίγο πριν τελειώσει η ώρα, πήγα γρήγορα στο γραφείο του διευθυντή, πήρα έναν άδειο κίτρινο φάκελο και, μόλις χτύπησε το κουδούνι, τον έδωσα στην Ελένη και της είπα να βάλει μέσα τη ζωγραφιά της. Από τότε τον φυλάω στο συρτάρι της βιβλιοθήκης και τον βγάζω μόνο όταν έχουμε γιορτή και υπάρχουν καινούρια πρόσωπα στην παρέα. Μόλις ακούσουν την ιστορία κάποιοι πλησιάζουν προσεκτικά τον φάκελο και μερικοί τον παίρνουν στα χέρια τους. Ίσως σκέφτονται ότι είναι ένα παιχνίδι της οικοδέσποινας, ίσως νομίζουν ότι προσπαθούμε να γελάσουμε μαζί τους, ίσως, πάλι, να σκέφτονται αυτό ακριβώς που σκέφτηκα κι εγώ όταν έπιασα στα χέρια μου την ζωγραφιά της Ελένης και ρώτησα τον εαυτό μου αν θέλω να μάθω πώς είναι ο Θεός: Προς το παρόν, όχι. Και σε λίγο μου επιστρέφουν τον φάκελο, κλειστό όπως τον πήραν.

Αν πάλι εσείς πιστεύετε ότι είσαστε έτοιμοι δεν έχετε παρά να έρθετε σε μία από τις γιορτές μου και να ανοίξετε τον κίτρινο φάκελο. Πρέπει, όμως, να σας προειδοποιήσω. Μπορεί να μην είδα τη ζωγραφιά της Ελενίτσας, αλλά ξέρω ότι μετά το κόκκινο χρώμα, έπιασε έναν παχύ μαύρο μαρκαδόρο. Αμέσως έκλεισα τα μάτια μου και απομακρύνθηκα. Όταν την ξανακοίταξα είχε πια αφήσει τον μαρκαδόρο και έτσι δεν έμαθα ποτέ για πόση ώρα τον κράτησε στα χέρια της.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα δούμε πώς μεγαλώνουν σωστά ένα παιδί και τι μπορεί να κρύβει «η ντουλάπα» του.

Αποδείξεις

2010-05-15T22:32:00.001-07:00

Το διαδίκτυο είναι περίφημο εργαλείο, αλλά παραδοσιακά πάσχει στα θέματα ασφάλειας. Όλο και αυξάνουν οι κωδικοί που πρέπει να απομνημονεύσουμε και οι διαδικασίες πιστοποίησης που πρέπει να περάσουμε για να συνδεθούμε με συγκεκριμένους ιστοχώρους. Ένα παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και ο ήρωας του σημερινού διηγήματος που, λόγω επαγγέλματος, καλείται να δώσει συνεχώς…..

Αποδείξεις

Μπορείς να αποδείξεις ότι είσαι άνθρωπος; Είμαι σίγουρος ότι όλοι το θεωρούν αυτονόητο, αλλά αν το σκεφτείς λίγη ώρα θα αρχίσεις να ανησυχείς σχετικά με τον απάντηση που θα δώσεις. Έχω ένα γνωστό βιολόγο που ισχυρίζεται ότι το γενετικό μας υλικό διαφέρει μόλις 1% από αυτό των χιμπατζήδων. Είναι ποτέ δυνατόν να μας κάνει ανθρώπους το ένα εκατοστό του DNA μας; Τότε είχα γελάσει, αλλά καθώς βρίσκομαι για πέμπτη φορά μπροστά σε αυτός τους παραμορφωμένους χαρακτήρες που πρέπει να αντιγράψω πιστά, για να αποδείξω ότι είμαι άνθρωπος, έχω αλλάξει άποψη σχετικά με το θέμα.

Είμαι περίεργος ποιος σκέφτηκε αυτό το σύστημα πιστοποίησης ανθρώπων; Ξέρω ότι μια μηχανή αναζήτησης δεν μπορεί να αναγνωρίσει και να αντιγράψει αυτά τα στρεβλά γράμματα που εμφανίζονται στο τέλος της δημιουργίας των λογαριασμών, και έτσι οι υπεύθυνοι γλιτώνουν από τα εκατομμύρια μποτ που σαρώνουν το δίκτυο και δημιουργούν ψευδολογαριασμούς με κακόβουλη χρήση. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο εμπιστεύονται τη χρήση που θα κάνουν οι πραγματικοί άνθρωποι, δηλαδή αυτοί με το DNA του χιμπατζή. Εκτός του ένα τοις εκατό, για να είμαστε ακριβείς.

Αν και με τον βιολογικό ορισμό είμαι άνθρωπος, για αυτόν τον λογαριασμό ταλαιπωρήθηκα περισσότερο από συνήθως. Σχεδόν πάντα αντιγράφω τα γράμματα με την πρώτη, αλλά τώρα είναι η πέμπτη φορά που δοκιμάζω μετά από τέσσερις αποτυχημένες προσπάθειες. Ίσως έπεσα σε μια άσχημη στιγμή της ρουτίνας που παράγει υπερβολικά δυσανάγνωστους χαρακτήρες, ίσως απλά φταίει που είναι το τέλος της ημέρας και εγώ από το πρωί φτιάχνω λογαριασμούς. Πάντως, τώρα μεγέθυνα την εικόνα και πληκτρολόγησα πολύ προσεκτικά τη διαδοχή γραμμάτων που είδα. Βιάζομαι λίγο και δεν θέλω να αφήσω τις εξελίξεις να με ξεπεράσουν.

Ευτυχώς, τα κατάφερα. Πέρασα το ανθρωπο-τεστ και έχω έναν ακόμα λογαριασμό για να παίξω στα χρηματιστηριακά παράγωγα. Η εταιρεία μού έδωσε συγκεκριμένες προθεσμίες για τις αγοραπωλησίες που πρέπει να κάνω και, όπως τα βλέπω, μόλις που προλαβαίνω να τις πραγματοποιήσω. Θεωρητικά δεν γνωρίζω τι είναι αυτό που κάνω, αλλά λίγο-πολύ όλοι στην πιάτσα ξέρουμε. Αν όλα πάνε καλά, με τις συναλλαγές που πραγματοποιούν καμία εκατοστάρια τύποι σαν εμένα, μια μικρή χώρα θα χρεοκοπήσει, θα κηρύξει στάση πληρωμών και τα αφεντικά μας, που έχουν τζογάρει πολλά λεφτά σε αυτήν την πιθανότητα, θα τα κονομήσουν χοντρά. Όσο πιο πολλά τα κέρδη τους, τόσο πιο μεγάλο και το δικό μας μερίδιο.

Δύσκολη δουλειά με μεγάλο ρίσκο, αν σε ανακαλύψουν, αλλά αφήνει και πολλά στην τσέπη. Μια φορά το είχα εξηγήσει πρόχειρα στη γυναίκα μου, αλλά άρχισε να με βρίζει λέγοντας ότι βγάζω λεφτά από τον πόνο των άλλων. Κάτι είπε για πείνα, δυστυχία, αδικία, αλλά εγώ είχα κλείσει τα αυτιά μου. Καλώς ήρθατε στην πραγματικότητα. Εντάξει, ξέρω ότι εξαιτίας μου θα μείνουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χωρίς δουλειά, χωρίς ασφάλιση και ,ίσως, χωρίς φαγητό. Καλύτερα αυτοί παρά εγώ. Το κακό είναι ότι πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως δουλεύει το οικονομικό σύστημα και νομίζουν ότι όλα εξαρτώνται από το πόσο σκληρά δουλεύουν. Ας κάτσουν κάποτε δίπλα μου να δουν πως φτιάχνω και σβήνω λογαριασμούς και θα σταματήσουν να δουλεύουν την επόμενη μέρα.

Τέλος πάντων, δεν μπορείς να τους σώσεις όλους. Τελείωσα με αυτήν την αγορά και μου έχει μείνει μόνο μια πώληση για να ολοκληρώσω το δικό μου κομμάτι της επιχείρησης. Άλλη μια σύνδεση μέσω τρίτου υπολογιστή, άλλη μια παραποιημένη ταυτότητα, άλλος ένα ψευδολογαριασμός. Αυτά είναι εύκολα, αλλά, δυστυχώς, υπάρχει και το κομμάτι που δεν μπορώ να αποφύγω. Πρέπει, για άλλη μια φορά, να δω μπροστά μου τα παραμορφωμένα γράμματα, να καταφέρω να τα διαβάσω και να τα πληκτρολογήσω σωστά. Πρέπει, για άλλη μια φορά, να αποδείξω ότι είμαι άνθρωπος.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα κάνουμε άλλο ένα μικρό βήμα στο δρόμο της φαντασίας, για να αναρωτηθούμε τι μπορεί να κρύβει μια αθώα παιδική «ζωγραφιά»

Ο κύβος και η ζυγαριά

2010-05-09T12:43:00.000-07:00

Το σημερινό διήγημα εγκαινιάζει μια σειρά διηγημάτων όπου η επιστήμη παραχωρεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη φαντασία, για να δικαιολογηθεί και το δεύτερο συνθετικό αυτής της λογοτεχνία. Στην πραγματικότητα ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι η ιστορία που ακολουθεί δεν ανήκει καν στη λογοτεχνία του φανταστικού, αφού όλα στηρίζονται στο τι είναι για τον αναγνώστη……

Ο κύβος και η ζυγαριά

Ο Μιχάλης κρατάει στα χέρια του τον κυβάκο του. Είναι ένας ωραίος κύβος με στρογγυλεμένες άκρες. Σήμερα τον αισθάνεται βαρύ, λες και είναι από μόλυβδο. Άλλες μέρες τον νοιώθει ελαφρύ σαν φτερό. Ο Μιχάλης, κάθε βράδυ, βλέπει το όνειρο με τη ζυγαριά και τον κύβο. Όταν ξυπνάει, λίγο πριν ξημερώσει, βγάζει τον μικρό κύβο από το συρτάρι της βιβλιοθήκης του, τον αφήνει πάνω στο ξύλινο γραφείο του και τον κοιτάζει με το ίδιο δέος, που τον κοίταξε όταν τον έπιασε στα χέρια του για πρώτη φορά. Ο Μιχάλης δεν ξέρει πολλά πράγματα από υλικά. Ο κύβος μπορεί να είναι φτιαγμένος από κάποιο εξωγήινο μέταλλο, από κάποιο προηγμένο υλικό νέας τεχνολογίας ή απλά από ένα κράμα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι κάτοικοι της Γης. Δεν το έψαξε ποτέ γιατί δεν τον ενδιαφέρει το υλικό του κύβου, αλλά τι βρίσκεται μέσα σε αυτόν. Ο Μιχάλης, κάθε πρωί, αφουγκράζεται τον κύβο. Μερικές φορές ακούει έναν ρυθμικό χτύπο, και φαντάζεται διάφορα πράγματα. Την καρδιά ενός θεού να χτυπά., μια πύλη για τα άστρα να ανοίγει ή την πηγή της αθανασίας να ξεπηδά μέσα από τον μικρό του κύβο. Τις περισσότερες φορές δεν ακούει τίποτε και τότε καταλαβαίνει ότι μόνο όταν τον ανοίξει θα μάθει την αλήθεια. Ύστερα, παίρνει τον κύβο, τον βάζει στην τσάντα του, ντύνεται και ξεκινάει για τη δουλειά.

Ο Μιχάλης ξέρει πώς ανοίγει ο κύβος. Ή τουλάχιστον, πιστεύει ότι ο μικρός, μεταλλικός σύρτης στο πάνω μέρος του δεν θα είναι δύσκολο να τραβηχτεί. Πολλές φορές, καθώς πηγαίνει στη δουλειά του, έχει φανταστεί το πρωινό, που θα απλώσει το χέρι του, θα πιάσει το σύρτη και θα τον μετακινήσει απαλά, και, τότε, μια μικρή ανατριχίλα τον διαπερνά. Στο μετρό κάθεται πάντα στις τελευταίες θέσεις του βαγονιού, ή στέκεται όρθιος αν δεν υπάρχει ελεύθερο κάθισμα. Ακουμπά την πλάτη του στο τοίχωμα, αφήνει απαλά την τσάντα του στο δάπεδο και σφίγγει τα δόντια του. Ο Μιχάλης δεν το έχει πει σε κανέναν, αλλά όσες φορές θέλησε να ανοίξει τον κύβο, άλλες τόσες σκέφτηκε να τον αφήσει, μαζί με την μαύρη τσάντα του, μέσα σε ένα βαγόνι. Μόλις το μετρό φτάσει στην στάση του, ο Μιχάλης, όπως κάθε φορά, πιάνει σφιχτά την τσάντα του και βγαίνει από το συρμό, περπατώντας σκυφτός μέσα στο πλήθος.

Ο Μιχάλης περπατάει δέκα περίπου λεπτά για να πάει στη δουλειά του. Στο δρόμο σκέφτεται ρομαντικά ραντεβού σε μικρά μπαράκια, ξενύχτια με κιθάρες στην παραλία, ασυγκράτητα γέλια γύρω από ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι και κλάματα πάνω από την κούνια ενός μωρού. Πράγματα που δεν θα ζήσει ποτέ. Από το μυαλό του περνάνε φιγούρες ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι φίλοι του, κολλητοί του, σύντροφοί του, γυναίκες του, παιδιά του. Είναι αέρινες, διάφανες, χωρίς υπόσταση. Κάποτε ήταν κανονικοί άνθρωποι, αλλά ο Μιχάλης, τότε, έψαχνε για το θησαυρό του. Δεν απαντούσε στο τηλέφωνο, δεν είχε χρόνο για να διασκεδάσει, δεν προλάβαινε να χαρεί ή να στενοχωρηθεί μαζί τους. Το μόνο που είχε σημασία ήταν η αναζήτησή του. Ο Μιχάλης παλιά πίστευε ότι ο κόσμος έχει φτιαχτεί μόνο και μόνο για να ανακαλύψει το θησαυρό του. Και ακόμα δεν είναι σίγουρος, ότι έκανε λάθος.

Ο Μιχάλης κάνει μηχανικά τη δουλειά του. Την έχει μάθει πια καλά μετά από τόσα χρόνια. Ξέρει που να βάλει κάθε χαρτί, που να ψάξει για να βρει αυτό που χρειάζεται, που πρέπει να μπουν οι υπογραφές και οι σφραγίδες. Το μνημονικό του είναι άριστο. Όταν είχε ανακαλύψει τον χάρτη, που έδειχνε το θησαυρό, είχε μείνει μια ολόκληρη μέρα κλεισμένος μέσα στο δωμάτιό του. Τον κοίταζε, ύστερα τον έκρυβε και τον σχεδίαζε όπως τον θυμόταν. Μόλις σιγουρεύτηκε ότι τον απομνημόνευσε στην εντέλεια, άναψε ένα σπίρτο και το πλησίασε στο κιτρινισμένο χαρτί. Δεν κράτησε πάνω από μερικά δευτερόλεπτα. Τουλάχιστον αυτό θυμάται, αν και, τώρα τελευταία, δεν είναι σίγουρος. Ίσως φταίει ότι μεγάλωσε, ίσως απλά να ωριμάζει, αλλά πολλές φορές πιάνει τον εαυτό του να αναρωτιέται αν πραγματικά υπήρξε αυτός ο χάρτης. Μήπως απλώς τον είχε επινοήσει εκ των υστέρων για να δικαιολογήσει τις ατελείωτες ώρες που αφιέρωσε για να βρει το θησαυρό του; Μήπως το μυαλό του θέλησε να τον προστατέψει και τον έπεισε ότι μια κρύα νύχτα του χειμώνα, που σκάλιζε μερικούς σωρούς χαρτιών στη σοφίτα του παππού του, κατά τύχη βρήκε έναν κρυμμένο χάρτη που έδειχνε το πολυτιμότερο πράγμα που υπήρχε στον κόσμο; Και αμέσως μετά, ο Μιχάλης αναρωτιέται, αν υπάρχει ο ίδιος ο θησαυρός. Τότε απλώνει το χέρι του, χαϊδεύει την τσάντα του και αισθάνεται το συμμετρικό, κυβικό εξόγκωμα στη θήκη της. Μικρό, σκληρό και με απροσδιόριστο βάρος. Όπως ακριβώς στο όνειρο με τη ζυγαριά.

Ο Μιχάλης δουλεύει ασταμάτητα μέχρι το μεσημέρι. Τότε κάνει ένα διάλειμμα και πηγαίνει στη μικρή καντίνα του κτιρίου. Αγοράζει ένα σάντουιτς και στιγμιαίο καφέ, κάθεται στη μοναδική καρέκλα του γωνιακού τραπεζιού και σκέφτεται τον κυβάκο του. Ίσως να φταίει ο κακός εξαερισμός ή η καθημερινή ρουτίνα, που σωριάζεται σαν σκόνη πάνω στην ψυχή του, αλλά οι σκέψεις του πηγαίνουν πάντα στο ίδιο σκοτεινό σημείο. Μήπως ο ρυθμικός χτύπος, που ακούει τα πρωινά, όταν πλησιάζει το αυτί του στον κύβο, δεν είναι παρά ένα χρυσό ελβετικό ρολόι που δουλεύει ακόμα, ή μια καλοκουρδισμένη συσκευή κάποιου άγνωστου εφευρέτη; Μήπως ο θησαυρός που κρύβει ο κύβος μέσα του, δεν είναι τελικά τόσο πολύτιμος;
Ο Μιχάλης γυρίζει από τη δουλειά με το μετρό, αλλά κατεβαίνει πάντα μία στάση νωρίτερα. Θέλει να περπατήσει λίγο περισσότερο, να χωνέψει την ημέρα σαν ένα φαγητό που μπορεί να του πέσει ασήκωτο αν το μεταφέρει στο σπίτι του, χωρίς να το αφομοιώσει. Ακολουθεί πάντα το ίδιο δρομολόγιο, δεν του αρέσουν οι αλλαγές. Ίσως αυτό τον κράτησε και συνέχισε τις προσπάθειές του παρά τις συνεχείς αποτυχίες. Άνοιξε λάκκους, βρίσκοντας μόνο πέτρες και σκουλήκια, έφτασε μπροστά σε συμπαγή βράχο, που ήταν αδύνατο να διαπεράσει, γκρέμισε τοίχους και στέγες, χωρίς να ανακαλύψει τίποτε, αλλά δεν τα παράτησε. Κάθε φορά, έφερνε το χάρτη στο μυαλό του και προσπαθούσε να καταλάβει που είχε κάνει λάθος. Και κάθε φορά το έβρισκε, μόνο και μόνο για να φτάσει μπροστά σε ένα ακόμα αδιέξοδο. Μέχρι τη μέρα που βρήκε εκείνο τον μικρό, μεταλλικό κύβο, τον κυβάκο του. Τον είχε πιάσει στα χέρια του και τον κοίταζε, όταν είδε τον σύρτη. Άπλωσε το χέρι του και, τότε, σκέφτηκε τι του είχε κοστίσει αυτός ο θησαυρός. Το χρόνο, τους ανθρώπους, τις εμπειρίες, τη ζωή, και δίστασε. Κι αυτός ο δισταγμός χύθηκε μέσα του σαν ανεξίτηλη μπογιά που τίποτε πια δεν μπορεί να την σβήσει.

Ο Μιχάλης φτάνει σπίτι το απόγευμα, πολύ κουρασμένος. Δεν ξέρει αν είναι η μέρα ή η ζωή, που τον βαραίνει τόσο πολύ. Τρώει κάτι πρόχειρο και ύστερα βγάζει τον κυβάκο του και τον τοποθετεί πάλι πάνω στο γραφείο του. Ο Μιχάλης δεν κοροϊδεύει τον εαυτό του. Ξέρει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν έναν τέτοιον κυβάκο. Κάτι που είναι για αυτούς τόσο πολύτιμο, που αν τους το πάρεις θα κλαίνε και θα γελάνε ταυτόχρονα, επειδή τους αφαίρεσες αυτό το φορτίο. Μόνο που αυτοί έχουν το περιεχόμενο του κύβου μπροστά τους, και μπορούν να δουν τι είναι αυτό που αναζητούσαν μέχρι σήμερα, αν άξιζαν τον κόπο οι θυσίες που έκαναν για να το αποκτήσουν. Και το σημαντικότερο, μπορούν, αν θέλουν, να ψάξουν για έναν καινούριο κύβο, αν και ο Μιχάλης δεν ξέρει κανέναν που να το έκανε ποτέ αυτό. Ο Μιχάλης αφουγκράζεται τον κύβο του και, όπως κάθε βράδυ, φοβάται ότι ο ρυθμικός χτύπος, που ακούει, είναι μια ψευδαίσθηση, όπως ο ήχος της θάλασσας όταν βάζεις ένα κοχύλι στο αυτί σου. Ο Μιχάλης ξέρει ότι ούτε σήμερα θα ανοίξει τον κύβο. Φοβάται τι θα βρει, ή μάλλον, φοβάται αυτό που δεν θα βρει.

Κάθε βράδυ, ο Μιχάλης βάζει τον κύβο του μέσα στο συρτάρι τη βιβλιοθήκης και ξαπλώνει να κοιμηθεί. Προσπαθεί να κάνει ευχάριστες σκέψεις, αλλά στο τέλος πάντα ονειρεύεται τη ζυγαριά. Στην μία πλευρά της έχει μία ολόκληρη ζωή, γεμάτη έρωτες, γέλια, χαρές, λύπες, επιτυχίες και αποτυχίες. Και στην άλλη έχει τον κυβάκο του. Στην αρχή την βλέπει να παλαντζάρει, πότε λίγο αριστερά, πότε λίγο δεξιά, αλλά το πρωί που ξυπνά, ποτέ δεν θυμάται προς ποια πλευρά έγειρε.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή, ο ήρωας της ιστορίας θα βρεθεί σε μια ιδιόμορφη θέση όπου για να κάνει την δουλειά του πρέπει να δώσει τις απαραίτητες «αποδείξεις».

2010-05-01T22:55:00.000-07:00

Σήμερα τελειώνει και η ενότητα της επιστήμης, όπως πάντα με ένα πάρα πολύ μικρό διήγημα. Ξεχάσατε ανοιχτό το θερμοσίφωνα; Σας χύθηκε ο καφές; Γκρεμίσατε το βάζο; Μικρό το κακό. Δεν είναι, όμως, πάντα έτσι τα πράγματα. Μερικές φορές είναι αδύνατο να διορθώσεις αυτό που προκάλεσε μια στιγμιαία…..

Απροσεξία

Διαρροή DNA; Πάλι θα γεμίσουμε ανθρώπους!

Τέλος

Από την επόμενη εβδομάδα θα ξεκινήσει μια ενότητα για το κομμάτι της Φαντασίας. Θα μάθουμε για τον Μιχάλη και πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στη ζωή του «Ο κύβος και η ζυγαριά».

Ψίθυροι

2010-04-24T22:52:00.000-07:00

Αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα ζώα είναι η ικανότητά του να τροποποιεί το περιβάλλον του. Μια ακραία εκδοχή αυτής της ιδιαιτερότητας του ανθρωπίνου είδους εξετάζει το σημερινό διήγημα. Μόνο που όπως συμβαίνει με τα οργανωμένα σχέδια, πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχει προβλεφθεί. Κάτι τόσο ασήμαντο, όσο οι μικροί, απαλοί…..

Ψίθυροι

Μία έκρηξη

Υπήρξε μια εποχή που ήμασταν μερικές χιλιάδες, τρώγαμε καρπούς και χόρτα και ζούσαμε κάτω από δέντρα και μέσα σε σπηλιές,. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι έχουν περάσει εκατομμύρια χρόνια από τότε. Στην πραγματικότητα ξεχνούν ότι είναι εκατομμύρια ανθρώπινα χρόνια. Αν το δεις σε πλανητική κλίμακα, ήταν μόλις πριν λίγα δευτερόλεπτα. Κι όμως, εμείς πιστεύουμε ότι μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα προλάβαμε να γίνουμε το τελειότερο ον της δημιουργίας. Και ήμαστε αποφασισμένοι να παραμείνουμε ως το κορυφαίο είδος της εξέλιξης. Γι’ αυτό και σήμερα μερικά δισεκατομμύρια από εμάς στεκόμαστε πίσω από τους υπολογιστές μας, φορώντας αυτό το κράνος που ξεχειλίζει από ηλεκτρόδια, έτοιμοι για το μεγάλο άλμα.

Ένα απέραντο σύμπαν

Μερικές φορές τα άλματα είναι προς τα πάνω, άλλες φορές καταλήγουν στο κενό. Και τα δύο είναι εξίσου ενδιαφέροντα, αφού έχουμε αποδείξει εδώ και χρόνια ότι το κενό σφύζει από ζωή. Εμείς, πάντως, στοχεύουμε προς τα πάνω, όσο πιο ψηλά μπορούμε. Στην αθανασία. Πρώτα, όμως, πρέπει να περάσουμε από το κενό. Η θεωρία είναι απλή, όλες οι χρήσιμες θεωρίες είναι απλές. Αρκεί μια μικρή διαταραχή στη δομή του κενού σε δισεκατομμύρια σημεία και μαζί της θα τροποποιήσουμε και την φύση της πραγματικότητας. Αν όλοι συντονιστούμε σωστά και οραματιστούμε ένα μέλλον που δεν πεθαίνουμε, τα μηχανάκια που βρίσκονται στο μυαλό μας θα αναλάβουν τα υπόλοιπα. Και έτσι θα φτιάξουμε έναν κόσμο αθανάτων. Αν και οι περισσότεροι δεν ξέρουν ότι σε συμπαντικό χρόνο πραγματικά αθάνατες είναι μόνο οι μαύρες τρύπες.

Τρισεκατομμύρια ήλιοι

Είναι περίεργο που κανένας δεν σκέφτηκε ότι αυτό έχει ξαναγίνει. Ότι κάποια στιγμή κάποιος άλλος πολιτισμός έφτασε στο ίδιο σημείο με μας και προσπάθησε να ζήσει για πάντα. Που είναι τώρα, αυτοί; Γιατί δεν έχουν κατακλύσει το σύμπαν; Πώς επέτρεψαν σε μας, ένα ταπεινό θνητό είδος που ζει δισεκατομμυριοστά κοσμικών δευτερολέπτων να πάρει στα χέρια του τη δομή της πραγματικότητας και να την αλλάξει μόνιμα; Που βρίσκεται το φάντασμα μέσα στη μηχανή, ο κόκκος στο καλολαδωμένο γρανάζι;

Μια θάλασσα που σφύζει από DNA

Δεν μπορώ να πω ότι αισθάνομαι άσχημα που ο κόκκος είμαι εγώ. Ένας ακόμα κόκκος μέσα στους χιλιάδες που πρέπει να πέρασαν από το σύμπαν. Πολλοί θα με κατηγορήσουν ότι κατέστρεψα την ελπίδα δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Εγώ, πάλι, νομίζω ότι έδωσα την ευκαιρία να ζήσουν πολλοί περισσότεροι. Άλλωστε, οι ψίθυροι που διοχετεύω εδώ και λίγη ώρα στο διαδίκτυο, οι μικρές φράσεις που αρχίζουν να διαδίδονται σαν τσουνάμι ανάμεσα στους συνδεδεμένους δεν θα είχαν καμία επίδραση αν δεν έμοιαζαν πιο αληθινές από αυτήν την ψεύτικη υπόσχεση για αιώνια ζωή. Θα έβαζα στοίχημα ότι σε λίγο οι περισσότεροι θα ασπαστούν τη δική μου άποψη για το τι πρέπει να κάνουμε, η ανθρώπινη περιέργεια θα υπερισχύσει της ματαιοδοξίας και για άλλη μια φορά θα ξεκινήσει ο κύκλος του σύμπαντος. Τόσο απλά, με μια μικρή φράση, με έναν ψίθυρο, με δυο λέξεις

Γενηθήτω φως.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα κλείσει και ο κύκλος της «επιστήμης» με ένα πάρα πολύ μικρό διήγημα όπου φαίνονται οι συνέπειες που έχει μια «απροσεξία».

Ο Λόρεντζ και η αρκούδα

2010-04-17T23:16:00.000-07:00

Μια μικρή συμβουλή. Όταν είστε κοντά σε συγγραφείς μην διατυπώνετε δυνατά τις ιδέες σας. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα τις δείτε τυπωμένες. Ευχαριστώ, λοιπόν, την Κατερίνα για την ιδέα του σημερινού διηγήματος, όπου ένας γονιός κάνει ότι καλύτερο μπορεί για τα παιδιά του και κάτι παραπάνω, γιατί είναι έρμαιο ενός παράξενου νόμου της φυσικής στον οποίο εμπλέκονται….

Ο Λόρεντζ και η αρκούδα

Ο Λόρεντζ ήξερε. Βλέπω στην οθόνη του GPS αυτά τα τρία νούμερα να αλλάζουν συνεχώς τιμές, σαν μικρά απαλά φτερουγίσματα, και είμαι σχεδόν σίγουρος. Ο τύπος γνώριζε πώς να λύσει τις εξισώσεις. Απλώς, ήταν περισσότερο προνοητικός. Γι’ αυτό δεν κατέληξε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, με έναν υπολογιστή παλάμης στο χέρι. Δεν μπορώ να πω ότι το Πεκίνο είναι άσχημο. Με τους πολύβουους δρόμους του, με τα μικρά αμαξίδια που σέρνουν οι βαστάζοι, με τα φαγητά του που δεν έχουν καμία σχέση με τα κινέζικα που μας πουλάνε στην Αθήνα. Σε κάποια άλλη περίπτωση, θα το απολάμβανα. Όχι, όμως, αυτή τη φορά. Ας όψεται ο Λόρεντζ.

«Μπορεί μια πεταλούδα που φτερουγίζει στο Πεκίνο να προκαλέσει χιονοθύελλα στη Νέα Υόρκη;». Μια φράση και απέκτησες την αιωνιότητα. Η φράση. Όχι εσύ που το είπες. Ποιος θυμάται σήμερα τον Λόρεντζ; Κανείς, πλην μερικών πωρωμένων φυσικών με τη θεωρία του Χάους, όπως εγώ. Ποιος, όμως, δεν έχει ακούσει έστω μια φορά την παραπάνω φράση σε μία από τις πολλές εκδοχές της; Γι’ αυτό πριν ξεστομίσετε οτιδήποτε, φροντίστε να γίνει σαφές ότι το είπατε εσείς. Αν σας νοιάζει η αιωνιότητα, βέβαια.

Το θέμα είναι ότι αντί να είμαι στο γραφείο μου στο κτίριο Φυσικής, μελετώντας μη γραμμικές εξισώσεις και προγραμματίζοντας πολύπλοκους αλγόριθμους, ή στο σπίτι μου στο Παγκράτι, ποτίζοντας τις γλάστρες μου, βρίσκομαι εδώ, στην καρδιά της Κίνας, περπατώντας αργά στην κεντρική λεωφόρο και κρατώντας μια γελοία απόχη. Αρκετοί νομίζουν ότι το μεγάλο κατόρθωμα της ζωής μου είναι η μέθοδος που ανακάλυψα για να παρακάμπτω τα προβλήματα υπολογισμού των χαοτικών συστημάτων. Προφανώς, κανένας τους δεν έχει μεγαλώσει δύο κόρες, που έχουν πλήρη επίγνωση της αδυναμίας που τους τρέφω.

Ο Λόρενζ ήξερε. Ή τουλάχιστον ήξερε προς τα πού να κοιτάξει. Αλλά κάποια κόρη θα είχε και αυτός και αποδείχτηκε πιο πονηρός από εμένα. Άφησε τη λύση για τους επόμενους, τα έξυπνα κορόιδα. «Για χάρη, μου βρε μπαμπά. Είναι η τελετή αποφοίτησης, πώς θα την ευχαριστηθώ μέσα στα χιόνια;. Θέλεις να ξεπαγιάσει η Κατερίνα σου;» Κοιτάζω ξανά τον υπολογιστή παλάμης, που έχει τελειώσει τον υπολογισμό με τα τελευταία δεδομένα από τις μετεωρολογικές υπηρεσίες. Τρεις αριθμοί που αλλάζουν συνεχώς τιμή, όπως οι συντεταγμένες μιας πεταλούδας που φτερουγίζει ανέμελα. Περιμένω υπομονετικά περίπου ένα λεπτό και ξαφνικά οι αριθμοί παγώνουν. Κοιτάζω προς το σημείο που υποδεικνύει το GPS και την βλέπω. Μεγάλη, ασπρόμαυρη με δύο κίτρινες λωρίδες να διασχίζουν τα φτερά της. Έχει κάτσει πάνω σε ένα άνθος. Την πλησιάζω όσο πιο αθόρυβα γίνεται, σηκώνω την απόχη και το επόμενο δευτερόλεπτο την έχω παγιδεύσει. Προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφύγει, αλλά δεν τα καταφέρνει. Πολύ προσεχτικά, ξεβιδώνω το καπάκι του γυάλινου βάζου που έχω στην τσέπη μου, και τη φυλακίζω. Θα μείνει εκεί για λίγες μέρες.

Ξανατρέχω τον αλγόριθμο στον υπολογιστή και βλέπω ότι όλα πήγαν καλά. Η Νέα Υόρκη θα απολαύσει τρεις μέρες λιακάδας και η Κατερίνα θα έχει την τελετή αποφοίτησης που τόσο ήθελε. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι ικανοποιημένος, αλλά δυστυχώς σκέφτομαι από τώρα το επόμενο Σάββατο. Ήδη ακούω στα αυτιά μου τι με περιμένει σπίτι. «Για χάρη, μου βρε μπαμπά. Είναι το πάρτυ της χρονιάς. Άμα ήταν η Κατερίνα θα της έκανες το χατίρι. Θα είναι και ο Γιώργος εκεί. Σε παρακαλώ». Φυσικά, και θα είναι ο Γιώργος εκεί. Γιατί ο Γιώργος δεν θα φοράει ισοθερμικά εσώρουχα και τρία στρώματα γούνας. Ο Γιώργος δεν θα οδηγεί έλκηθρο με σκυλιά, ούτε θα προχωράει με χιονοπέδιλα ανάμεσα σε όγκους πάγου. Ο Γιώργος δεν θα σταθεί στην κορφή ενός παγόβουνου με τα κυάλια στα μάτια και το GPS περασμένο στη ζώνη του.

Ο Λόρεντζ ήξερε. Δεν έχω πια καμία αμφιβολία. Όπως δεν αμφιβάλλω ότι μισούσε τις εκδρομές. Πιθανότατα γνώριζε και πολλές από τις εκδοχές της φράσης του. Δεν μου βγάζεις από το μυαλό ότι σκέφτηκε πολύ καλά πριν επιλέξει την πεταλούδα στο Πεκίνο. Κάτι πρέπει να είχε υποψιαστεί και διάλεξε μια φράση που να δείχνει χαριτωμένη. Όπως και να το κάνεις είναι κομψότερο από το: «Μπορεί μια αρκούδα που γρυλίζει στο βόρειο πόλο να προκαλέσει χαλαζόπτωση στο Παγκράτι;»

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη εβδομάδα θα διαπιστώσουμε ότι αν και πολλοί πιστεύουν ότι ο κόσμος αλλάζει με κραυγές, στην πραγματικότητα μπορεί να αρκούν και λίγοι «ψίθυροι».

Η άλλη νύχτα

2010-04-10T22:20:00.000-07:00

Υπάρχει ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας που θεωρείται από τα πιο κλασσικά του είδους. Είναι το Nightfall του Ισαάκ Ασίμωφ, ενός από τους κορυφαίους συγγραφείς ΕΦ, της χρυσής εποχής όπως ονομάζεται εκείνη η περίοδος. Αν δεν το έχετε διαβάσει, τότε θα συνιστούσα να μην διαβάσετε ούτε το σημερινό, γιατί αποτελεί αναφορά στο “Nightfall” και περιέχει καμιά δεκαριά spoilers που θα σας στερήσουν την απόλαυση ενός από τα πιο ωραία διηγήματα ΕΦ. Πολύ μακριά από εδώ ή ίσως πολύ κοντά βρίσκεται ένας κόσμος όπου, μετά από δυο χιλιάδες χρόνια, έχει έρθει….

Η άλλη νύχτα

Ο πλανήτης μας. Οι έξι ήλιοι του. Και η ατελείωτη μέρα. Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι μία ημέρα που διαρκεί δύο χιλιάδες πενήντα χρόνια. Τα άστρα μας εναλλάσσονται στον ουρανό και μας βλέπουν να γεννιόμαστε, να μεγαλώνουμε και να πεθαίνουμε. Πότε είναι τέσσερα μαζί, πότε μόνο ένα, αλλά πάντα βρίσκονται εκεί. Εκτός από σήμερα.

Ο πλανήτης μας. Οι έξι ήλιοι του. Και οι δέκα πολιτισμοί του. Σύμφωνα με όλες τις πηγές που έχουμε καταφέρει να συγκεντρώσουμε, τόσοι είναι οι πολιτισμοί που άνθησαν πάνω στη γη μας, Τόσοι και οι πολιτισμοί που καταστράφηκαν μέσα σε ερείπια, ώστε να χτιστεί ο επόμενος πάνω τους. Ένας κύκλος δύο χιλιάδων χρόνων. Και, αν πιστέψουμε τις γραφές, σήμερα, είναι η τελευταία ημέρα του δικού μας πολιτισμού.

Ο πλανήτης μας. Οι έξι ήλιοι του. Και το μοναδικό μας φεγγάρι. Ξέρουμε πολύ καλά τι είναι αυτό που θα συμβεί. Σε έξι ώρες, το φεγγάρι μας θα μπει ανάμεσα σε εμάς και τον δεύτερο ήλιο μας, τον Βήτα, όπως τον αποκαλούμε χαϊδευτικά. Δεν είναι η πρώτη φορά που θα κρυφτεί ο δυνατότερος ήλιος μας. Όμως, είναι η πρώτη φορά, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, που οι υπόλοιποι πέντε ήλιοι μας θα βρίσκονται από την άλλη πλευρά του πλανήτη μας. Και έτσι θα είμαστε εκτεθειμένοι στο απόλυτο σκοτάδι.

Ο πλανήτης μας. Οι έξι ήλιοι του. Και η συντέλεια. Υπάρχουν πολλές εκδοχές για το τι θα συμβεί σε λίγες ώρες. Οι περισσότερες αστήριχτες. Εξακόσιοι επιστήμονες διαθέσαμε τριάντα χρόνια από τη ζωή μας για να καταλήξουμε σε μία. Δεν ήταν εύκολο. Πολλοί τα παράτησαν για να συνεχίσουν τη ζωή τους, μερικοί πέθαναν πριν προλάβουν να δουν το αποτέλεσμα των προσπαθειών του, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Σε μια θυελλώδη συνεδρίαση συμφωνήσαμε ότι επιτέλους είχε βρεθεί η απάντηση. Οι προηγούμενοι πολιτισμοί κατέρρευσαν, γιατί σοκαρίστηκαν μέχρι τις ρίζες της λογικής τους από το θέαμα που θα αποκαλυφθεί σε λίγο μπροστά μας. Δεν άντεξαν αυτό που είδαν στον νυχτερινό ουρανό και κατέληξαν να κάψουν συθέμελα ότι είχαν φτιάξει μέχρι τότε. Όχι, όμως σήμερα.

Ο πλανήτης μας. Οι έξι ήλιοι του. Και το υπόλοιπο σύμπαν. Μελετήσαμε ότι είχαν αφήσει οι προηγούμενοι πίσω τους. Αναλύσαμε θρύλους, παραδόσεις και παραμύθια.. Όλα τα στοιχεία συνέκλιναν ότι το ηλιακό μας σύστημα δεν είναι μόνο του στο σύμπαν. Υπάρχουν και άλλα αστέρια γύρω μας, ίσως με τους δικούς τους πολιτισμούς. Πέντε, έξι, ίσως και δέκα. Αυτό περίμεναν να αντικρίσουν όλοι τους, μόλις έπεφτε η νύχτα. Γι’ αυτό και η μοίρα τους ήταν προδιαγεγραμμένη.

Ο πλανήτης μας. Οι έξι ήλιοι του. Και η μεγάλη του νύχτα. Κοιτάζω τα πρόσωπα των άλλων γύρω μου και προσπαθώ να καταλάβω που κάναμε λάθος. Γιατί πιστέψαμε ότι αυτή τη φορά θα γλιτώναμε; Πόσο αλαζόνες ήμασταν όταν δηλώναμε σε όλους ότι θα τους σώσουμε; Κι όμως, βρεθήκαμε τόσο κοντά στην απάντηση. Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να κάνουμε ένα βήμα ακόμα, ίσως επειδή δεν θέλαμε. Έτσι πείσαμε όλους τους κατοίκους του κόσμου μας ότι οι ήλιοι που θα βλέπαμε αυτή την νύχτα δεν είναι ούτε πέντε, ούτε δέκα. Ότι χιλιάδες άστρα θα γέμιζαν τον ουρανό μόλις έπεφτε το σκοτάδι, σαν αμέτρητοι κόκκοι άμμου πάνω σε ένα κατάμαυρο βελούδο. Ότι ο σύμπαν περιέχει δισεκατομμύρια ήλιους, αμέτρητους κόσμους που μας περιμένουν να τους επισκεφτούμε. Ότι έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι γι’ αυτό το μεγαλειώδες θέαμα, ώστε να μη χάσουν τα λογικά τους και οδηγήσουν τον πολιτισμό μας στη λήθη. Όμως, δεν είχαμε δίκιο, και θα το πληρώσουμε ακριβά.

Ο πλανήτης μας. Οι έξι ήλιοι του. Και η αιώνια μοναξιά του. Είναι πια φανερό ότι τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Τι μπορείς να περιμένεις από έναν πολιτισμό που ξέρει ότι είναι μόνος του το σύμπαν; Που δεν έχει τίποτα για να ελπίζει; Χωρίς προορισμό, χωρίς σκοπό; Πώς μπορεί να αντέξει άλλα δύο χιλιάδες χρόνια για να σηκώσει το βλέμμα του στον ουρανό και να μη δει ούτε ένα άστρο; Στην άκρη του δρόμου μας περιμένει η εσωστρέφεια, η ματαιότητα, η απελπισία, ο πόλεμος και η καταστροφή. Και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να φυτέψουμε για άλλη μια φορά την πλάνη.

Ο πλανήτης μας. Οι έξι ήλιοι του. Και η ψεύτικη ελπίδα. Τώρα πια ξέρω γιατί οι παραδόσεις μιλούσαν για τόσο λίγα άστρα στον ουρανό. Δεν ήταν αβλεψία, αλλά προστασία. Δεν έκρυψαν τα άστρα, όπως νομίζαμε, αλλά έβαλαν όσα χρειαζόταν για να αντέξουμε. Το ίδιο θα κάνουμε και εμείς. Όσοι επιβιώσουμε από αυτό που θα ακολουθήσει, θα φροντίσουμε να αφήσουμε πίσω μας νοθευμένες ενδείξεις. Μύθοι, θρύλοι, προφορικές παραδόσεις θα αναβιώσουν ώστε να ξεγελάσουν την επόμενη φουρνιά. Να πιστέψει ότι υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από εμάς, ότι ήμαστε ακόμα στην αρχή της εξερεύνησης και όχι στο τέλος της.

Ο πλανήτης σας. Ο μοναδικός σας ήλιος. Και τα εκατομμύρια άστρα. Ίσως να έχω τρελαθεί από αυτό που αντίκρισα. Ίσως απλώς να θέλω να δώσω μια αφορμή στον εαυτό μου να προσπαθήσει, να μην τα παρατήσει. Να κοροϊδέψει την επόμενη γενιά, για να φτάσει ξανά μέχρι το τέλος του κύκλου. Ή απλά εξακολουθώ να είμαι ένας ψυχρός επιστήμονας που δεν λυγίζει ακόμα και όταν καταρρέει ο κόσμος του. Σκέφτομαι, ότι τελικά είχαμε δίκιο. Μπορεί από ατυχία να βρεθήκαμε σε λάθος σύμπαν, αλλά δεν ξεχνάω ότι όλες οι εξισώσεις μας δείχνουν ότι οι κοσμικές φυσαλίδες είναι άπειρες. Ίσως δίπλα μας να βρίσκεται ένα άλλο σύμπαν γεμάτο αστέρια και πλανήτες, που σφύζει από ζωή. Πόσο ζηλεύω εσάς που ζείτε μέσα του! Κάθε βράδυ κοιτάζετε τον ουρανό και βλέπετε αμέτρητους πιθανούς κόσμους. Και την ημέρα δουλεύετε όλοι μαζί με έναν σκοπό. Να φτάσετε ως εκεί, να αντικρίσετε καινούριους πλανήτες, να επικοινωνήσετε με διαφορετικές νοημοσύνες και να ανακαλύψετε το μυστήριο της ζωής. Δεν ξέρετε τι σημαίνει μοναξιά, απογοήτευση, πόλεμος και καταστροφή. Και, ποιος ξέρει, μπορεί κάποια μέρα να βρείτε τη δίοδο προς τη δική μας κοσμική φυσαλίδα και τότε να τελειώσει η αιώνια μοναξιά μας.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα ελαφρύνουμε κάπως την ατμόσφαιρα παρακολουθώντας τις δυσκολίες ενός κορυφαίου φυσικού για τις οποίες ευθύνεται ένα παράξενο δίδυμο: «O Lorenz και η αρκούδα».

Το Μάτι

2010-03-27T23:14:00.000-07:00

Αν αναλογιστείς το πραγματικό μέγεθος του σύμπαντος είναι πολύ πιθανό να νοιώσεις ίλιγγο. Ειδικά, αν συνειδητοποιήσεις ότι ζούμε πάνω σε έναν μικρό κόκκο σκόνης που περιφέρεται μέσα στην απεραντοσύνη. Φυσικά, έτσι αντιλαμβάνεσαι καλύτερα και το μέτρο των προβλημάτων σου. Όπως λένε, τα πράγματα δείχνουν εντελώς διαφορετικά όταν αλλάξεις οπτική γωνία. Στο σημερινό διήγημα θα κοιτάξουμε τη Γη μας όπως τη βλέπει …..

Το Μάτι

Όταν παίζεις κρυφτό με ένα μικρό παιδάκι, συνήθως σκέφτεσαι την παιδική σου αθωότητα. Δυστυχώς, εμένα το μόνο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου, σήμερα που έφερα τον ανιψιό μου στην εξοχή, είναι η στιγμή που έκλεισε για πρώτη φορά το Μάτι. Ήταν 20:35 am, ώρα Γκρήνουιτς. Κάποιοι κοιμόντουσαν αγκαλιασμένοι κάτω από ζεστά σκεπάσματα, κάποιοι κρατούσαν σφιχτά στα χέρια του κούπες με αχνιστό καφέ, κάποιοι έβλεπαν τον ουρανό να αποκτά ένα μικρό μαύρο μπάλωμα. Εγώ βρισκόμουν μόνος μου σε ένα μικρό γραφείο του τμήματος Φυσικής, μπροστά σε έναν παμπάλαιο υπολογιστή και πάλευα με το φυλλάδιο του συνεδρίου. Όσο σκέφτομαι ότι εκείνη τη στιγμή προσπαθούσα να καταλάβω πώς μπορώ να έχω στην οθόνη ταυτόχρονα δύο σελίδες κειμένου, ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Δεν πήρα χαμπάρι τίποτε, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι άνθρωποι.
Την επόμενη μέρα, διάβασα στα πεταχτά στο διαδίκτυο για το σκοτεινό νεφέλωμα, αλλά δεν έδωσα σημασία. Η αστρονομία δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μου κλάδος. Εμένα με ενδιέφερε η κβαντική, και παρά τις αντιρρήσεις των γονιών μου, προτιμούσα να περάσω μια ολόκληρη μέρα σκαλίζοντας τα γραπτά του Bohr, παρά να βγω για έναν καφέ με τους φίλους μου. Ίσως γι’ αυτό δεν ξέρω πολλά πράγματα για τους καφέδες. Ούτε και για τους φίλους.
Πρέπει να πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι να ξανακλείσει το Μάτι. Το συνέδριο είχε φτάσει στην τελευταία του ημέρα, εγώ τα είχα πάει καλά με την ομιλία, πήρα αρκετά χειροκροτήματα, μίλησα με εκλεκτούς συναδέλφους για το νέο ρεύμα κβαντικού ιδεαλισμού και μαζευτήκαμε όλοι μαζί στο αίθριο του ξενοδοχείου για να θαυμάσουμε τον ξάστερο ουρανό. Όλοι έμειναν άναυδοι μόλις έκλεισαν τον κεντρικό φωτισμό και μας άφησαν στο σκοτάδι με τις φλόγες των κεριών να τρεμοπαίζουν. Μέτρησα τουλάχιστον είκοσι ανοιχτά στόματα. Μόνο, όμως, ένα είπε τη φράση που πρέπει να ακούστηκε εκατομμύρια φορές εκείνη τη νύχτα. «Πώς το κάνουν αυτό το εφέ με τα μαύρα κομμάτια;».
Όπως μάθαμε όλοι σύντομα, τα κενά, που είχαν γεμίσει τον νυχτερινό ουρανό σαν μεγάλες σταγόνες μελάνι, δεν ήταν εφέ. Τα άστρα εξαφανίζονταν κατά δεκάδες, χωρίς κανείς να μπορεί να δώσει μια λογική εξήγηση. Υπήρχε βέβαια μια σωρεία ερμηνειών, που μιλούσαν για νεφελώματα, μαύρες τρύπες, βαρυτικούς φακούς και άλλα πράγματα που σχεδόν κανείς δεν είχε ξανακούσει, αλλά μετά από χρόνια στην έρευνα μπορούσα να καταλάβω ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν ήξερε τι συνέβαινε.
Αυτό, όμως, που έμαθα καλά τους επόμενους μήνες ήταν ότι οι άνθρωποι μπορούν να συνηθίσουν τα πάντα. Ακόμα και όταν εξαφανίστηκε ο Κρόνος, ελάχιστοι ένοιωσαν πραγματικά να απειλείται η καθημερινότητά τους. Κακά τα ψέματα, άλλωστε, τι είναι στ’ αλήθεια ο Κρόνος για τους περισσότερους. Μια εντυπωσιακή φωτογραφία στην οθόνη ενός υπολογιστή ή ένα ασήμαντο άσπρο σημάδι στον ουρανό που δεν φαίνεται καλά ούτε με τηλεσκόπιο. Έτσι, οι περισσότεροι διάβασαν στην εφημερίδα για την απώλεια του πλανήτη και από την επόμενη μέρα συνέχισαν κανονικά τη ζωή τους.
Οι μόνοι που τα χρειάστηκαν ήταν οι κοσμολόγοι. Ξαφνικά, όλες οι θεωρίες τους κατέρρευσαν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Μαζεύονταν σε συνέδρια, γέμιζαν τα παράθυρα της τηλεόρασης, αρθρογραφούσαν σε περιοδικά ποικίλης ύλης, αλλά ήταν πια πολύ αργά. Ήταν θλιβερό να βλέπεις διάσημους φυσικούς και επιφανείς επιστήμονες, που μέχρι τότε κρύβονταν με ασφάλεια πίσω από κλίμακες ετών φωτός και θεωρίες για μεγάλες εκρήξεις, να πασχίζουν να αποδείξουν ότι τα είχαν προβλέψει όλα, αλλά απλώς κανείς δεν τους είχε καταλάβει.
Αντίθτα, αυτοί που κυκλοφορούσαν σαν παγώνια ήταν οι φυσικοί στοιχειωδών σωματιδίων. Ανάμεσά τους κι εγώ. Εξοικειωμένοι, όπως ήμασταν, με την επίδραση του παρατηρητή στα πειράματά μας, έχοντας δει σωματίδια να εμφανίζονται μόλις τα παρατηρούσες, και άλλα να χάνονται για πάντα όταν σταματούσες να τα καταγράφεις, πολύ σύντομα ήταν έτοιμος ο όρος που θα διαδιδόταν σαν τσουνάμι μέσα στη λαϊκή κουλτούρα. Άλλοι θα το έλεγαν Θεό, άλλοι υπερόν, άλλοι εξωδιαστατικό παρατηρητή, αλλά εμείς το είπαμε το Μάτι. Και την επόμενη φορά που έκλεισε, ανατρίχιασε ολόκληρη η ανθρωπότητα.
Στέκομαι, τώρα στην άκρη του υψώματος, παρέα με τον μικρό μου ανιψιό, που τσιρίζει ότι κλέβω και γι’ αυτό τον βρίσκω όταν κρύβεται, και κοιτάζω μια ιτιά που ισορροπεί λες και ετοιμάζεται να πέσει στο κενό. Το σφύριγμα του αέρα, ο ανοιχτός ορίζοντας και ο καταγάλανος ουρανός μου δίνουν την αίσθηση ότι είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο. Κλείνω τα βλέφαρα μου για να μετρήσω μέχρι το εκατό, και σκέφτομαι το ερώτημα που τόσο βασάνισε τους φιλοσόφους. Εξακολουθεί να υπάρχει ο κόσμος; Η θάλασσα, ο άνεμος, η ιτιά, είναι ακόμα γύρω μου ή χάνονται για πάντα μαζί με εμένα. Υπάρχει ένα αντικειμενικό σύμπαν ή όλα είναι δημιούργημα της συνείδησης των έμβιων όντων; Αν χαθεί και ο τελευταίος άνθρωπος, τι θα απογίνει η πραγματικότητα; Μήπως θα χαθεί μαζί του;.
Δυστυχώς, τώρα που ξέρουμε την απάντηση σε αυτό το ακανθώδες ερώτημα, είναι κάπως αργά για να μας παρηγορήσει. Κάπου εκεί έξω, πέρα από τον κόσμο μας, κάθεται ο παρατηρητής μας. Το Μάτι. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είναι ματαιοπονία να προσπαθούμε να συλλάβουμε τη μορφή του και τα αισθητήρια όργανα που έχει. Έτσι, εγώ προτιμώ να τον φαντάζομαι σαν ένα μικρό παιδάκι, που βρίσκεται σε μια διπλανή διάσταση και μας έβλεπε σαν ένα υπέροχο παιχνίδι. Για κακή μας τύχη, απ’ ότι φαίνεται άρχισε να χάνει το ενδιαφέρον του για εμάς. .Ίσως ανακάλυψε κάποιο γειτονικό σύμπαν και ασχολείται όλο και λιγότερο με μαζί μας. Το βλέμμα του πέφτει όλο και συχνότερα αλλού, το Μάτι κλείνει, ότι και αν σημαίνει αυτό, και μαζί του χάνονται κομμάτια του σύμπαντος. Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό που το προσελκύει. Τι έχει ο γαλαξίας μας που δεν είχαν οι άλλοι; Τι έχει ο Δίας που δεν είχε ο Κρόνος; Τι έχει η Γη που δεν είχε η Σελήνη;
Το καταπληκτικό ήταν ότι, μόλις χάσαμε το φεγγάρι μας, σταμάτησαν αμέσως και όλοι οι πόλεμοι. Αν το ήξεραν αυτό οι ακτιβιστές, σίγουρα θα είχαν βρει κάποιον τρόπο να το καμουφλάρουν, αντί να στέκονται μπροστά στα τανκ ή να μαζεύονται σε πορείες προς τις πρεσβείες. Σταμάτησαν, βέβαια, και οι παλίρροιες, αλλά δεν σώθηκαν τόσο πολλοί άνθρωποι από αυτό. Το σίγουρο είναι ότι οι στρατιώτες κατάλαβαν μέσα σε μια ημέρα πως δεν έχουν πολύ χρόνο ακόμα για να ευχαριστηθούν τη ζωή τους. Το παράξενο ήταν ότι δεν το είχαν αντιληφθεί όλα αυτά τα χρόνια που πολεμούσαν με τις σφαίρες να περνούν δίπλα από τα κεφάλια του. Τι να πεις; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Ξαφνικά, λοιπόν, γεμίσαμε με κινήματα που σκοπεύουν αποκλειστικά στο Μάτι. Η βασική τους επωδός είναι: Μην το αφήσετε να βαρεθεί. Είναι απίστευτο τι βλακείες μπορεί να κάνουν ξαφνικά οι άνθρωποι, μόλις συνειδητοποιήσουν ότι κινδυνεύουν. Το τι έχουν δει τα μάτια μας αυτές τις μέρες δεν περιγράφεται. Γιγάντια γκράφιτι σε χωράφια με τη φράση «ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ», ολονύχτιες λειτουργίες με μικρά επάργυρα διακοσμητικά σε σχήμα ματιού, χιλιάδες γυμνούς να περιφέρονται στους δρόμους, πιθανότατα έχοντας παρεξηγήσει τη λέξη Μάτι. Αν πάντως ισχύει η άποψη ότι το Μάτι έλκεται από τη νοημοσύνη, εμείς κάνουμε ότι μπορούμε για να το απομακρύνουμε από τον πλανήτη μας.
Δεν συμμετέχω σε αυτές τις προσπάθειες, ίσως επειδή ποτέ δεν συμμετείχα σε τίποτε συλλογικό, αλλά μπορώ πολύ καλά να καταλάβω το δέος που τους κυριεύει στην σκέψη ότι θα χαθούν όλα με μια απλή ματιά. Μπορεί η ενασχόληση με τη κβαντική φυσική να μου στέρησε πολλές μικρές χαρές της ζωής, αλλά τουλάχιστον με αποζημιώνει τώρα, λίγο πριν το μεγάλο φινάλε. Γιατί, είναι φανερό ότι αργά η γρήγορα η αυλαία θα πέσει. Κι όμως, καθώς ανοίγω τα μάτια και βλέπω τον ανιψιό μου να κυνηγάει μια γκριζογάλαζη σαύρα κάτω από την ιτιά με φόντο την σκουρόχρωμη θάλασσα, δεν νοιώθω απογοήτευση. Πιστεύω ότι το Μάτι θα ανοίξει ξανά, και το μόνο που με στενοχωρεί είναι που δεν θα βρίσκομαι εκεί για να αντικρίσω το καινούριο σύμπαν. Αλλά, μερικές φόρες σκέφτομαι ότι ίσως και να είμαι. Σήμερα, ο ανιψιός μου έφερε μαζί του τον πειρατή από το πλαυμομπίλ που του είχα χαρίσει πριν δύο χρόνια. Καλώς ή κακώς, ποτέ δεν ξέρεις ποιο παιχνίδι θα ξετρυπώσει ένα μικρό παιδάκι από το κουτί του. Μπορεί ξαφνικά να θυμηθεί έναν μοναχικό κβαντικό φυσικό που παίζει κρυφτό με τον μικρό του ανιψιό και να τους τραβήξει στο νέο κόσμο μέσα από το παλιό, παρατημένο σύμπαν.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα είμαι κάπου όπου λέξεις όπως διαδίκτυο, ιστοσελίδα blog, και facebook είναι σχεδόν άγνωστες -λίγο-πολύ όπως ήταν ολόκληρη η Ελλάδα πριν δεκαπέντε χρόνια-, όπου καταλαβαίνεις ότι τα παιδιά παίζουν, οι άνθρωποι δουλεύουν και η γη εξακολουθεί να γυρίζει παρά αυτές τις ελλείψεις. Έτσι, την μεθεπόμενη εβδομάδα θα αντικρίσουμε μια «άλλη νύχτα».

Ένας γαλάζιος ουρανός

2010-03-21T00:50:00.000-07:00

Η λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας ήταν πάντα άρρηκτα δεμένη με την επιστήμη. Είναι αυτή η πτυχή της που δίνει την «αίσθηση του θαυμαστού» που αρκετές φορές αποκομίζουμε από ένα διήγημα. Σήμερα, ξεκινάει μια ενότητα διηγημάτων με κεντρικό άξονα την επιστήμη. Το σημερινό διήγημα έχει μια μικρή ιστορία , αφού κέρδισε τον οn-line διαγωνισμό του 4ου φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης και στη συνέχεια δημοσιεύτηκε στο «9», το εβδομαδιαίο περιοδικό της Ελευθεροτυπίας. Σε μια μελλοντική Γη, το σημαντικότερο πράγμα είναι…

Ένας γαλάζιος ουρανός

Ο Νόρμαν βάδισε διστακτικά μέσα στην μεγάλη αίθουσα. Το χλωμό πράσινο φως του ήλιου έμπαινε από τρεις τζαμαρίες και έδινε μια αλλόκοτη όψη στα αντικείμενα. Οι φρουροί του τον έβαλαν να καθίσει στην καρέκλα απέναντι από τον Κρούσεβιτς και βγήκαν από την μεγάλη ατσάλινη, μονωμένη πόρτα.
«Αύριο πετάς για τον Άρη», είπε ο Κρούσεβιτς.
«Και με έφερες εδώ μόνο και μόνο για να μου πεις αυτό;»
«Δεν θα πείραζε ένα ευχαριστώ. Θα προτιμούσες να σε άφηνα στο κελί σου να σαπίζεις;»
«Πέρασα αρκετό καιρό εκεί για να ξέρω ότι τίποτα δεν δίνεται χωρίς αντάλλαγμα».
«Αντάλλαγμα. Φυσικά, πάντα πρέπει να υπάρχει ένα αντάλλαγμα», είπε ο Κρούσεβιτς. Ύστερα, του γύρισε την πλάτη και προχώρησε προς την τζαμαρία που βρισκόταν απέναντι από την καρέκλα του.
«Μάλλον οι ιστορικοί θα κατηγορήσουν εμένα αλλά νομίζω ότι τελικά έφταιγαν οι σημαίες σας», είπε ο Κρούσεβιτς.
Ο Νόρμαν δε μίλησε. Ο Κρούσεβιτς συνέχισε σαν να είχε πάρει απάντηση.
«Ναι, καλά άκουσες, Οι σημαίες σας. Πότε δεν καταλάβαμε πως ακριβώς τα καταφέρατε αλλά αυτή η απόχρωση του κόκκινου είχε κάτι το υπερφυσικό. Υπάρχει το κόκκινο της επανάστασης, το κόκκινο του έρωτα, το κόκκινο της αγάπης αλλά το δικό σας κόκκινο… αυτό ήταν το κάτι άλλο. Είχε όλα αυτά μαζί και παράσερνε τους ανθρώπους σαν ορμητικός ποταμός»
«Δεν ήταν οι σημαίες μας Κρούσεβιτς. Οι ιδέες μας ήταν. Η αγάπη που δίνει αφύσικη δύναμη στη μάνα και τον πατέρα, ο έρωτας που ανάβει τους νέους και η επανάσταση που ξεσηκώνει τους εργάτες και τους φτωχούς».
«Δεν έχει σημασία πια. Οι δικοί μας ψυχολόγοι επέμεναν ότι αυτό που είχε στρέψει τον κόσμο με το μέρος σας ήταν οι κόκκινες σημαίες σας. Χάναμε και για όλα έφταιγε ένα χρώμα».
Ο Κρούσεβιτς έβαλε τα χέρια πίσω από την πλάτη και προχώρησε προς την πλαϊνή τζαμαρία.
«Ίσως το ξέρεις ότι εγώ το πρότεινα. Οι στρατιωτικοί ξέρουν μόνο τη γλώσσα των όπλων. Κανείς δεν μπορούσε να βρει μια λύση μέχρι τη στιγμή που ακούστηκε η δική μου φωνή στην αίθουσα συνεδριάσεων. Τι είναι το κόκκινο χρώμα; Μια μικρή φωτοευαίσθητη πρωτεΐνη στο μάτι μας, λίγο πριν το οπτικό νεύρο. Κι αν υπήρχε ένα βακτήριο που να μπορούσε να την αποδομήσει; Να την καταναλώσει επιλεκτικά;»
«Και τελικά υπήρχε, ε;» είπε ο Νόρμαν
«Όχι, αλλά το φτιάξαμε. Το αφήσαμε ελεύθερο και σιγά, σιγά προσέβαλε όλους τους ανθρώπους. Κι έτσι εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα. Χάσαμε μερικά ωραία ηλιοβασιλέματα, έγινε ένας μικρός πανικός στα φανάρια αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι οι σημαίες σας ήταν πια μαύρες και το κίνημά σας καταστράφηκε. Κανείς δεν ήθελε να ακολουθήσει ένα μαύρο σύμβολο, κανείς δεν μπορούσε να ταυτίσει την αγάπη και τον έρωτα με το μαύρο χρώμα».
«Πρέπει να ήσουν πολύ ευχαριστημένος» είπε ο Νόρμαν με σαρκασμό.
Ο Κρούσεβιτς δε μίλησε για λίγο αλλά συνέχισε να κοιτάζει τον πρασινωπό ήλιο στο μαύρο φόντο του ουρανού.
«Ήμουν. Δε ντρέπομαι που το λέω. Είχαμε νικήσει σε έναν πόλεμο χωρίς να χρειαστεί να θυσιάσουμε ούτε μία ζωή. Πόσοι στρατηγοί μπορούν να παινευτούν για κάτι τέτοιο;»
«Ελπίζω τότε να σου αρέσει το χρώμα του ουρανού».
Ο Κρούσεβιτς γύρισε απότομα και τον κοίταξε έντονα.
«Είχαμε πόλεμο, Νόρμαν. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι θα μεταλλασσόταν τόσο επιτυχημένα; Ένα ακόμα βακτήριο ήταν ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλα. Όλοι περιμέναμε να εξαφανιστεί μόλις τελείωνε η τροφή του. Αλλά αυτό δεν μας έκανε το χατίρι. Τα κατάφερε και βρήκε τον τρόπο να αποδομήσει και την πρωτεΐνη δίπλα σε αυτή του κόκκινου. Την πρωτεΐνη με την οποία βλέπουμε το μπλε»
«Και έτσι χάσαμε τον ουρανό και τη θάλασσα. Κρούσεβιτς τα ξέρω αυτά. Υπάρχει κάποιος λόγος που πρέπει να τα ακούω από τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για αυτήν την κατάντια;»
«Κάνε λίγο υπομονή Νόρμαν. Πέρασες δέκα χρόνια μέσα σε ένα κελί και από αύριο, χάρη σε μένα, θα είσαι ελεύθερος, έστω και σαν εργάτης στον Άρη. Δε μου χρωστάς λίγο από το χρόνο σου;»
«Δε σου χρωστάω τίποτα Κρούσεβιτς. Κι αν δε φορούσα αυτές τις χειροπέδες, να είσαι σίγουρος ότι δε θα καθόμουν έτσι ήσυχα στην καρέκλα μου»
Ο Κρούσεβιτς χαμογέλασε. Έβγαλε ένα μικρό κλειδί από την τσέπη του, πλησίασε το Νόρμαν και ξεκλείδωσε τις χειροπέδες.
«Θέλω να με ακούσεις για λίγο ακόμα και μετά μπορείς να κάνεις ότι νομίζεις σωστό».
Ο Νόρμαν δεν κινήθηκε. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Αυτή η εξομολόγηση του Κρούσεβιτς δεν ήταν μια απλή επίδειξη του νικητή στον ηττημένο.
«Πριν τρεις μήνες ο γιος μου ξύπνησε και έβλεπε μόνο άσπρες και μαύρες φιγούρες. Τώρα το ξέρουμε όλοι. Το μικρό μας βακτήριο βρήκε τον τρόπο να φάει και την πρωτεΐνη του πράσινου. Το μόνο χρώμα που μπορούμε πια να δούμε θα εκλείψει. Και τότε ο κόσμος μας θα γίνει ένα βασίλειο από σκιές. Ευτυχώς τα μόρια που αναγνωρίζουν το φως και το σκοτάδι έχουν διαφορετική δομή από αυτές τις τρεις πρωτεΐνες αλλιώς θα μέναμε όλοι τυφλοί.»
«Τι κρίμα για τη βιομηχανία του θεάματος. Θα πρέπει να γυρίζει όλες τις ταινίες της σε ασπρόμαυρο».
«Είναι εύκολος ο σαρκασμός, Νόρμαν. Εσύ ήσουν από την άλλη μεριά και αισθάνεσαι δικαιωμένος. Αλλά κάτω από το λεπτό υμένα του σαρκασμού σου βλέπω την απόγνωση του ανθρώπου που μεγάλωσε σε έναν πολύχρωμο κόσμο και θα αφήσει πίσω του μια ασπρόμαυρη καρικατούρα. Γιατί το ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι χωρίς τα χρώματα αυτός ο κόσμος σύντομα θα πεθάνει».
«Κρούσεβιτς, τελείωνε με τις τύψεις σου. Και ο Οπενχάιμερ στενοχωρήθηκε όταν έριξαν την ατομική βόμβα, αλλά ήταν λίγο αργά για τους γιαπωνέζους της Χιροσίμα».
«Τελείωσα, Νόρμαν. Αύριο θα φύγεις για τον Άρη, τον κόκκινο πλανήτη. Ίσως κάτι να σημαίνει αυτό. Μπορεί τα χρώματα να εγκατέλειψαν τη Γη αλλά ίσως τα ξαναβρούμε κάπου αλλού. Δεν είναι μόνο τα βακτηρίδια ικανά να προσαρμόζονται», είπε ο Κρούσεβιτς και πάτησε ένα κουμπί στον ρολόι που φορούσε στο χέρι του.

Η πόρτα άνοιξε και τέσσερα παιδιά μπήκαν στο μεγάλο δωμάτιο, γεμίζοντας το χώρο με φωνές, γέλια και φασαρία.
«Νόρμαν να σου συστήσω τη Μαρία, τον Μπρίαν, την Ισαμπέλα και τον Τάιρον. Είναι μια πολύ χαρούμενη παρέα και θα έρθουν μαζί σου στον Άρη. Παιδιά χαιρετήστε τον κύριο Νόρμαν»
Η Ισαμπέλα τον πλησίασε δισταχτικά. Το πράσινο χρώμα στο πρόσωπο της είχε γίνει ξαφνικά πολύ σκούρο, σχεδόν μαύρο. Άπλωσε το χέρι της και του έδωσε μια μικρή κάρτα.
«Ο θείος Κρούσεβιτς μας είπε ότι θα είσαι ο μπαμπάς μας στον Άρη και γι’ αυτό σου ζωγραφίσαμε αυτήν την κάρτα», του είπε με σιγανή φωνή.
Ο Νόρμαν την άνοιξε.
«Σου αρέσει η καρδιά μας; Τη βάψαμε κόκκινη για να σου δείξουμε πόσο σε αγαπάμε».
Ο Νόρμαν κοίταξε τη μαύρη καρδιά και ύστερα σήκωσε το βλέμμα του. Ο Κρούσεβιτς χαμογελούσε και κρατούσε αγκαλιά τον Μπρίαν και την Μαρία.
«Είναι πολύ ωραία», είπε, «αλλά θα ήθελα να μου ζωγραφίσετε κι έναν γαλάζιο ουρανό».

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα δούμε τι συμβαίνει γύρω μας, όταν κλείνει «το μάτι»

Χαμένα επαγγέλματα

2010-03-14T01:20:00.000-08:00

Σήμερα, κλείνουμε την ενότητα με το κοντινό μέλλον με άλλο ένα διήγημα έξι λέξεων. Σφουγγαράς, πεταλωτής, γανωματζής, τσαγκάρης. Επαγγέλματα που κάποιοι δεν γνώρισαν ποτέ και κάποιοι αναπολούν με νοσταλγία. Όπως δείχνουν τα πράγματα, σύντομα άλλος ένας κλάδος εργαζομένων θα αντιμετωπίσει κρίση, και θα ενταχθεί στα….

Χαμένα επαγγέλματα

Νεκροθάφτης:Γαμώ το γονίδιο της αθανασίας

Τέλος

Την επόμενη εβδομάδα θα ξεκινήσει μια νέα ενότητα που αφορά σε αυτό που ελκύει τους περισσότερους ανθρώπους στην επιστημονική φαντασία: την επιστήμη. Έτσι, θα ανακαλύψουμε πόσο σημαντικός μπορεί να είναι στο μέλλον «ένας γαλάζιος ουρανός».

Σεβασμός

2010-03-06T22:08:00.000-08:00

Λίγο-πολύ, όλοι έχουμε τις αρχές μας. Πράγματα που θεωρούμε αδιαπραγμάτευτα και καθορίζουν ένα μεγάλο μέρος των επιλογών μας. Το ίδιο ισχύει και για τον πρωταγωνιστή του σημερινού διηγήματος, αν και αυτός θα χρειαστεί να βάλει λίγο νερό στο κρασί του, γιατί υπάρχει κάτι καινούριο που διεκδικεί με αξιώσεις αυτό που ο ίδιος ονομάζει….

Σεβασμός

Ο Μπάμπης ούτε που φανταζόταν τι θα ακολουθούσε, όταν τράβηξε μια τελευταία ρουφηξιά και πέταξε με απαράμιλλο στυλ την γόπα του τσιγάρου του από το παράθυρο του αυτοκινήτου του. Practice makes perfect, ψιθύρισε καθώς είδε το αποτσίγαρο να διαγράφει μια τοξοειδή τροχιά και να προσγειώνεται στο απέναντι πεζοδρόμιο. Μισή ώρα αργότερα, ένα αστραφτερό μαύρο όχημα του έκανε νόημα να σταματήσει και ο Μπάμπης υπάκουσε, αφού σεβόταν απόλυτα τα αστραφτερά μαύρα οχήματα.

Πέρασε την επόμενη ώρα αγκαλιά με μια μεγάλη πλαστική απομίμηση τσιγάρου, φορώντας μια μακριά λωρίδα που έγραφε με χρυσαφιά γράμματα, ο χιλιοστός, και βγάζοντας δεκάδες φωτογραφίες σε διάφορες πόζες. Αν και ένας υπάλληλος τού είχε εξηγήσει το λόγο που συνέβαιναν όλα αυτά, ο Μπάμπης δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στα λόγια του, αφού πάντα αισθανόταν ένα αίσθημα ανωτερότητας όταν χρησιμοποιούσε το τεράστιο τασάκι, όπως αποκαλούσε οτιδήποτε βρισκόταν έξω από το αυτοκίνητό του. Επιτέλους είχε έρθει η στιγμή να αναγνωριστεί η δεξιοτεχνία του.

Το μόνο που έμεινε στο μυαλό του, από όσα του είπαν, ήταν μερικές σκόρπιες φράσεις που δεν θυμόταν να είχε ξανακούσει. Πιλοτικό πρόγραμμα, αισθητήρες επιτάχυνσης, ανίχνευση με GPS, χιλιοστή γόπα. Καμία, όμως, από αυτές δεν κατάφερε να μετακινήσει το ενδιαφέρον του από το σώμα της κοπέλας που στεκόταν δίπλα στον υπάλληλο, αφού ο Μπάμπης σεβόταν απόλυτα τα νεαρά καλλίγραμμα κορμιά. Η αλήθεια είναι ότι η ικανοποίησή του από την απρόσμενη δημοσιότητα που κέρδισε, μετριάστηκε από το γεγονός ότι δεν κατάφερε να αποσπάσει το τηλέφωνο της κοπέλας. Καθώς υπέγραφε μια στοίβα χαρτιά που του είχαν δώσει, πέρασε από το μυαλό του η ιδέα ότι η τελευταία ρίψη του δεν ήταν τόσο επιτυχημένη όσο συνήθως, αλλά, πριν ολοκληρώσει την σκέψη του, η κοπέλα αποχώρησε μαζί με τους φωτογράφους και ο Μπάμπης απόμεινε μόνος του στην κεντρική λεωφόρο, μαζί με ένα αντίγραφο του συμβολαίου του.

Οι επόμενες μέρες ήταν στιγμές μεγαλείου για τον Μπάμπη, αφού είδε τον εαυτό του μαζί με το υπερμεγέθες τσιγάρο να εμφανίζεται σε αφίσες, τηλεοπτικές εκπομπές, και ρεπορτάζ εφημερίδων, αν και ποτέ δεν ασχολήθηκε με το περιεχόμενό τους. Ήταν το δικό του τέταρτο της διασημότητας και το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να θαυμάζει τον εαυτό του καθώς χαμογελούσε, φανερά ικανοποιημένος με την εξέλιξη που είχαν πάρει τα πράγματα. Έτσι, παρόλο που άκουσε πολλές φορές για το πιλοτικό πρόγραμμα με τα τσιπάκια που υπήρχαν μέσα σε χιλιάδες γόπες τσιγάρων, για τη νομοθετική ρύθμιση που τα έκανε υποχρεωτικά όταν πετάχτηκε η χιλιοστή γόπα στον περιφερειακό άξονα και για τον καινούριο πράσινο φόρο, δεν κατανόησε ποτέ τι σήμαινε για τον ίδιο η νέα περιβαλλοντική πολιτική της κυβέρνησης.

Για έναν περίπου χρόνο ο Μπάμπης συνέχισε να αγοράζει τσιγάρα, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί έπρεπε να δίνει τον ΑΦΜ του στον περιπτερά, και φυσικά εξακολούθησε να επιδίδεται στο προσφιλές του σπορ την ώρα που σταματούσε στα φανάρια, ή, το αγαπημένο του, καθώς διέσχιζε με ταχύτητα την κεντρική λεωφόρο. Όταν, όμως, ήρθε το εκκαθαριστικό του επόμενου έτους και είδε με έκπληξη το ποσό που έπρεπε να πληρώσει για τις γόπες του, αισθάνθηκε προδομένος. Έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια στην τοπική εφορία, αλλά όταν του έδειξαν τον πίνακα, όπου ήταν καταγραμμένη η τοποθεσία κάθε γόπας που είχε ξεφορτωθεί, τα παράτησε. Το μόνο που τον διέσωσε από την οικονομική καταστροφή ήταν ένα κλείσιμο του ματιού από τον αρμόδιο υπάλληλο και το ανοιχτό συρτάρι του γραφείου του, όπου ο Μπάμπης άφησε με τρόπο ένα μικρό φακελάκι. Από τότε ο Μπάμπης άρχισε να σέβεται απόλυτα τους εφοριακούς με τα μισάνοιχτα συρτάρια.

Την επόμενη μέρα, με βαριά καρδιά, τηλεφώνησε στην αντιπροσωπεία του αυτοκινήτου του και έμαθε που ήταν τοποθετημένο το σταχτοδοχείο. Πέρασε μερικούς δραματικούς μήνες, όπου αισθάνθηκε ότι είχε κατέβει στην κόλαση, καθώς έσβηνε προσεκτικά τα τσιγάρα του στο τασάκι και ύστερα το άδειαζε στον κάδο του σπιτιού του. Ύστερα, όμως, το συνήθισε και συνέχισε κανονικά τη ζωή του. Το μόνο που άλλαξε ήταν η επίδραση που είχε πάνω του το σλόγκαν όλων των διαφημίσεων που πρωταγωνιστούσε. Σεβασμός στο περιβάλλον, έλεγαν τα μεγάλα κόκκινα γράμματα που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο χαμογελαστό του πρόσωπό. Έτσι, ο Μπάμπης πρόσθεσε τη λέξη περιβάλλον στη λίστα με τα πράγματα που έδειχνε απόλυτο σεβασμό. Του πήρε μερικές μέρες για να το αποφασίσει, αλλά τελικά κατέληξε. Το τοποθέτησε πάνω από τα μαύρα γυαλιστερά αυτοκίνητα και ακριβώς κάτω από το ντέρμπι της Κυριακής.

Τέλος

Την επόμενη Κυριακή θα κλείσει αυτή η ενότητα του «κοντινού μέλλοντος» με άλλο ένα πάρα πολύ μικρό διήγημα, όπου θα δούμε ποιο θα είναι το επόμενο από τα «χαμένα επαγγέλματα».

Όπως οι περισσότεροι

2010-02-27T22:25:00.000-08:00

Όποιος έχει παιδιά καλείται καθημερινά να πάρει αποφάσεις που θα τα επηρεάσουν είτε άμεσα είτε έμμεσα. Καλώς ή κακώς, ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που διάλεξες ήταν το σωστό. Απ΄ ότι φαίνεται σύντομα οι γονείς θα πρέπει να κάνουν ακόμα πιο δύσκολες επιλογές για το μέλλον των παιδιών τους. Ένα τέτοιο δίλημμα αντιμετωπίζουν οι γονείς του σημερινού διηγήματος που πρέπει να σκεφτούν αν θα αποφασίσουν….

Όπως οι περισσότεροι

Ο Άγγελος Μαράτσης, προτού κλείσει τα εισοσιτρία, θα ερωτευόταν την Ελευθερία και το ντροπαλό χαμόγελό της, και από τότε δεν θα χώριζαν ποτέ. Ο Άγγελος Μαράτσης, λίγο μετά τα πενήντα, θα πάθαινε ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο, το οποίο θα ήταν μοιραίο. Οι γονείς του Άγγελου, όπως οι περισσότεροι γονείς, το έμαθαν μόλις στον δεύτερο μήνα της κύησης, από τον γενετιστή τους, ο οποίος κρατούσε στη χούφτα του μια μικρή ηλεκτρονική μνήμη που περιείχε την τρισδιάστατη απεικόνιση του DNA του γιου τους.

Ενενηνταπέντε τοις εκατό. Οι γονείς του Άγγελου ήταν εξαιρετικοί μουσικοί, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερναν στα μαθηματικά. Όπως τους εξήγησαν, οι προβλέψεις των γενετιστών συνοδεύονταν από μια σειρά δεδομένων, αλλά το σημαντικότερο ήταν αυτό το νούμερο, που λεγόταν διάστημα εμπιστοσύνης. Δεν χρειαζόταν να ξέρουν τους αλγόριθμους που κρύβονταν πίσω του, αλλά έπρεπε να καταλάβουν τη σημασία του. Ο Άγγελος θα πέθαινε στα πενήντα του από έμφραγμα του μυοκαρδίου, με πιθανότητα ενενηνταπέντε τοις εκατό. Ήταν μόνο ένα νούμερο. Το έλεγαν διάστημα εμπιστοσύνης. Και οι γονείς του Άγγελου, όπως οι περισσότεροι γονείς, το εμπιστεύθηκαν.

Ο Άγγελος Μαράτσης στα τριάντα του θα συνέθετε μια μελωδία που σύντομα θα έπαιζαν όλα τα φορητά mp5 και θα κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο με το χαϊδευτικό όνομα «το τραγούδι των λουλουδιών», επειδή οι περισσότεροι που την άκουγαν, αισθάνονταν οσμές τριαντάφυλλου και γερανιού να πλημμυρίζουν το χώρο τους. Ο Άγγελος Μαράτσης, στη διάρκεια της εφηβείας του, θα εκδήλωνε μια δερματική πάθηση που θα εξελισσόταν σε χρόνια, η οποία θα τον ανάγκαζε να πλένεται υποχρεωτικά τρεις φορές την ημέρα με ένα ειδικό σαπούνι και να αποφεύγει την επαφή με τα περισσότερα πτηνά. Με διάστημα εμπιστοσύνης ενενήντα τοις εκατό.

Οι γονείς του Άγγελου ενημερώθηκαν έγκαιρα για τις επιλογές τους. Όπως τους είπαν οι γιατροί, ποτέ δεν θα μπορούσαν να προβλέψουν κάτι με βεβαιότητα μελετώντας το γενετικό αποτύπωμα, αλλά οποιοδήποτε διάστημα εμπιστοσύνης πάνω από το ενενήντα τοις εκατό, ήταν ότι κοντινότερο μπορούσε να υπάρξει σε αυτό. Η γενετική είχε προχωρήσει πια τόσο πολύ που δεν γίνονταν λάθη. Ήξεραν ακριβώς ποια γονίδια ευθύνονταν για τις περισσότερες παθήσεις που ταλαιπωρούσαν τους ανθρώπους. Και για τις ελαφριές, και για τις βαριές. Η επιστήμη κατείχε τον τρόπο. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν οι υπογραφές. Οι γονείς του Άγγελου, όπως οι περισσότεροι γονείς, συζήτησαν αρκετές μέρες το θέμα. Ποτέ, όμως, δεν μίλησαν για το δέκα τοις εκατό που έλειπε από το διάστημα εμπιστοσύνης.

Ο Άγγελος Μαράτσης, μια κρύα βραδιά του χειμώνα, θα οδηγούσε τριάντα χιλιόμετρα για να πάει την Ελευθερία στην άκρη μια απόκρημνης πλαγιάς και να δουν μαζί το ολόγιομο φεγγάρι να ρυτιδώνει τη μαύρη θάλασσα, μόνο και μόνο για να τη φιλήσει για πρώτη φορά. Ο Άγγελος Μαράτσης, κατά την παιδική του ηλικία, θα εμφάνιζε μια σειρά αλλεργιών που θα τον άφηναν αρκετές μέρες στο σπίτι του, με κρίσεις άσθματος, ανήμπορο να αναπνεύσει, χωρίς τη βοήθεια μιας ειδικής μάσκας. Με διάστημα εμπιστοσύνης ογδόντα πέντε τοις εκατό.
Οι γονείς του Άγγελου πήραν την ίδια απόφαση που είχαν πάρει εκατομμύρια γονείς σε όλο τον κόσμο. Δεν ήθελαν ο γιος τους να ταλαιπωρηθεί, ούτε να κινδυνεύσει. Συμφώνησαν με τους ειδικούς να επιδιορθωθούν όλα τα ελαττωματικά γονίδια που έδιναν ασθένειες με διάστημα εμπιστοσύνης τουλάχιστον εβδομήντα τοις εκατό. Κάποτε ήταν το πιάνο, οι ξένες γλώσσες και ο αθλητισμός, αλλά τώρα υπήρχε και η γενετική αισθητική. Είχαν κάνει ότι καλύτερο μπορούσαν για το παιδί τους, όπως οι περισσότεροι γονείς. Με διάστημα εμπιστοσύνης εκατό τοις εκατό, όπως τους είπε ο γενετιστής τους, χαμογελώντας.

Ο Άγγελος είδε την Ελευθερία στο αμφιθέατρο της σχολής του, την ώρα που προσπαθούσε χωρίς επιτυχία να συγκεντρωθεί στο μάθημα της Στατιστικής. Καθόταν με μια φίλη της και χαμογελούσε τόσο ωραία που ο Άγγελος είχε την εικόνα της στο μυαλό του για αρκετές ώρες μετά από το μάθημα. Αν και την συνάντησε αρκετές φορές στη συνέχεια, και μερικές από αυτές η Ελευθερία του χαμογέλασε, δυστυχώς, δεν κατάφερε ποτέ να της εξομολογηθεί τον έρωτά του. Όταν τελείωσε τη σχολή του και έφυγε για το στρατό, την έχασε και δεν την είδε ποτέ ξανά. Θυμόταν, όμως, πάντα το ντροπαλό της χαμόγελο.

Οι γονείς του Άγγελου, δεν άκουσαν ποτέ για πολυγονιδιακές συμπεριφορές και αλληλεπιδράσεις γονιδίων. Ούτε έμαθαν ότι μερικά από τα γονίδια της καρδιοπάθειας του Άγγελου, σχετίζονταν με το θάρρος του και την εξωστρέφειά του. Όπως δεν έμαθαν ότι τα γονίδια της δερματίτιδας, που τόσο πολύ θα τον ταλαιπωρούσε, ήταν φορείς μιας ιδιαίτερης αίσθησης του ρυθμού και της μελωδίας.

Ο Άγγελος παρακολούθησε από μικρός το ωδείο και σύντομα έπαιζε κιθάρα και πιάνο. Σκάρωσε κάνα δυο τραγούδια στα νιάτα του, αλλά μόλις έπιασε δουλειά τα παράτησε. Του άρεσε πολύ να ακούει μουσική και εκτιμούσε ιδιαίτερα τους μεγάλους συνθέτες. Μερικές φορές, ειδικά όταν καθόταν στον κήπο του σπιτιού του, έπιανε τον εαυτό του να φτιάχνει μια μελωδία στο μυαλό του, αλλά πριν προλάβει να την ολοκληρώσει την έχανε, σαν νερό που κυλάει ανάμεσα στα χέρια σου.

Ο Άγγελος, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, πέρασε μια ζωή χωρίς αλλεργίες, δερματίτιδες και κίνδυνο καρδιοπάθειας. Δεν παντρεύτηκε, αν και ερωτεύτηκε μερικές φορές, χωρίς ποτέ να μπορέσει να μιλήσει στις κοπέλες με το ντροπαλό χαμόγελο. Έζησε ήσυχα, μοναχικά και, μετά την σύνταξη του, απομονώθηκε στην μονοκατοικία των γονιών του. Ο κήπος του ήταν γεμάτος γεράνια και ποτέ δεν κατάλαβε γιατί κάθε φορά που τα μύριζε, ευχόταν να είχε ζήσει μια διαφορετική ζωή.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή, ο Μπάμπης θα πρέπει να αναθεωρήσει ελαφρώς τις βασικές του αρχές, δείχνοντας εκεί που πρέπει τον απαιτούμενο «σεβασμό».

Το πυρετικό

2010-02-20T23:21:00.000-08:00

Λίγο πολύ, όλοι έχουμε ένα μικρό φαρμακείο σπίτι μας. Για ώρα ανάγκης, όπως λέμε. Το φαρμακείο του μέλλοντος μπορεί να είναι λίγο διαφορετικό από το τωρινό και μεταξύ άλλων να περιέχει…..

Το πυρετικό

Η Νεφέλη κοίταξε με αγωνία τη Λένα, καθώς αυτή έβγαινε από το δωμάτιο της Χριστίνας, κρατώντας την μεγάλη, μαύρη τσάντα της.

«Δυστυχώς. Τριανταέξι και έξι», της είπε η Λένα.

Η Νεφέλη περίμενε να ακούσει άσχημα νέα, αλλά αυτό παραήταν βαρύ.

«Μα, μόλις πριν δύο ώρες της έδωσα το πυρετικό της», ψέλλισε.

«Ναι, μου το είπε και η μικρή. Κάνε λίγο υπομονή, τρίτη μέρα είναι, ο ιός βρίσκεται σε έξαρση».

«Τι θα κάνουμε;», ρώτησε η Νεφέλη.

«Θα συνεχίσετε την αγωγή της. Κάθε τρεις ώρες πυρετικό, και το καταρροϊκό μαζί με το βηχικό, πρωί, μεσημέρι βράδυ».

«Μήπως να της αλλάζαμε το βηχικό της. Δεν την βλέπω να αντιδρά».

Η Λένα χαμογέλασε. Έπιασε το χέρι της Νεφέλης.

«Ηρέμησε, Νεφέλη. Κάνε λίγο υπομονή. Όλα τα φάρμακα είναι τελευταίας γενιάς. Δεν υπάρχει λόγος να τροποποιήσουμε κάτι».

Η Λένα ήταν καλή παιδίατρος. Η Νεφέλη δεν είχε καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Πόσες φορές δεν την είχε πάρει τηλέφωνο μέσα στη νύχτα, έτοιμη να ξεκινήσει για το «ΠΑΙΔΩΝ» και αυτή την είχε καθησυχάσει με τη σταθερή φωνή της και τη σιγουριά της. Όμως, αυτή τη φορά η Νεφέλη δεν μπορούσε να ησυχάσει. Ήταν ανάγκη να τύχει σ’ αυτούς;

«Θα χρειαστεί διαρροϊκό;», ρώτησε τη Λένα.

«Όχι. Οι αιματολογικές δείχνουν ότι, προς το παρόν, ο ιός βρίσκεται στο ανώτερο αναπνευστικό».

«Πάλι καλά», είπε η Νεφέλη, «τουλάχιστον θα μπορεί να τρώει ότι πρέπει».

Η Λένα προχώρησε προς το σαλόνι, κάθισε τον καναπέ και άρχισε να συμπληρώνει τα απαραίτητα χαρτιά. Η Νεφέλη κάθισε στην απέναντι πολυθρόνα. Το σκεφτόταν από την πρώτη στιγμή που μπήκε η Λένα, αλλά δεν τολμούσε να της το ζητήσει. Τώρα, όμως, που η Λένα ετοιμαζόταν να φύγει δεν είχε άλλη επιλογή. Ή τώρα η ποτέ.

«Αν της δίναμε αντιικό;», ακούστηκε σαν ομολογία φόνου η φωνή της Νεφέλης.

Η Λένα την κοίταξε με το ίδιο αυστηρό βλέμμα που την είχε κοιτάξει τότε που η Νεφέλη είχε μαστίτιδα και της ζήτησε χάπια για σταματήσει το θηλασμό της Χριστίνας.

«Το ήξερα ότι θα μου το έλεγες. Αργά ή γρήγορα, όλοι εκεί καταλήγουν», της είπε.

Η Νεφέλη δε μίλησε. Κοίταζε το δρύινο τραπεζάκι του σαλονιού, τους ρόζους που γέμιζαν την επιφάνεια και της θύμιζαν τον ύπουλο ιό που κατέτρωγε τη Χριστίνα, χωρίς ο οργανισμός της να μπορεί να αντιδράσει. Ήξερε ότι ήταν παράνομο, αλλά στην πραγματικότητα δεν την ένοιαζε καθόλου.

«Χρειάζεται να στα ξαναπώ;», είπε με απαλή φωνή η Λένα. «Αυτή η νοοτροπία μας έφερε ως εδώ. Αντιβιοτικά, αντιικά, αντιβηχικά, ρινικά εκνεφώματα, μικροβιοκτόνα. Όλα χωρίς κανένα έλεγχο, και να που φτάσαμε».

«Μα, είναι το παιδί μου, Λένα».

«Έτσι έλεγε και η προηγούμενη γενιά. Είναι το παιδί μου, ο άντρας μου, ο πατέρας μου, ο εαυτός μου. Κανείς δεν σκέφτηκε το δικό σου παιδί».

Η Νεφέλη δεν μίλησε. Η Λένα της είχε εξηγήσει δέκα φορές τι προέβλεπε η ιατρική οδηγία. Της είχε δείξει τις στατιστικές με την κατάχρηση των φαρμάκων που είχε προκαλέσει μια συνεχή μετάλλαξη των ιών. Μέχρι και την θεωρία το Δαρβίνου της είχε αναλύσει πρόχειρα για να την πείσει ότι ο ιός της γρίπης πιέστηκε τόσο πολύ εξελικτικά, ώστε εμφανίστηκε ένα στέλεχος, το οποίο δεν αναγνωρίζει η πρώτη γραμμή άμυνας του ανθρώπου. Βήχας, φτάρνισμα, πυρετός και διάρροια ήταν παρελθόν. Δεν σε ταλαιπωρούσαν καθόλου για τρεις ή τέσσερις μέρες. Μόλις, όμως, περνούσε το διάστημα επώασης πήγαινες κατευθείαν στην πνευμονία ή στη γενική σηψαιμία, αν ήσουν εξασθενημένος. Αλλά τώρα που ο ιός δεν έλεγε να φύγει από την κόρη της, όλα αυτά της φαινόταν πολύ μακρινά. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να γίνει καλά η Χριστίνα και με τον υπόλοιπο κόσμο θα ασχολιόταν αργότερα.

«Μια γειτόνισσα βρήκε συνταγή για το γιό της», είπε ένοχα.

Η Λένα της έπιασε το χέρι.

«Νεφέλή, μην το κάνεις», της είπε, «η Χριστίνα είναι γερό παιδί. Θα την πιάσουν τα φάρμακα, μην ανησυχείς. Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι. Αν περάσουμε μια γενιά χωρίς καταχρήσεις φαρμάκων, ίσως καταφέρουμε να εξαλείψουμε τον ιό και κανένα παιδί να μην ξαναπεράσει αυτό το πράγμα».

Η Νεφέλη υπέγραψε τα χαρτιά, ξεπροβόδισε τη Λένα και ύστερα πήγε στο ντουλαπάκι της κουζίνας. Έβγαλε το χαρτάκι με το τηλέφωνο του γιατρού που της είχε δώσει η γειτόνισσα. Θα της κόστιζε μια μικρή περιουσία, αλλά δεν την ένοιαζε. Το έκλεισε στη χούφτα της και με αργά βήματα ανέβηκε τη σκάλα για το δωμάτιο της κόρης της. Φόρεσε τη χειρουργική μάσκα και άνοιξε όσο πιο προσεκτικά μπορούσε την πόρτα, αλλά η Χριστίνα ήταν ξύπνια και έπαιζε με τον υπολογιστή της

«Πώς είσαι;», τη ρώτησε η Νεφέλη.

«Μια χαρά. Μαμά, βρήκα μια ιστοσελίδα όπου μπορείς να δώσεις ένα ευρώ για να χτιστεί μια εγκατάσταση πόσιμου νερού σε ένα χωριό της Αφρικής. Τι λές;»

Η Νεφέλη προχώρησε προς το γραφείο της Χριστίνας, κοίταξε την ιστοσελίδα και βεβαιώθηκε ότι ήταν νόμιμη. Πληκτρολόγησε το ΑΦΜ της και το συνοδευτικό κωδικό.

«Εντάξει, Χριστίνα, της είπε. Στείλε ένα μήνυμα και θα χρεωθεί στο λογαριασμό μας».

Η Χριστίνα μόνο που δεν πέταξε από τη χαρά της. Πάτησε την εντολή και ύστερα σηκώθηκε και αγκάλιασε τη μητέρα της.

«Είναι ωραίο να μπορείς να βοηθάς τα παιδιά του κόσμου», είπε γελώντας.

Η Νεφέλη τσαλάκωσε το χαρτάκι και άπλωσε το χέρι της πάνω από το καλάθι των αχρήστων

«Ναι είναι ωραίο», είπε, αλλά, όσο και να προσπαθούσε, της ήταν αδύνατο να ανοίξει τη χούφτα της.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή, στο κοντινό μας μέλλον, οι γονείς του Άγγελου θα κληθούν να πάρουν μια δύσκολη απόφαση. Θα ακολουθήσουν, άραγε, τον δικό τους δρόμο ή θα πράξουν «Όπως οι περισσότεροι».

Η Υποβάθμιση

2010-02-13T23:24:00.000-08:00

Η επιστημονική φαντασία, πολύ συχνά μιλάει για το παρόν με όρους του μέλλοντος. Μερικές φόρες κάνει και το αντίστροφο. Ο ήρωας του σημερινού διηγήματος είναι δίπλα μας και, όπως κι εμείς, έχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες που μπορεί να φέρει…..

Η Υποβάθμιση

O Μάρκος Τσαπάρας άναψε το πούρο του και κοίταξε απογοητευμένος την οθόνη του υπολογιστή. Το άρθρο που διάβαζε ήταν μια ακροβασία του συντάκτη πάνω σε μια πολύ λεπτή γραμμή που χώριζε την αισιόδοξη άποψη ότι η υποβάθμιση θα ήταν μικρή με την απαισιόδοξη, ότι θα έμπαιναν κι αυτή τη φορά στην κατηγορία Β. Γιατί το σίγουρο ήταν ότι η υποβάθμιση θα ερχόταν, όπως ήρθαν και οι δύο προηγούμενες που είχαν στείλει τη χώρα μια ανάσα πριν από την επιβολή των αυστηρών περιοριστικών μέτρων.
Ο Μάρκος έκανε μια εικονοκλήση στον υπεύθυνο του εργοστάσιου της Θήβας, για να μάθει αν είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες κάλυψης του αγωγού που οδηγούσε τα απόβλητα του εργοστασίου στον γειτονικό ποταμό. Το τρομαγμένο πρόσωπο, που είδε να του απαντά, δεν προμήνυε καθόλου καλά νέα.
«Θα χρειαστούμε λίγες μέρες ακόμα κύριε Τσαπάρα».
«Έχετε μόνο λίγες ώρες».
«Μα δυσκολευόμαστε να βρούμε έναν χώρο απόχυσης».
«Τι πρόβλημα υπάρχει;».
«Τα καλά σημεία είναι ήδη πιασμένα από τα διπλανά εργοστάσια».
«Είστε εντελώς ηλίθιοι; Εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι όλα; Κάντε μια τομή σε έναν άλλο αγωγό ένα χιλιόμετρο πριν τον ποταμό και ενώστε εκεί τον δικό μας. Να έχετε τελειώσει σήμερα».
«Μάλιστα κύριε Τσαπάρα», είπε ο υπεύθυνος που παραλίγο να τον ρωτήσει αν αυτό ήταν νόμιμο.
«Με τις καμινάδες τι κάνατε;», ρώτησε ο Μάρκος εκνευρισμένος.
«Όλα εντάξει».
«Δηλαδή;»
«Προσθέσαμε μια φωτοανακλαστική ουσία στα καυσαέρια και ο καπνός δεν φαίνεται πια μαύρος».
«Ωραία. Ενημέρωστε με για τον αγωγό», είπε ο Μάρκος και έκλεισε το βιντεόφωνο.
Και μετά απορούσαν γιατί πήγαιναν ολοταχώς για την υποβάθμιση. Άμα δεν μπορείς να χωρίσεις δύο γαιδάρων άχυρα. Τουλάχιστον στην προηγούμενη κρίση την είχαν γλιτώσει και η μία οργάνωση τους άφησε στην κατηγορία Α. Αλλά τώρα; Ο Μάρκος, τράβηξε μια γερή ρουφηξιά, γέμισε τα πνευμόνια του με καπνό και άνοιξε την τηλεόραση. Όλα τα κανάλια είχαν τον υπουργό οικονομικών σε απευθείας σύνδεση, έτοιμο για το διάγγελμα. Ο Μάρκος κοίταξε την οθόνη, και σταύρωσε τα δάχτυλά του, ξέροντας από καιρό ότι η τύχη έπαιζε μεγαλύτερο ρόλο από την ικανότητα, όσον αφορά στις διπλωματικές επιτυχίες της χώρας. Θα καταλάβαινε από την πρώτη φράση αν την είχαν γλιτώσει. Το μόνο που ήθελε να ακούσει από τα χείλη του υπουργού ήταν: είμαστε στην ευχάριστη θέση…
Ο υπουργός ξερόβηξε, ήπιε λίγο νερό και στράφηκε προς την κάμερα. Η πρώτη φράση.
«Έλληνες και Ελληνίδες. Είμαστε στη δυσάρεστη θέση…..»
Ο Μάρκος κατέβασε το βλέμμα του και είδε με απόγνωση μια ολόκληρη ζωή να καταστρέφεται.
«….παρά τις άοκνες προσπάθειες τόσο της κυβέρνησης, όσο και των επαγγελματιών…»
Ο Μάρκος σκέφτηκε όλα αυτά που θα έρχονταν σαν ανεμοστρόβιλος να σαρώσουν χρόνια γεμάτα ξενύχτια, άγχη και αγωνίες.
«….μετά από την Greenpeace…..»
Ο Μάρκος σκέφτηκε τις αναδασώσεις, τα υποχρεωτικά ηλεκτροστατικά φίλτρα, τον βιολογικό καθαρισμό τρίτου επιπέδου σε επίπεδο μονάδας και ανατρίχιασε.
«….και ακολούθως την……»
Ο Μάρκος είδε τους επιθεωρητές με τις λευκές στολές τους μέσα στις εγκαταστάσεις του, τον επίτροπο των ακτιβιστών στο διευθυντικό γραφείο και την εβδομαδιαία χημική ανάλυση των προϊόντων του. Δάκρυα κύλησαν στα μάτια του.
«… τώρα και η WWF υποβάθμισε την περιβαλλοντική αξιοπιστία της χώρας μας στην κατηγορία Β. Μια σειρά μέτρων είναι πια υποχρεωτικά προκειμένου….».
Ο Μάρκος έκλεισε την τηλεόραση, φόρεσε το μπουφάν του και βγήκε από το γραφείο του. Πνιγόταν, χρειαζόταν καθαρό αέρα για να ξεκαθαρίσει τις σκέψεις του. Έφτασε με το εσωτερικό ασανσέρ στο ιδιωτικό γκαράζ, μπήκε στο αυτοκίνητο του και ξεκίνησε μαρσάροντας, για να νοιώσει τη δύναμη των τεσσάρων χιλιάδων κυβικών. Βγήκε σαν σίφουνας στην κεντρική λεωφόρο και συνέχισε να επιταχύνει. Σκέφτηκε τις επιλογές του. Βουλγαρία, Αλγερία, Ντουμπάι. Μέχρι να τις πιάσουν κι αυτές στα χέρια του η Greenpeace και η WWF. Πώς τα είχαν καταφέρει να δίνουν λογαριασμό σε ένα τσούρμο περιβαλλοντολόγους με σύμβολο αυτό το ηλίθιο πάντα;
«Αυτός ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο», αποφάνθηκε ο Μάρκος, τίναξε το πούρο έξω από ο παράθυρο και πάτησε με λύσσα το ήδη σανιδωμένο γκάζι.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη εβδομάδα, θα ρίξουμε άλλη μια ματιά στο κοντινό μέλλον για να δούμε τι συνέβη και πρέπει να χρησιμοποιούμε τόσο τακτικά «το πυρετικό».

Ελαττωματικό προϊόν

2010-02-06T21:52:00.000-08:00

Αρκετό καιρό πριν γνωρίσω προσωπικά τον Δημήτρη Αρβανίτη, των εκδόσεων «Τρίτων», και εκδώσει το «Σχέδιο Φράκταλ», μια κοινή γνωστή, η Χέντβιγκ, μας ζήτησε να γράψουμε για τη γιορτή του διηγήματα επιστημονικής φαντασίας των έξι λέξεων. Έγραψα μερικά, αλλά νομίζω το πιο επιτυχημένο είναι το σημερινό. Όλοι έχουμε αγοράσει πράγματα που αποδείχτηκαν προβληματικά. Ρούχα, ηλεκτρικές συσκευές, έπιπλα κ.α. Η πρώτη μας σκέψη είναι να τα γυρίσουμε πίσω. Το ίδιο σκέφτηκαν και οι ήρωες αυτού του διηγήματος, αλλά είχαν ένα ιδιαίτερο…..

Ελαττωματικό προϊόν

Φορτίο:5.000.000 δεινόσαυροι – Επιστρέφεται – Προορισμός:Γή

Τέλος

Την επόμενη Κυριακή θα ξεκινήσει μια ενότητα με ένα υποείδος επιστημονικής φαντασίας που ονομάζεται "κοντινό μέλλον" και για να είμαστε επίκαιροι θα δούμε τι πορβλήματα μπορεί να δημιουργήσει στους Έλληνες "η υποβάθμιση".

Η Εγκύκλιος

2010-01-30T23:16:00.000-08:00

Αφού ρίξαμε μια ματιά στην παιδεία του 2040, ας επιστρέψουμε στο σήμερα. Συνήθως οι εκπαιδευτικοί αποφεύγουν να ασχοληθούν με την γραφειοκρατία, αλλά αυτή τη φορά δεν μπορούν να το αποφύγουν γιατί έχει έρθει…

Η Εγκύκλιος

Τέσσερις χιλιάδες ηχηρά χτυπήματα, που πόνεσαν περισσότερο τους γονιούς παρά τα μικρά παιδιά που τα δέχτηκαν. Τρεις χιλιάδες παραγγελίες για ξύλινα πηχάκια που να μην σπάνε εύκολα, τουλάχιστον όχι όταν προσγειώνονται σε μικρά, μαλακά χέρια. Οχτώ χιλιάδες μαθητικές ώρες απέναντι από έναν τοίχο, οι μισές από αυτές με το ένα πόδι σηκωμένο.
Δεν ήταν παρά μια εγκύκλιος, από αυτές που έφταναν σχεδόν καθημερινά στα σχολεία. Ένα τετρασέλιδο κείμενο, με αποστολέα, ημερομηνία, πρωτόκολλο και παραλήπτες. Ένα χαρτί που συνήθως διάβαζε μόνο ο διευθυντής και ύστερα χανόταν μέσα σε κάποιο ντοσιέ αρχειοθέτησης. Κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει πώς οι εκπαιδευτικοί ενημερώθηκαν με τέτοια ταχύτητα για το περιεχόμενό της. Ούτε και για ποιο λόγο ένα μικρό, αλλά αξιόλογο, ποσοστό έδειξε τόσο μεγάλη προθυμία να την εφαρμόσει. Εκ των υστέρων, οι περισσότεροι ισχυρίστηκαν ότι τα πράγματα μεγεθύνθηκαν, και υπήρξαν μόνο μερικά μεμονωμένα περιστατικά. Δυστυχώς, μια βόλτα στη γειτονιά σας θα σας φέρει αντιμέτωπους με αρκετά παιδικά κοκκινισμένα μάγουλα, ενώ αν πάτε στο τοπικό ξυλουργείο θα αντικρίσετε δεκάδες μικρές, ξύλινες βέργες που περιμένουν τους παραλήπτες τους
Δεν ήταν παρά μια εγκύκλιος. Με βάση τα πορίσματα όλων των ερευνών που έχουν διεξαχθεί πάνω στην σχέση της παιδικής ψυχολογίας και της εκπαίδευσης…….Οι σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι έχουν δείξει πέραν κάθε αμφιβολίας….Λαμβάνοντας υπόψη την μικρή ηλικία των μαθητών……Οι στόχοι της εκπαίδευσης δεν εξαντλούνται στο γνωστικό τομέα, αλλά συνδέονται και με την συναισθηματική και ψυχοκινητική ωρίμανση του παιδιού…δεν επιτρέπεται η χρήση σωματικής ή λεκτικής βίας, όπως απειλές, χαστούκια, χτυπήματα με βέργες…..καθώς και τιμωρίες όπως η ορθοστασία, η ανάθεση ιδιαίτερα κουραστικών καθηκόντων….
Δεν ήταν παρά μία εγκύκλιος. Ερχόταν κάθε χρόνο, στην αρχή του σχολικού έτους, και κανείς δεν την διάβαζε. Όμως, αυτή τη φορά έγινε ένα μικρό λάθος. Δεν μαθεύτηκε ποτέ αν κάποιος το έκανε για πλάκα ή ήταν απλώς μια ατυχής στιγμή στην μεταφορά του αρχείου. Μία λέξη χάθηκε από το κείμενο χωρίς να το αντιληφθεί κανείς. Ένα «δεν» παραλείφθηκε και πέρασαν οχτώ ώρες μέχρι να έρθει το διορθωτικό έγγραφο με τίτλο «Ανακοινοποίηση στο Ορθό». Οχτώ ώρες που έδειξαν ότι η γραμμή ανάμεσα στην εκπαίδευση και τον αυταρχισμό εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ λεπτή. Και πολλοί είναι πρόθυμοι να την περάσουν με την πρώτη ευκαιρία.
Δεν ήταν παρά μία εγκύκλιος. Μία λέξη είχε χαθεί, προκαλώντας την πιο μεγάλη αναταραχή που έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια στο χώρο της εκπαίδευσης. Την επόμενη χρονιά, ο υπεύθυνος του υπουργείου διάβασε πολύ προσεκτικά την σχετική παράγραφο. Είδε το «δεν» πριν το «επιτρέπεται», αναστέναξε με ανακούφιση και έστειλε αμέσως το έγγραφο. Όλοι οι εκπαιδευτικοί έλαβαν γνώση της εγκυκλίου ενυπόγραφα. Η εκπαιδευτική διαδικασία είχε μπει ξανά στο σωστό δρόμο.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα δούμε ένα πραγματικά πολύ μικρό διήγημα επιστημονικής φαντασίας, που αφορά σε ένα «ελαττωματικό προϊόν»

Πρότυπο τελειότητας

2010-01-25T01:30:00.000-08:00

Αν θέλαμε να διαλέξουμε ένα και μόνο κριτήριο για την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος, αυτό πιθανόν να ήταν ο γενικός στόχος του. Τι περιμένουμε στο τέλος της διαδρομής; Ποιοι άνθρωποι θέλουμε να δούμε να βγαίνουν από τις πόρτες του Γυμνασίου, του Λυκείου και του Πανεπιστημίου; Σε τι αποσκοπούν οι χιλιάδες ώρες που θα περάσει κάθε παιδί μέσα στις σχολικές αίθουσες; Μία από τις πολλές απαντήσεις θα βρούμε στο σημερινό διήγημα, όπου, το έτος 2040, συναντάμε το…..

Πρότυπο τελειότητας

Συνεχίζουμε από το σημείο που σταματήσαμε την προηγούμενη Κυριακή, δηλαδή τις διαμαρτυρίες των πανεπιστημιακών καθηγητών σχετικά με τα εργαστήρια εικονικής πραγματικότητας. Ένα από τα καίρια ερωτήματα της εποχής μας είναι για πόσο καιρό ακόμα θα υπάρχουν αυτοί οι καθηγητές, ώστε να μπορούν να διαμαρτύρονται. Απ΄ ότι φαίνεται, αρχίζει να φαντάζει όλο και πιο πιθανό το ενδεχόμενο οι εκπαιδευτικοί σύντομα να αντικατασταθούν από πιο ανθεκτικούς, οικονομικούς και εργατικούς δασκάλους. Το πρώτο ρομπότ-δάσκαλος είναι πια πραγματικότητα και μόλις τελείωσε το πιλοτικό πρόγραμμα εφαρμογής του. Ο Νίκος Γιορπάζης ήταν από τους εμπνευστές του εγχειρήματος και συμμετείχε σε όλο το πρόγραμμα ανάπτυξης και παραγωγής. Οι ακροατές μας θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν μια αναμετάδοση της συνέντευξης που μας έδωσε.
«Καλημέρα κύριε Γιορπάζη».
«Καλημέρα».
«Ποια μαθήματα μπορεί να διδάξει ο ρομποδάσκαλος;»
«Όλα».
«Τι όγκο πληροφοριών έχει αποθηκευμένο;»
«Τα πάντα».
«Πόσο συχνά κάνει λάθος;»
«Ποτέ».
«Ποια ερώτηση δεν μπορεί να απαντήσει;»
«Καμία».
«Δεν είναι κάπως απάνθρωπος ένας παντογνώστης και αλάνθαστος δάσκαλος;»
«Είναι ρομπότ. Όχι άνθρωπος».
«Σίγουρα γνωρίζετε ότι οι δάσκαλοι λειτουργούν ως πρότυπα για τους μαθητές. Τι είδους πρότυπο θα έχουν οι μαθητές του ρομποδάσκαλου;»
«Το καλύτερο. Αυτό της τελειότητας».
«Είναι δυνατόν να ζητάμε από ένα παιδί να είναι τέλειο;»
«Μα αυτός ήταν πάντα ο στόχος του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Έτσι κι αλλιώς δεν πρέπει να σας ανησυχεί αυτό».
«Τι εννοείτε;»
«Ήδη δουλεύουμε πάνω στον μαθητή ρομπότ. Τα πρώτα δείγματα είναι πολύ ενθαρρυντικά».
«Και οι κανονικοί μαθητές τι θα απογίνουν;»
«Κοινωνικός δαρβινισμός, αγαπητέ μου. Ή θα προσαρμοστούν στον ανταγωνισμό ή…. Πάντως, αυτό δεν ανήκει στη δική μου αρμοδιότητα. Επικοινωνήστε με το υπουργείο Παιδείας».
«Ευχαριστώ για την διαφωτιστική συνέντευξη».

Αυτά ήταν τα τελευταία νέα από το μέτωπο της Παιδείας. Ο κόσμος αλλάζει και μαζί του αλλάζει και το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Όσοι είστε ακόμα μαθητές απολαύστε αυτά τα ανέμελα χρόνια. Όπως ακούσατε μπορεί να είστε η τελευταία γενιά που τα έζησε.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη εβδομάδα θα κλείσει ο κύκλος της παιδείας, επιστρέφοντας στο 2010, για να δούμε τι εξελίξεις μπορεί να πυροδοτήσει «η εγκύκλιος».

Εικονικό Εργαστήριο

2010-01-16T22:27:00.001-08:00

Στις αρχές του σχολικού έτους, όλοι οι μαθητές της Α’ γυμνασίου, εφοδιάστηκαν με προσωπικό φορητό υπολογιστή, με σκοπό τη λειτουργία της ηλεκτρονικής τάξης. Όπως όλες οι καινοτομίες, έτσι κι αυτή, θα κριθεί από το αποτέλεσμα και όχι από τις προθέσεις, οι οποίες συνήθως είναι οι καλύτερες. Μιλώντας πάντα για την παιδεία του 2040, σήμερα, θα δούμε μια πιθανή παρενέργεια του e-school, και συγκεκριμένα την επίδραση που μπορεί να έχει το….

Εικονικό Εργαστήριο

Το σημερινό θέμα μας αφορά και πάλι στο ηλεκτρονικό σχολείο. Η συστηματική χρήση του ηλεκτρονικού βιβλίου και των εικονικών εργαστηρίων ήταν μια ριζοσπαστική εφαρμογή για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, μετά από πολλά χρόνια μαύρου πίνακα και ακόμα περισσότερους τόνους άσπρης κιμωλίας. Όμως, μερικοί καθηγητές πανεπιστημίου υποστηρίζουν ότι η αλλαγή έγινε με προχειρότητα και χωρίς σχέδιο. Βλέποντας τους τρεις πρωτοετείς φοιτητές του Χημικού Τμήματος τυλιγμένους με γάζες, να τρέφονται ενδοφλεβίως με ορό, είναι δύσκολο να διαφωνήσεις μαζί τους.
Χθες, βρέθηκα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, στην μονάδα εγκαυμάτων όπου νοσηλεύονται οι τρεις φοιτητές. Μια ομάδα καθηγητών έδωσε συνέντευξη τύπου με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Δεν πάει άλλο». Όπως υποστήριξαν, οι μαθητές έχουν εκπαιδευτεί τέλεια σε εικονικά εργαστήρια, αλλά δεν έχουν πιάσει στα χέρια τους ούτε ένα δοκιμαστικό σωλήνα όσο βρίσκονταν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Έτσι κάποιος φοιτητής θεώρησε αστείο να μπουγελώσει τους διπλανούς του με το προϊόν μια χημικής αντίδρασης, προτού διαπιστώσει την οξύτητά του. Όπως δήλωσε μετά συντετριμμένος, όλοι οι συμμαθητές του ξεκαρδίζονταν στα γέλια όποτε έκανε το ίδιο πράγμα στο εικονικό εργαστήριο του Λυκείου.
Οι πανεπιστημιακοί καθηγητές εξήγησαν ότι αυτό δεν ήταν το πρώτο ατύχημα. Πριν λίγες μέρες ένας πρωτοετής, για να διασκεδάσει, δεν έκλεισε τα καπάκια της συσκευής φυγοκέντρισης με αποτέλεσμα να εκτοξευτούν δεκάδες γυάλινοι σωλήνες μέσα στο εργαστήριο Ποιοτικής Ανάλυσης, χωρίς ευτυχώς κάποιον σοβαρό τραυματισμό. Ο φοιτητής σοκαρίστηκε τόσο πολύ, που όταν του είπαν ότι πρέπει να καθαρίσει το χώρο και να τον αφήσει όπως τον βρήκε, ζήτησε να του δείξουν που είναι το κουμπί επανεκκίνησης.
Οι καθηγητές απαίτησαν να λειτουργήσουν ξανά τα εργαστήρια φυσικών επιστημών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τα οποία έχουν μετατραπεί σε χώρους εικονικής πραγματικότητας, αλλά αρκετοί δημοσιογράφοι τους κατηγόρησαν ότι όλα γίνονται για συντεχνιακούς λόγους, επίπεδη η θέση τους, όπως και όλων των εκπαιδευτικών, τρίζει επικίνδυνα. Αλλά για αυτό το θέμα θα μιλήσουμε την επόμενη εβδομάδα.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα δούμε πώς, μετά από ατελείωτες προσπάθειες, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα κατάφερε επιτέλους να πετύχει το «πρότυπο τελειότητας».

Το Τέλος της Δυσλεξίας

2010-01-09T21:58:00.000-08:00

Στο 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας, στην Ερμούπολη, ο Νίκος Αλμπανόπουλος μας ζήτησε μια εισήγηση με θέμα: «Καλημέρα Ελλάδα», μια ραδιοφωνική εκπομπή για την Ελλάδα του κοντινού μέλλοντος. Επειδή μου άρεσε η ιδέα, αλλά δεν είχα καμία σχέση με το ραδιόφωνο, έκλεψα λίγο και έγραψα τρία μικρά διηγήματα με κοινό άξονα την παιδεία. Ο Ιανουάριος, λοιπόν, θα είναι ο μήνας της παιδείας. Και το πρώτο διήγημα είναι μια προσπάθεια να οραματιστούμε κάτι καλύτερο για αυτόν τον πολύπαθο τομέα της κοινωνίας μας. Έτσι, το 2040, θα μάθουμε από το ραδιόφωνο ότι ήρθε…

Το Τέλος της Δυσλεξίας

Καλημέρα Ελλάδα, λοιπόν, και το θέμα αυτού του μήνα θα είναι η παιδεία. Χρειάστηκε να βουτήξουμε βαθιά μέσα στα αρχεία της εκπαίδευσης, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Βρήκαμε τον τελευταίο Έλληνα μαθητή με δυσλεξία και μάθαμε πώς αισθάνεται σήμερα. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, αλλά, καλύτερα, ας δώσουμε το λόγο στον κύριο Παναγιώτη.
«Ήταν ένας εφιάλτης. Οι περισσότεροι νόμιζαν ότι είμαι τεμπέλης και δεν παρέλειπαν να το τονίζουν με την πρώτη ευκαιρία. Ενώ προσπαθούσα σκληρά, χρειαζόμουν τον διπλάσιο χρόνο για να καταφέρω τα μισά από τους υπόλοιπους μαθητές. Κάθε πρωί με έσερναν με το ζόρι μέχρι το σχολείο. Το μάθημα ήταν ένα μαρτύριο. Παρακαλούσα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί».
Λόγια που δεν θα ακουστούν ποτέ ξανά. Ο κύριος Παναγιώτης Ρήγας, που έφτασε αισίως στα τριάντα τρία, ήταν ο τελευταίος μαθητής στον οποίο διαγνώστηκε δυσλεξία, το 2014. Είχε προηγηθεί μια έκρηξη του φαινομένου, όταν οι μαθητές του δημοτικού αναγκάστηκαν να ξοδεύουν τρεις και τέσσερις ώρες την ημέρα για να συμπληρώνουν στοίβες από φωτοτυπίες που δημιουργούσαν ακόμη περισσότερα προβλήματα στους δυσλεξικούς, χωρίς κανένας ποτέ να τους εξηγήσει ποιο θα ήταν το όφελος.
Ευτυχώς, τον επόμενο χρόνο, όλοι οι μαθητές της πρώτης τάξης του δημοτικού απέκτησαν προσωπικό φορητό υπολογιστή και δεν έπιασαν ποτέ μολύβι στα χέρια τους. Με τη συμβολή του αυτόματου διορθωτή σταμάτησαν για πάντα τα προβλήματα γραφής και μαζί τους οι ατελείωτες, πλην όμως άκαρπες, προσπάθειες εκμάθησης της ορθογραφίας. Το ειδικό ενσωματωμένο λογισμικό εικονογραφημάτων και η δυνατότητα φωνητικής αλληλεπίδρασης έστειλαν στο χρονοντούλαπο και τις δυσκολίες στην ανάγνωση. Η δυσλεξία στην Ελλάδα αποτελεί πια αντικείμενο των ιστορικών της εκπαίδευσης. Πώς αισθάνεται ο κύριος Παναγιώτης για αυτήν την εξέλιξη;
«Χαίρομαι, αλλά και λυπάμαι ταυτόχρονα. Αν γεννιόμουν ένα χρόνο αργότερα, θα γλίτωνα από μια μαθητική ζωή γεμάτη αποτυχίες, χλευασμό, απογοητεύσεις και ψυχοσωματικά προβλήματα. Όμως, είναι παρήγορο να ξέρεις ότι κανένα άλλο παιδί δεν θα περάσει αυτόν τον Γολγοθά. Η δυσλεξία είναι κληρονομική και βλέποντας τον πεντάχρονο γιό μου να ετοιμάζεται για το δημοτικό, αναγνωρίζω όλα τα σημάδια αυτής της μαθησιακής δυσκολίας που τόσο πολύ με ταλαιπώρησαν. Για μένα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την γνώση, ότι τα μαθητικά χρόνια του γιού μου θα είναι χαρούμενα και ευτυχισμένα, όπως θα έπρεπε να είναι για όλα τα παιδιά του δημοτικού».

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα δούμε, αν τελικά το e-school, το ηλεκτρονικό σχολείο, είναι πανάκεια. Μερικοί πανεπιστημιακοί διαφωνούν, δείχνοντας τους φοιτητές τους στον θάλαμο του νοσοκομείου, σχολιάζοντας δυσμενώς το «εικονικό εργαστήριο».

Αλλαγή άκρου

2010-01-02T22:27:00.000-08:00

Μερικές φορές, εκεί που αισθάνεσαι ότι όλα κυλάνε ήσυχα, συμβαίνει κάτι αναπάντεχο και πρέπει να προσαρμοστείς σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Αυτό έχουν πάθει και οι πρωταγωνιστές του σημερινού διηγήματος, που αισθανόνται κάπως χαμένοι προσπαθώντας να τροποποιήσουν έναν κόσμο που χρειάζεται…..

Αλλαγή άκρου

Ο Νίκος έπιασε το ποντίκι του υπολογιστή με το αριστερό του χέρι και δοκίμασε μερικές φορές το πλήκτρο εντολών.. Αισθάνθηκε αγαλλίαση, μόλις διαπίστωσε ότι μπορούσε πια να το χειριστεί με το δείχτη, όπως είχε συνηθίσει από τότε που ήταν δεξιόχειρας. Έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Η πατέντα είχε πετύχει και μπορούσε να ενημερώσει τον διευθυντή ότι άλλο ένα πρόβλημα είχε λυθεί. Δίπλα του, ο Βασίλης παιδευόταν με τους διακόπτες ενός καλοριφέρ, καθώς προσπαθούσε να αλλάξει τη φορά με την οποία ανοιγόκλειναν.
«Τι έγινε, κόλλησες;», τον ρώτησε ο Νίκος.
«Προσπαθώ να αποφασίσω αν είναι οικονομικότερο να αντικαταστήσουμε το σπείρωμα του διακόπτη ή της υποδοχής του», απάντησε αυτός.
«Δεν μπορείς να το κάνεις χωρίς ν’ αλλάξει κάτι;»
«Δε νομίζω».
«Και θα εισηγηθείς να αντικατασταθούν μερικά δισεκατομμύρια διακόπτες;»
«Εντάξει, κοστίζει πολύ, αλλά δεν βλέπω άλλη λύση», είπε ο Βασίλης και πήρε στα χέρια του ένα αγχολυτικό μπαλάκι σιλικόνης που είχε αγοράσει εδώ και λίγο καιρό. Ο Νίκος κοίταξε καχύποπτα τον διακόπτη και την υποδοχή του. Ο Βασίλης ήταν καλό παιδί, αλλά δεξιόχειρας. Ένας από τους λίγους που είχαν απομείνει. Και αυτό ήταν επαρκής λόγος για να θέλει να καθυστερήσει το πρόγραμμα.
«Δοκίμασες να βάλεις ψευδοσπείρωμα με αντίθετη φορά;», τον ρώτησε
«Ναι, αλλά χάνει τις βόλτες μετά από σαράντα χρήσεις».
«Καλά, και ποιος θα ανοιγοκλείσει ένα σώμα σαράντα φορές;»
«Η νόρμα λέει τουλάχιστον εκατό χρήσεις», είπε ο Βασίλης ξερά και πίεσε με δύναμη τα μπαλάκι σιλικόνης ανάμεσα στα χέρια του.
Ο Νίκος πήρε στα χέρια του τα δύο κομμάτια. Έτσι κι αλλιώς, το πρόγραμμα «Από το Δεξί στο Αριστερό» ολοκληρωνόταν. Χιλιάδες άνθρωποι, σαν το Βασίλη και το Νίκο, ήταν κλεισμένοι μέσα σε εργαστήρια και έβρισκαν ανέξοδους τρόπους για να διευκολύνουν το 95% του πληθυσμού που ήταν πια αριστερόχειρες. Μικρά πράγματα, όπως η επιλογή ζεστού και κρύου, οι στάμπες στις κούπες, οι λαβές στα ψαλίδια και τα αλυσιοπρίονα, η θέση των πλήκτρων στα χειριστήρια, αλλά και σημαντικότερα, όπως η φορά της γραφής, τα σχοινάκια στα αλεξίπτωτα και η θέση οδήγησης, τροποποιούνταν ώστε να είναι φιλικότερα προς το αριστερό χέρι. Και φυσιολογικά, αυτό προκαλούσε μεγάλο εκνευρισμό στο υπόλοιπο 5% των ανθρώπων, καθώς έβλεπαν τον κόσμο να γίνεται όλο και πιο αφιλόξενος γι’ αυτούς. Ο Νίκος πρότεινε το διακόπτη και το σπείρωμα στον Βασίλη, που είχε καθίσει και κυλούσε το μπαλάκι πάνω στον πάγκο εργασίας.
«Δοκίμασε να τα προσαρμόσεις στο άλλο άκρο του καλοριφέρ. Έτσι θα αλλάξει η φορά χωρίς να αλλάξεις τα εξαρτήματα», του είπε.
Ο Βασίλης σταμάτησε να παίζει με το μπαλάκι. Το πέταξε ψηλά με το δεξί χέρι και το έπιασε με το αριστερό. Ύστερα κοίταξε το Νίκο για λίγο στα μάτια.
«Μήπως θέλεις να πάρεις και τον μισθό μου;»
«Μην εκνευρίζεσαι. Να σε βοηθήσω, προσπαθώ».
«Ωραία βοήθεια. Πώς θα δυσκολέψω και άλλο τη ζωή μου. Αλλά βέβαια, εσύ δεν έχεις ανοσία και κάνεις τον άνετο».
Ο Νίκος προτίμησε να μην απαντήσει. Ήταν πια σχεδόν βέβαιο ότι κάποιος γενετικά σχεδιασμένος ιός είχε προσβάλει τους εγκεφάλους των ανθρώπων και, ευτυχώς, το μόνο που έκανε ήταν να αλλάζει την προτίμηση από το δεξιό στο αριστερό χέρι. Δεν ήταν εύκολο να το συνηθίσεις, αλλά τελικά τα κατάφερνες. Ο ιός χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα επιθετικός, αλλά όπως με όλες τις ασθένειες, κάποιοι τη γλίτωσαν, αν και στην πραγματικότητα, αυτοί ήταν οι χαμένοι της υπόθεσης. Σε αυτούς άνηκε ο Βασίλης.
«Σίγουρα ξέρουν ποιος το έκανε. Κάποιος βλαμμένος αριστερόχειρας γενετιστής με πρόσβαση σε υψηλή τεχνολογία. Πόσοι μπορεί να είναι αυτοί; Αλλά σιγά-σιγά βολεύονται όλοι και αφήνουν εμάς να ταλαιπωρούμαστε».
Ο Βασίλης περνούσε μια από τις γνωστές κρίσεις του. Οι από πάνω πίστευαν ότι έπρεπε να υπάρχουν και δεξιόχειρες στο πρόγραμμα αντικατάστασης, γιατί κατανοούσαν καλύτερα τα προβλήματα που εμφανίζονταν, αλλά ο Νίκος δεν είχε πειστεί γι’ αυτήν την αναγκαιότητα.
«Το ξέρεις ότι σε κάποια παιδάκια με ανοσία δένουν το δεξί χέρι στην πλάτη για να γίνουν αριστερόχειρες;», συνέχισε ο Βασίλης.
«Αστήριχτες φήμες», είπε ο Νίκος.
«Καλά, ας ήσουν στη θέση μου και θα βλέπαμε αν ήταν φήμες»
«Ρε συ, χαλάρωσε. Ήσουν άτυχος. Παρ’ το απόφαση και προχώρα».
Ο Βασίλης δε μίλησε. Κοίταζε προς την πόρτα όπου είχε εμφανιστεί ο υποδιευθυντής μαζί με ένα ξυπόλητο παιδάκι.
«Παιδιά, άσχημα νέα. Ακυρώνονται όλες οι άδειες για φέτος», τους είπε.
«Μα έχουμε σχεδόν τελειώσει.», είπε ξεψυχισμένα ο Νίκος.
«Θα σας ενημερώσουμε, είπε ο υποδιευθυντής. Αύριο θα πάρετε τα νέα σχέδια για το ποντίκι και το καλοριφέρ».
«Νέα σχέδια; Τι συνέβη;», ρώτησε ο Νίκος.
«Θα μάθετε αύριο».
Ο Βασίλης δεν είχε μιλήσει. Κοίταζε το ξυπόλητο παιδάκι που στεκόταν κάπως παράξενα, λες και ετοιμαζόταν να πηδήξει. Ξαφνικά του πέταξε με δύναμη το μπαλάκι και αυτό το έπιασε. Ο Βασίλης άρχισε να γελάει. Ο Νίκος, έκπληκτος, κοιτούσε μια το Βασίλη και μια το παιδάκι.
«Εντάξει μάγκες, τώρα ξέρετε. Ο ιός μεταλλάχθηκε», είπε ο υποδιευθυντής
Ο Βασίλης συνέχισε να γελάει, χωρίς να μπορεί να σταματήσει.
«Γέλα εξυπνάκια. Να δω, όμως, τι θα κάνεις με το διακόπτη και το σπείρωμα», είπε ο Νίκος και κοίταξε με απόγνωση το ποντίκι του υπολογιστή. Πώς θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει ένα παιδάκι που πιάνει μπαλάκια με το δεξί του πόδι;

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη εβδομάδα, για όσους ταλαιπωρήθηκαν και ταλαιπωρούνται στο σχολείο, έφτασε επιτέλους «το τέλος της δυσλεξίας».

Το μετάλλιο

2009-12-26T23:16:00.001-08:00

Είναι μερικές στιγμές που αποτελούν τα σημεία καμπής της ζωής μας. Όταν ξέρεις ότι, ανάλογα με το τι θα συμβεί, όλα θα πάνε καλύτερα ή όλα θα χειροτερέψουν. Μια τέτοια στιγμή ήρθε και για τον ήρωα της σημερινής ιστορίας. Μόνο που έφτασε με μια μικρή καθυστέρηση, μαζί με……

Το μετάλλιο

Ο Νεκτάριος Κλείτσας έκλεινε τα ογδονταέξι, όταν κέρδισε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στα εκατό μέτρα. Εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στο γραφείο του και μόλις είχε τελειώσει το πότισμα της Ελενίτσας, όπως αποκαλούσε τη γαρδένια του. Ετοιμαζόταν να πάρει το χάπι για την άνοια, για να μην ξεχνάς μπαρμπα-νεκτάριε, όπως του είχε πει ο παθολόγος του, αν και ο ίδιος θεωρούσε ότι μερικά πράγματα καλύτερα να μη τα θυμάσαι όταν γεράσεις. Πολλές φορές είχε σταθεί να κοιτάζει το χάπι ανάμεσα στα δάχτυλά του, προσπαθώντας να αποφασίσει αν θα το καταπιεί ή θα το ρίξει στο καλάθι των αχρήστων, αλλά πάντα στο τέλος νικούσε ο φόβος της αμνησίας.
Όταν χτύπησε, λοιπόν, το κουδούνι της πόρτας, ο Νεκτάριος προχώρησε με αργά βήματα προς την είσοδο, ελπίζοντας ενδόμυχα ότι κάποιο από τα παιδιά του αποφάσισε να το κάνει μια επίσκεψη εκτός προγράμματος. Δεν θα τον πείραζε να παίξει λίγη ώρα με τα εγγόνια του, λίγο πριν τον μεσημεριανό ύπνο. Έτσι, όταν άνοιξε, το τελευταίο πράγμα που περίμενε να δει ήταν μερικές δεκάδες τηλεοπτικά συνεργεία, την ολυμπιακή επιτροπή της χώρας και ένα βάθρο με μία και μόνο θέση που είχαν τοποθετήσει ακριβώς στο σημείο που σκόπευε να μεταφυτέψει την Ελενίτσα του. Η αλήθεια ήταν ότι εκνευρίστηκε βλέποντας την αναστάτωση που είχαν προκαλέσει όλοι αυτοί που είχαν συγκεντρωθεί στη μικρή αυλή του σπιτιού του, και έτσι έχασε τις πρώτες φράσεις από τα λόγια του προέδρου της ολυμπιακής επιτροπής. Το μόνο που συγκράτησε ήταν μια πρόταση για τα ιδεώδη του αθλητισμού και την ευγενή άμιλλα, που του θύμισε αμυδρά κάποιες εκθέσεις που έγραφε όταν πήγαινε σχολείο.
Την στιγμή που ήταν έτοιμος να διαμαρτυρηθεί για όλή αυτή την φασαρία, μερικά δυνατά χέρια τον έπιασαν, του φόρεσαν μια γαλανόλευκη φανέλα με το εθνόσημο στο στήθος και τον μετέφεραν πάνω στο βάθρο που είχε στηθεί έξω από το σπίτι του. Δεκάδες φλας τον τύφλωσαν, καθώς σχολιαστές από όλες τις χώρες του κόσμου περιέγραφαν τη σκηνή στα μικρόφωνά τους. Ο Νεκτάριος συναισθάνθηκε το κρίσιμο της περίστασης και έτσι αποφάσισε να καταπιεί την αγανάκτησή του για το γεγονός, ότι η μελλοντική θέση της Ελενίτσας είχε μαγαριστεί με τόσο βέβηλο τρόπο, και να προσπαθήσει να συμμετάσχει στην ευφορία που ξεχείλιζε από κάθε πρόσωπο που έβλεπε.
Τα επόμενα λεπτά ήταν ένας καταιγισμός πληροφοριών, οπτικών και ακουστικών, που τον έφεραν στα όρια της αντοχής του. Ο πρόεδρος της επιτροπής είχε σταθεί μπροστά του εκφωνώντας έναν υπερβολικά επίσημο λόγο, που μάλλον απευθυνόταν στο έθνος, ενώ οι δημοσιογράφοι έδιναν ενθουσιώδεις ανταποκρίσεις και το πλήθος ζητωκραύγαζε. Ο Νεκτάριος προσπάθησε να βγάλει ένα νόημα από αυτά που άκουγε, κυρίως επειδή επιθυμούσε να μάθει πότε θα τελειώσει το μαρτύριό του, ώστε να μπορέσει να ασχοληθεί με την ησυχία του με τον κήπο του. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να μάθει ποτέ ποια ήταν η αιτία για αυτήν τη βίαιη εισβολή στην προσωπική του ζωή. Ο λόγος του προέδρου, οι μεταδόσεις των δημοσιογράφων και τα σχόλια των θεατών σχημάτιζαν ένα ηχητικό κολάζ από το οποίο δεν καταλάβαινε τίποτε.

Το ολυμπιακό κίνημα είναι πια καθαρό και άμεμπτο. Οι νέες γενετικές τεχνικές, ανιχνεύουν το ντοπάρισμα ακόμα και αν κάποιος είχε πεθάνει πριν εκατό χρόνια. Ναι καλά, κάποιος χάκεψε τα αντι-ντόπινγκ αρχεία και τα έβγαλε όλα στη φόρα. Τα μετάλλια απονέμονται ξανά. Η επανεξέταση των αθλητών ξεκίνησε συμβολικά από την εκατοστή επέτειο των αγώνων. Μιλάμε, τους βρήκαν όλους ντοπαρισμένους, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, το απόλυτο φιάσκο. Η Ολυμπιακή ιδέα ξαναζεί. Αναγκάστηκαν να πάνε στα τοπικά πρωταθλήματα, αλλά και εκεί όλοι χαπακώνονταν. Αυτός ο γεράκος είχε τον καλύτερο χρόνο από όσους βρέθηκαν καθαροί, όχι ότι ήταν και πολλοί. Τρίχες, τον διάλεξαν στην τύχη για να μας πουλήσουν τους νέους πρωταθλητές. Στο πρόσωπο του Νεκτάριου Κλείτσα βρίσκουμε μια νέα αρχή για τα ολυμπιακά ιδανικά. Υπήρχαν και καλύτεροι, αλλά έχουν πια πεθάνει. Σκέψου να έστηναν την τελετή πάνω από κανέναν τάφο. Σε ανακηρύσσω χρυσό Ολυμπιονίκη.

Ο Νεκτάριος ένοιωσε το δάφνινο στεφάνι να ακουμπά στο κεφάλι του και το χρυσό μετάλλιο να βαραίνει στο λαιμό του. Ο πρόεδρος τον χτύπησε στην πλάτη και του είπε: «Αυτό το μετάλλιο θα άλλαζε για πάντα τη ζωή σου. Λυπάμαι που το πήρες τόσο καθυστερημένα». Αν και ο Νεκτάριος είχε πάρει το χάπι του, δεν μπορούσε με τίποτε να θυμηθεί για ποιους αγώνες μιλούσαν όλοι γύρω του. Έκανε μια γενναία προσπάθεια να φέρει στο μυαλό του τον παλιό εαυτό του, αλλά εκείνος ο εικοσάχρονος νέος, που νόμιζε ότι θα ζήσει για πάντα, τού φαινόταν πια τόσο ξένος. Χαμογέλασε όταν θυμήθηκε ότι τότε είχε γνωρίσει στο Πανεπιστήμιο την Ελενίτσα του, αν και πέρασε πολύ καιρός μέχρι να της εξομολογηθεί τον έρωτά του, αλλά καμία άλλη πληροφορία δεν αναδύθηκε από το ήδη ταλαιπωρημένο μνημονικό του. Έδωσε μερικές απαντήσεις σε έναν καταιγισμό ερωτήσεων, κυρίως για την ηλικία του και την αθλητική του σταδιοδρομία. Αναγκάστηκε να επινοήσει ένα σωρό ψέματα, αφού κανένας από τους δημοσιογράφους δεν δεχόταν σαν απάντηση τη φράση «δεν θυμάμαι», αν και ο Νεκτάριος ανέφερε τουλάχιστον δέκα φορές τα προβλήματα μνήμης που αντιμετώπιζε. Έβγαλε και αρκετές φωτογραφίες δίπλα σε επίσημους, που τον αγκάλιαζαν σαν να τον ήξεραν από χρόνια, και τελικά αναγκάστηκε να προφασιστεί ένα λιποθυμικό επεισόδιο, ώστε να μπορέσει να διώξει όλον αυτόν τον συρφετό από τον αγαπημένο του κηπάκο.
Μόλις μπόρεσε να ανακτήσει τις δυνάμεις του, προχώρησε με τον αργό ρυθμό που του επέβαλαν τα ρευματικά του προς το μικρό δωμάτιο που περνούσε τις ώρες του διαβάζοντας, από τότε που έφυγε η Ελενίτσα. Άνοιξε το συρτάρι του μικρού κομοδίνου και έβαλε μέσα το χρυσό μετάλλιο, ανάμεσα στο κουτί με τις κορτιζόνες και το μικρό, ηλεκτρονικό πιεσόμετρο. Κάθισε στο γραφείο και κοίταξε τις φωτογραφίες στον τοίχο απέναντί του. Η Ελενίτσα του, ο Λάμπρος του, η Γεωργία του και τα εγγόνια του. Θυμήθηκε τα λόγια του προέδρου της επιτροπής την ώρα που αποχωρούσε. «Αυτό το μετάλλιο θα άλλαζε για πάντα τη ζωή σου». Ο Νεκτάριος, που ένοιωθε πια εξουθενωμένος, έσκυψε πάνω από τη γλάστρα και πλησίασε το πρόσωπό του στο λευκό άνθος. «Παρά τρίχα την γλιτώσαμε, Ελενίτσα μου», είπε και το μεθυστικό άρωμα της γαρδένιας τού έφερε στο νου πολύ περισσότερα πράγματα από όσα τα χάπια, που έπαιρνε τόσο τακτικά.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη εβδομάδα θα δούμε τις άκαρπες προσπάθειες δύο τεχνιτών να προσαρμοστούν σε έναν κόσμο που χρειάζεται «αλλαγή άκρου».

Το δηλητήριο

2009-12-19T22:56:00.000-08:00

Το σημερινό διήγημα έχει μια ενδιαφέρουσα πορεία. Γράφτηκε μέσα σε μία ώρα για ένα διαγωνισμό flash-fiction του sff.gr, και στη συνέχεια δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «9» που υπάρχει σαν ένθετο στη σαββατιάτικη «Ελευθεροτυπία». Πρόκειται για μια κλασσική δυστοπία της ΕΦ. Αν η τεχνολογία ξεφύγει από τα χέρια μας, μπορεί να βρεθούμε προ εκπλήξεων, όπως ο ήρωας αυτής της ιστορίας που αναζητεί τη σωτηρία του. Αλλά τι είδους σωτηρία μπορεί να σου προσφέρει……

Το Δηλητήριο

Ο Γκεόργκι άνοιξε τα μάτια του, κοίταξε τη σκουριασμένη σκεπή και έβγαλε μια κραυγή απόγνωσης. Για πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, είχε κοιμηθεί τόσο ήσυχος. Ούτε πόνοι στο στομάχι, ούτε εμετοί, ούτε κράμπες. Και αυτό δεν ήταν το χειρότερο. Το επώδυνο βουητό στα αυτιά του είχε εξαφανιστεί, η όρασή του δεν ήταν πια θολή και η δροσιά του πρωινού μούσκευε το δέρμα του χωρίς το γνώριμο τσούξιμο. Το σώμα του ξυπνούσε, μετά από μια μακρά περίοδο ταλαιπωρίας, και ρουφούσε οτιδήποτε μπορούσε να του προσφέρει ικανοποίηση. Κάτι είχε πάει πολύ στραβά. Δεν ήξερε πόσος χρόνος του έμενε, αλλά κρίνοντας από το ημίφως της χαραυγής μάλλον δεν είχε πάνω από μια ώρα. Πώς την έπαθε έτσι, σαν αρχάριος; Ήταν σίγουρος ότι είχε πάρει το δηλητήριό του το προηγούμενο βράδυ αλλά τώρα είχε αρχίσει να πιστεύει ότι τον πήρε ο ύπνος και απλώς το ονειρεύτηκε.
Πετάχτηκε από το κρεβάτι με μια ασυνήθιστη σβελτάδα και ένοιωσε τους, μουδιασμένους για χρόνια μυς του, να ενεργοποιούνται με πρωτοφανή ταχύτητα. Ολόκληρος ο κόσμος είχε αλλάξει όψη, λες και κάποιος αφαίρεσε ένα παραμορφωτικό φίλτρο αποκαλύπτοντας πτυχές του, που ήταν εντελώς διαστρεβλωμένες. Προχώρησε ανάμεσα στα μουχλιασμένα, ξύλινα έπιπλα και έφτασε στο μισοσαπισμένο ράφι, που είχε ακουμπήσει το σακίδιό του. Άρπαξε τον ξεφτισμένο, πλαστικό σάκο και τον άδειασε γρήγορα πάνω στο πάτωμα. Η αλουμινιένια κασετίνα με τα φιαλίδια γυάλιζε επιδεικτικά, λες και τον κορόιδευε για την αμέλειά του. Την έπιασε και την άνοιξε. Ήταν άδεια. Την κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα, χωρίς να κάνει τίποτα, ελπίζοντας πως θα ξυπνήσει από τον εφιάλτη του. Καθώς ο άνεμος δυνάμωνε μαζί με το τρίξιμο της ξεχαρβαλωμένης πόρτας του κοντέινερ, ο Γκεόργκι καταράστηκε με όσους τρόπους μπορούσε τον Χέρμαν. Ο πιστός του σύντροφος τον είχε εγκαταλείψει, μαζί με το πολύτιμο δηλητήριο. Τον είχε παρατήσει στη μέση του πουθενά, να περιμένει το φριχτό του τέλος. Ο Γκεόργκι ήξερε ότι στους πολέμους δεν υπήρχαν φίλοι και εχθροί. Είχε πιστέψει όμως ότι μπορούσε να βασιστεί στον Χέρμαν. Από τότε που είχαν μπει στο παιχνίδι τα πολεμικά αυτόματα, αν δεν είχες κάποιον να προχωρήσεις μαζί του, ήσουν από χέρι χαμένος. Να, όμως, που δεν τον είχε προδώσει ένα αυτόματο αλλά ο άνθρωπος με τον οποίο είχαν περάσει μαζί τρία χρόνια στο μέτωπο.
Κοίταξε τα αντικείμενα που είχαν πέσει από το σακίδιο. Λίγη στερεά τροφή, ένα μπουκαλάκι νερό, το ιατρικό κίτ, ένα μαχαίρι εκστρατείας και το λέιζερ ρουβιδίου. Το μοναδικό όπλο που έλειωνε τόσο ανθρώπινους ιστούς όσο και μεταλλικά αυτόματα. Στην εκπαίδευση ο Γκεόργκι είχε παρακολουθήσει αξιωματικούς να το χρησιμοποιούν ακόμα και για να κάνουν εγχειρίσεις, επειδή, καθώς έκοβε, αποστείρωνε τις πληγές. Δεν είχε και πολλές επιλογές. Υπήρχαν διάφορες φήμες για τις ρυθμίσεις των αυτομάτων που είχαν ξεφύγει από κάθε έλεγχο αλλά καμία δεν ήταν από αξιόπιστη πηγή. Ένας θόρυβος από κλαδιά που σπάνε τον έκανε να τιναχτεί απότομα. Ξανακοίταξε το λέιζερ με απόγνωση. Το έπιασε στo δεξί του χέρι, ρύθμισε την ένταση, σημάδεψε το αριστερό του πόδι και πίεσε τη σκανδάλη. ‘Ένας οξύς πόνος τον διαπέρασε και μόνο χάρη στην πολύχρονη εκπαίδευση του κατάφερε να κρατήσει το χέρι του σταθερό, μέχρι η πληγή να γίνει ικανοποιητικά μεγάλη. Άκουσε τον αέρα έξω από το κοντέινερ να κόβεται από τις προπέλες ενός έλικα και βιαστικά σημάδεψε το αριστερό του χέρι. Αυτή τη φορά ήταν προετοιμασμένος αλλά ο πόνος δεν ήταν λιγότερος. Μόλις τελείωσε, πέταξε το λέιζερ όσο πιο μακριά γινόταν. Ο θόρυβος του έλικα γινόταν όλο και πιο δυνατός και ξαφνικά η πόρτα διαλύθηκε λες και κάποιος γίγαντας την ξεκόλλησε σαν παιχνιδάκι.
Στην είσοδο εμφανίστηκε ένα ιπτάμενο αυτόματο. Ο Γκεόργκι ένοιωθε τις φρέσκες πληγές του να τον καίνε σαν πυρωμένα σίδερα. Κοίταζε το αυτόματο, ελπίζοντας ότι δεν θα ασχοληθεί με έναν βαριά τραυματισμένο στρατιώτη. Όλοι ήξεραν ότι δεν αναγνώριζαν τους δηλητηριασμένους σαν απειλή. Ο ίδιος ο Γκεόργκι το είχε διαπιστώσει δεκάδες φορές, αλλά για τους τραυματισμένους, υπήρχαν μόνο θρύλοι. Το αυτόματο τον πλησίασε και έστρεψε έναν από τους πολυαισθητήρες προς το μέρος του. Μια μικρή προεξοχή μεγάλωσε και πλησίασε στα μάτια του. Ο Γκεόργκι προσευχήθηκε να ήταν σύντομο. Ο πόνος από τα τραύματά του συνέχιζε να τρυπάει το μυαλό του. Ένοιωσε την προεξοχή στο πρόσωπο του και λιποθύμησε.

Όταν συνήλθε είδε τον Χέρμαν να στέκεται από πάνω του, κρατώντας δυο επιδέσμους ανάπλασης. Έδεσε τα τραύματα του Γκεόργκι και ύστερα έβγαλε από την τσέπη του ένα φιαλίδιο με δηλητήριο. Το άνοιξε προσεκτικά, έγειρε το στόμιο πάνω από τα χείλη του Γκεόργκι και του έδωσε να πιει.
«Έλα, ηρέμησε», του είπε κρατώντας του το κεφάλι.
Ο Γκεόργκι δε μίλησε. Περίμενε υπομονετικά να δράσει το δηλητήριο. Για μια στιγμή αναπόλησε τον ήρεμο ύπνο, τις δροσοσταλίδες στο δέρμα του και το απαλό θρόισμα των φύλλων. Ύστερα, οι τοξίνες άρχισαν να τον επηρεάζουν. Ένοιωσε με ανακούφιση τα αυτιά του να βουίζουν, το στομάχι του να σφίγγεται και το δέρμα του να καίει. Μια καλύτερη μέρα ξεκινούσε.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα προσγειωθούμε πάλι στην καθημερινότητα όπου ένας συνηθισμένος άνθρωπος κερδίζει αναπάντεχα ένα ολυμπιακό «μετάλιο».

Λήμματα

2009-12-12T23:24:00.001-08:00

Χρησιμοποιώ αρκετά συχνά το λεξικό. Πολλές φορές, εκτός από τη λέξη που ψάχνω, διαβάζω και αρκετές άλλες, που συναντώ για πρώτη φορά. Φυσικά, τα λεξικά αλλάζουν για να συμπεριλάβουν τις εξελίξεις στη γλώσσα, αλλά και στον κόσμο. Κι ένα λεξικό του μέλλοντος, δεν μπορεί παρά να περιέχει μερικά απροσδόκητα…..

Λήμματα

ΞΎΛΟ: Υλικό που χρησιμοποιήθηκε κυρίως για δομικούς και διακοσμητικούς σκοπούς μέχρι και τον εικοστό πρώτο αιώνα. Αργά αλλά σταθερά αντικαταστάθηκε από πολυμερή και συνθετικά υλικά μέχρι και τον εικοστό δεύτερο αιώνα, οπότε και εγκαταλείφθηκε πλήρως η χρήση του.

Η αλήθεια είναι ότι τρόμαξα για τα καλά όταν το είδα εκεί, ανάμεσα στο σωρό με τα πλαστικά πολύχρωμα κουτιά, σαν κειμήλιο κάποιου εξωγήινου πολιτισμού που παράπεσε στο δικό μας πλανήτη. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου κάτι τέτοιο, και το πλησίασα πολύ αργά γεμάτος φόβο και αγωνία. Εντάξει, το παραδέχομαι, δεν το άγγιξα καθόλου αλλά τόλμησα να το κοιτάξω για πέντε λεπτά πριν φωνάξω τους συναδέλφους. Είχε μια σκούρα καφετιά απόχρωση, μικρές ρωγμές και έντονη διάβρωση που δε θύμιζαν σε τίποτα τα απολύτως λεία και ομοιόμορφα χρωματισμένα κουτιά που το περιτριγύριζαν. Ανέδιδε κι αυτήν την αρχικά ενοχλητική οσμή, που αργά αλλά σταθερά άλλαζε, μέχρι που στο τέλος της ημέρας, φεύγοντας από το γραφείο πέρασα κοντά από το ράφι που το είχαμε ακουμπήσει, μόνο και μόνο για να το μυρίσω. Ευτυχώς, η Μαρία, που δουλεύει στα ταμείο, είναι φανατική με την ιστορία και μόλις το είδε φώναξε δυνατά.
«Ένα ξύλινο κουτί».
Εννοείται ότι όλοι την κοιτάξαμε με απορία.
«Ξύλινο;», είπε κάποιος.
Η Μαρία σήκωσε τα χέρια της και μας κοίταξε, σαν να ήμασταν μικρά παιδιά.
«Δέντρα», είπε, αλλά εμείς συνεχίσαμε να την κοιτάζουμε χωρίς να μιλάμε.
«Αντλίες απορρόφησης διοξειδίου», προσπάθησε ξανά η Μαρία.
Τώρα μάλιστα. Κάθε γειτονιά είχε τη δική της αντλία. Μόνο που κανείς δεν καταλάβαινε τι σχέση είχαν με το αλλόκοτο κουτί που βρήκαμε στην αποθήκη του γραφείου.
«Πριν από εκατοντάδες χρόνια, η Γη ήταν γεμάτη ξύλινα δέντρα που έκαναν ακριβώς αυτήν τη δουλειά. Ρουφούσαν διοξείδιο και έβγαζαν οξυγόνο. Μη βλέπετε τώρα που υπάρχει παντού τσιμέντο».
«Νομίζω ότι είχα δει κάποια ξύλινα αντικείμενα στο αρχαιολογικό μουσείο, αλλά δεν είμαι σίγουρος» είπε ο Νίκος που ήταν γενικώς των μουσείων.
«Παιδιά, σε λίγο θα περάσει ο προϊστάμενος», τους είπα, «θα το κρύψω σ’ εκείνο το φοριαμό, πίσω από τα PVD, και αύριο στο διάλειμμα μπορούμε να το περιεργαστούμε».
Το έπιασα, όχι χωρίς κάποιο δισταγμό, και ανατρίχιασα στην αίσθηση της τραχιάς, γεμάτη μικρές προεξοχές, επιφάνειας. Το πήγα προσεκτικά στο ράφι αλλά, καθώς το άφηνα, άκουσα έναν μικρό συριστικό θόρυβο, σαν πλαστική εφημερίδα που σκίζεται. Το κουτί δεν ήταν εντελώς άδειο. Κάτι υπήρχε μέσα του, κάτι ελαφρύ που έκανε αυτόν τον παράξενο θόρυβο όταν μετακινούταν.

ΧΑΡΤΙ: Υλικό που είχε σαν πρώτη ύλη το ξύλο και οδηγήθηκε στη αχρηστία με τη σταδιακή εξαφάνιση των δασών, καθώς και με την εμφάνιση υλικών που είχαν πολύ καλύτερες ιδιότητες. Ήταν συνήθως λευκό, εύφλεκτο, διαβρωνόταν από το νερό και τα οξέα και είχε πολύ μικρή μηχανική αντοχή. Χρησιμοποιούταν κυρίως για την αποτύπωση του γραπτού λόγου, καθώς και σε συσκευασίες διαφόρων προϊόντων.

Δεν το ήθελα και τόσο πολύ, αλλά όταν είδα ότι ο Νίκος προσπαθούσε με ύπουλο τρόπο να μου φάει τη θέση που δικαιωματικά μου άνηκε, ενοχλήθηκα και τους δήλωσα ότι αυτός που έπρεπε να το ανοίξει, ήμουν εγώ που το είχα βρει. Κανείς δε διαφώνησε, παρά τους υπαινιγμούς του Νίκου ότι εγώ δεν ήξερα καν τι ήταν το ξύλο. Ενώ αυτός κάτι θυμόταν από τα μουσεία που σύχναζε. Σιγά το επίτευγμα. Άσε που δεν είμαι σίγουρος ότι λέει την αλήθεια ή απλώς προσπαθεί να εντυπωσιάσει τους υπόλοιπους.
Τώρα όμως είμαι υποχρεωμένος να προχωρήσω. Δε νοιώθω και πολύ άνετα. Κανείς δεν έφυγε από το γραφείο για να πάει στο εστιατόριο. Έχουν σχηματίσει ένα ημικύκλιο που στο κέντρο του βρίσκομαι εγώ και το ράφι με το ξύλινο κουτί. Έχει ένα μεταλλικό, σκουριασμένο σύρτη που δείχνει έτοιμος να διαλυθεί. Πολύ θα ήθελα να έβλεπα κάποια κλειδαριά, κάτι που να με εμποδίσει να συνεχίσω, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Απλώνω το χέρι μου, τραβάω το σύρτη, που αντιστέκεται για λίγο και μετά ανοίγει με έναν οξύ, ενοχλητικό θόρυβο. Πιάνω το σκέπασμα και το ανασηκώνω δισταχτικά. Δεν ακούω κανέναν να αναπνέει. Μέσα στο κουτί υπάρχει ένα κιτρινισμένο ρολό, δεμένο με μια πορτοκαλί κορδέλα. Τι μπορεί να είναι αυτό το κίτρινο υλικό που δεν έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου;
«Μια κόλλα χαρτί!» αναφωνεί η Μαρία και με ένα σχεδόν κωμικό τρόπο όλα τα βλέμματα στρέφονται προς το μέρος της.
«Ε, μη μου πείτε ότι ούτε για το χαρτί έχετε ακούσει;»
«Νομίζω ότι είχα δει κάτι παρόμοιο στο μουσείο υλικών», λέει ο Νίκος, και αποφασίζω να του σημειώσω δύο πόντους δυσαρέσκειας στον ηλεκτρονικό πίνακα σχέσεων προσωπικού που είναι αναρτημένος στην είσοδο.
«Το χρησιμοποιούσαν παλιά για να γράφουν», εξηγεί η Μαρία.
«Να το ξετυλίξουμε», προτείνει κάποιος αλλά ακούγεται το κουδούνι που τερματίζει το διάλειμμα και όλοι τρέχουν στα πόστα τους. Κλείνω προσεκτικά το κουτί και παίρνω τη θέση μου πίσω από το γραφείο. Αύριο, θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα μέρα.

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ: Ο τερματισμός της ζωής κάποιου από τον ίδιο. Εξαλείφθηκε, μαζί με άλλες ψυχογενείς παθήσεις, μετά την ανακάλυψη των γενετικών θεραπειών, που επιδιόρθωναν τα ελαττωματικά γονίδια, σε συνδυασμό με τη χορήγηση ειδικών ορμονών στους έξη πρώτους μήνες της κύησης.

Δεν το κρύβω ότι σήμερα η παραγωγικότητά μου έπεσε κατακόρυφα. Ουσιαστικά όλη η μέρα ήταν μια ατελείωτη αναμονή της ώρας του διαλείμματος. Το χθεσινό βράδυ το πέρασα στο διαδίκτυο, ψάχνοντας λεξικά για να δω τι ήταν το ξύλο, τα δέντρα, το χαρτί και όλα αυτά τα πράγματα που κάποτε σήμαιναν κάτι για τους ανθρώπους, αλλά τώρα πια βρίσκονται στα μουσεία όπου τα θαυμάζουν τύποι σαν το Νίκο. Ομολογώ ότι συγκινήθηκα ελαφρά και αναγκάστηκα να ρυθμίσω τη δόση σεροτονίνης στο τσιπάκι των νευροδιαβιβαστών. Σκέφτηκα τους ανθρώπους που ζούσαν μέσα σε αυτό το άγριο περιβάλλον, χωρίς το ελεγχόμενο κλίμα, γεμάτο ασθένειες και ιούς, που έγραφαν πάνω σε κόλλες χαρτί και έκαιγαν ξύλα για να ζεσταθούν και εκτίμησα ακόμα περισσότερο τον κόσμο που ζούμε.
Επιτέλους το κουδούνι του διαλείμματος. Σηκωνόμαστε όλοι μαζί, λες και είμαστε συνεννοημένοι, και περιτριγυρίζουμε το ξύλινο κουτί. Βλέπω την έκφραση δυσαρέσκειας του Νίκου και χαίρομαι διπλά. Σήμερα έκανα τη σωστή κίνηση. Προφασιζόμενος την άγνοιά μου πάνω σε θέματα ιστορίας, παραχώρησα την τιμητική θέση του ανθρώπου που θα ανοίξει το ρολό με το χαρτί στη Μαρία. Άλλωστε αν υπάρχει κάτι γραμμένο, είναι η μόνη που θα μπορέσει να το διαβάσει. Βέβαια, ενδόμυχα, ελπίζω να το εκτιμήσει και να υπογράψουμε ένα τριμηνιαίο συμβόλαιο συμβίωσης αλλά προς το παρόν έχω γίνει κι εγώ μέρος του κύκλου που κοιτάζει με δέος τη Μαρία την ώρα που λύνει την κορδέλα και ανοίγει το χάρτινο ρολό.
Τώρα που βλέπω πόσο εύθραυστο υλικό είναι το χαρτί, είμαι ακόμα πιο ευχαριστημένος με την απόφασή μου. Τα δικά μου χοντροδάχτυλα κατά πάσα πιθανότητα θα το κατέστρεφαν και τότε ποιος άντεχε τις λοιδορίες του Νίκου. Η αγωνία έχει ανέβει στο κατακόρυφο καθώς η Μαρία προσπαθεί να διαβάσει το κείμενο που είναι γραμμένο αλλά δυσκολεύεται πολύ. Τελικά, γυρίζει προς το μέρος μας και μας λέει με σιγανή φωνή.
«Δεν μπορώ να ζήσω άλλο χωρίς εσένα. Θα μείνεις για πάντα η μοναδική μου αγάπη».
Για λίγο επικρατεί ησυχία, κανένας δεν μιλάει. Ύστερα, σαν μια μικρή χορωδία, σηκώνουμε τα κεφάλια μας, κοιτάζουμε τη Μαρία και σχεδόν ταυτόχρονα λέμε:
«Αγάπη;», αλλά το βλέπουμε στα απορημένα μάτια της ότι αυτήν τη λέξη δεν μπορεί να μας την εξηγήσει. Δεν πειράζει. Θα ψάξω το βράδυ στο λεξικό και θα μάθω τι ήταν.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη εβδομάδα θα συναντήσουμε έναν απελπισμένο άνθρωπο, που προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει «το δηλητήριο».

Χάρτινη Επέτειος

2009-12-05T23:51:00.000-08:00

Σχέσεις. Μερικοί πιστεύουν ότι είναι αληθινές μόνο όταν υπάρχει απόλυτη ειλικρίνεια. Άλλοι, πάλι, ισχυρίζονται ότι κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν κρυφά. Ακόμα, και από τον ίδιο τον εαυτό μας. Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε, θυμηθείτε ότι τα δώρα πολλές φορές περιέχουν εκπλήξεις. Ειδικά, όταν αυτά δίνονται τη μέρα που έχει έρθει η…..

ΧΑΡΤΙΝΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

Αγαπητέ αναγνώστη,
Σύμφωνα με το νόμο 1287/2010 είμαστε υποχρεωμένοι να σε ενημερώσουμε ότι μόνο δεκαπέντε γραμμές αυτής της σελίδας είναι τυπωμένες. Το εγκεφαλοτροπικό χαρτί που κρατάς αυτήν τη στιγμή στα χέρια σου είναι ικανό να ανιχνεύει τα ασθενή ηλεκτρομαγνητικά κύματα που εκπέμπει το μυαλό σου και με τη βοήθεια ειδικών αλγορίθμων να αποτυπώνει τις σκέψεις σου σαν γραπτό λόγο. Αυτή η πρωτοποριακή τεχνολογία αναπτύχθηκε πρόσφατα από την εταιρία μας και είναι κάτι παραπάνω από μια απλή καταγραφή συλλογισμών, αφού παρέχει τη δυνατότητα σε όλους να διαπιστώσουν ποια είναι η πιο μύχια επιθυμία τους. Οι εργαστηριακές μελέτες έδειξαν ότι το ηλεκτρομαγνητικό της αποτύπωμα είναι τόσο ισχυρό, που πολύ σύντομα υπερκαλύπτει όλες τις δευτερεύουσες σκέψεις και εμφανίζεται συστηματικά στο τέλος της σελίδας. Αυτή η θαυμαστή ιδιότητα του υλικού μετατράπηκε σε ένα υπέροχο προϊόν από την εταιρεία μας, ένα προϊόν που κρατάς στα χέρια σου και αποτελεί πλέον το 20% των δώρων που αφορούν επετείους, Έτσι, αργά ή γρήγορα, κι εσύ θα δεις τυπωμένο αυτό που πραγματικά θέλεις στη ζωή σου. Το πρόσωπο που θα έδινες τα πάντα για να έχεις.
Ώστε αυτό ήταν; Κι εγώ που νόμιζα ότι είχε σχέση με τα χρόνια της επετείου. Κάπως τις χωρίζουν σε ξύλινες, ασημένιες, χρυσές. Αυτή, έλεγα, θα ήταν η χάρτινη. Τελικά, έκανα λάθος. Άραγε, τώρα πράγματι βλέπω τις σκέψεις μου να τυπώνονται ή είναι κάποιο χαζό αστείο; Να δεις που θα έχει γράψει το όνομα της στο τέλος και θα με κοροϊδεύει όλη την υπόλοιπη μέρα. Αν όμως είναι αλήθεια; Αυτή η κόλλα φαινόταν μισογραμμένη όταν την πήρα στα χέρια μου αλλά δεν είμαι κι απόλυτα σίγουρος. Μήπως είναι ένα συνηθισμένο χαρτί χωρίς καμία από τις ιδιότητες που διαφημίζει; Έτσι κι αλλιώς το ίδιο είναι. Θα το διαβάσω όλο και θα καταλάβω. Για μια στιγμή όμως. Αν κάτι πάει στραβά; Αν η τελευταία λέξη δεν είναι η σωστή; Όχι ότι δεν την αγαπάω αλλά…Με δοκιμάζει. Μια δοκιμασία πίστης στην οποία δεν μπορώ να πω ψέματα, ούτε και να την αποφύγω. Ίσως να τα καταφέρω, αν συγκεντρωθώ απόλυτα στο πρόσωπο της, σε αυτήν που πρέπει να γραφεί το όνομά της. Τίποτα. Τα γράμματα εξακολουθούν να εμφανίζονται μπροστά μου και σχηματίζουν φράσεις που με προδίδουν. Το χαρτί τυπώνει αμείλικτα τις σκέψεις μου οδηγούμενο, όπως λέει, προς τον πυρήνα της ζωής μου. Θεέ μου, τώρα το κατάλαβα, θα τα διαβάσει όλα. Παγίδα. Αυτό είναι. Μια καλοστημένη παγίδα από την οποία είναι αδύνατο να ξεφύγω. Εκείνη περιμένει στο διπλανό δωμάτιο και από στιγμή σε στιγμή θα έρθει εδώ, ανυπομονώντας να διαβάσει την τελευταία λέξη× τη βαθύτερη επιθυμία της ζωής μου που αναδύεται μέσα από την υποκρισία και τις υπεκφυγές μου. Ποιος μπορεί να το αντέξει αυτό; Οι γραμμές εξαντλούνται, η σελίδα γεμίζει και φτάνει προς το τέλος της. H λέξη έχει ήδη σχηματιστεί στο μυαλό μου. Ακούω το πόμολο που γυρίζει. Δεν έχω άλλη επιλογή. Σηκώνω το βλέμμα μου. Εκείνη στέκεται στην πόρτα, με κοιτάζει γεμάτη αγωνία και είμαι πια σίγουρος ότι ο ήχος αυτής της σελίδας που σκίζεται είναι ίδιος με αυτόν μιας καρδιάς που ραγίζει.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα δούμε ένα λεξικό του μέλλοντος. Και μερικά ενδιαφέροντα «Λήμματα».

Η Μετακόμιση

2009-11-28T13:48:00.000-08:00

Επίπλα, βιβλία, ρούχα, οικοσκευές. Όλα αυτά που θεωρούμε απαραίτητα στη ζωή μας, μπορεί να γίνουν εύκολα βαρίδια που προτιμούμε να ξεφορτωθούμε. Μερικές φορές είναι πιο σημαντικό τι αφήνεις πίσω σου, παρά τι παίρνεις μαζί σου. Γι' αυτό σκεφτείτε λίγο περισσότερο τις επιλογές σας, όταν χρειαστεί να κάνετε την επόμενη……

Μετακόμιση

Όταν έμαθα την ημέρα της συντέλειας του κόσμου, ξαφνικά απέκτησα μερικές παράξενες εμμονές. Μάλλον, έπαθα κάτι σαν το άσπρισμα των μαλλιών μετά από ένα αναπάντεχο σοκ. Mου έγιναν απολύτως απαραίτητα ο έναστρος ουρανός, το τσάι με άρωμα φράουλας, τα λεία βότσαλα και η κασέτα με τα best των REM. Δεν ήταν ότι μου έλειπαν τα τραγούδια τους. Τα είχα όλα καμιά δεκαριά φορές, συμπιεσμένα σε τρία διαφορετικά φορμάτ και αποθηκευμένα σε κάθε δυνατό ηλεκτρονικό μέσο. Προσπάθησα να τα ακούσω από εκεί, αλλά μάταια. Κάτι μέσα μου έμενε ανικανοποίητο, ένας μικρός κόκκος άμμου στο μάτι που, αν δεν τον βγάλεις, κινδυνεύεις να τρελαθείς.

Έπρεπε να επιστρέψω στο προηγούμενο σπίτι μου για να βρω τις παρατημένες κασέτες. Πριν δυο μήνες είχα μετακομίσει για τέταρτη φορά μέσα σε δύο χρόνια. Είχα μετακινηθεί προς την εξοχή, αλλά δεν είχαν αλλάξει πολλά πράγματα. Τα βράδια άκουγα γαβγίσματα αντί για κορναρίσματα, οι Φιλιπινέζες στην παιδική χαρά δεν ήταν μαμάδες αλλά νταντάδες, ο γείτονας δεν πετούσε τα σκουπίδια από το μπαλκόνι, αλλά άδειαζε τα λάδια των τριών αυτοκινήτων του στο διπλανό οικόπεδο, επειδή βαριόταν να περπατήσει μέχρι το δοχείο ανακύκλωσης.

Ευτυχώς το διαμέρισμα που έμενα δεν νοικιάστηκε, από τότε που το άφησα, και βρήκα εύκολα τις κασέτες, που είχα κάποτε κληρονομήσει από τον πατέρα μου. Νόμιζα ότι δεν θα τις χρειαζόμουν ποτέ ξανά και τις είχα αφήσει μέσα στη ντουλάπα του υπνοδωματίου, μαζί με ένα σπασμένο λαμπατέρ, κάτι παλιομοδίτικα ρούχα και ένα σωρό ντοσιέ με σημειώσεις από το πανεπιστήμιο. Οι μετακομίσεις είναι κουραστικές, αλλά σε βοηθούν να αποφασίσεις τι είναι πραγματικά άχρηστο, ώστε να μην το κουβαλάς μαζί σου. Να, όμως, που έκανα λάθος.

Δεν είναι ότι άλλαξα γνώμη. Προφανώς οι κασέτες ήταν άχρηστες. Το πρόβλημα ήμουν εγώ με τις εμμονές μου. Δεν πρέπει, όμως, να είστε πολύ αυστηροί μαζί μου. Όπως και να το κάνεις, είναι ελαφρώς σοκαριστικό να ξέρεις την ημέρα που θα καταστραφεί ο κόσμος. Όχι, ότι με πίστεψε κανείς. Ίσως φταίει και το γεγονός ότι ο Αρμαγεδδών είχε ήδη έρθει πέντε-έξι φορές πιο πριν, αλλά κανείς δεν το είχε πάρει χαμπάρι. Ξεκίνησε με το 1999, συνέχισε με το 2000 και το 2002, άλλη μια συντέλεια το 2012, πέρασε και η δεύτερη μέρα του Φεβρουαρίου, το 2022, αλλά μάταια περίμεναν όλοι το μοιραίο. Δεν ξέρω γιατί τότε οι άνθρωποι ήταν πιο εύπιστοι. Φυσικά, κι εγώ ήμουν άτυχος στην ημερομηνία. Πώς μπορούσα να αντιπαρατεθώ με την τρίτη μέρα, του τρίτου μήνα, του 2033; Εξέτασα τη δική μου πρόβλεψη από όλες τις μεριές, έψαξα κάθε δυνατό αριθμητικό συνδυασμό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ήταν ένας ταπεινός αριθμός, χωρίς κανένα ίχνος κρυφής απειλής μέσα της.

Ίσως πάλι να φταίει ο τρόπος που το έμαθα. Δεν βρήκα την ημερομηνία καταχωνιασμένη σε κάποιο απαγορευμένο βιβλίο, ούτε μου αποκαλύφθηκε μέσω ουράνιων όντων, ούτε ήταν σκαλισμένη στον τοίχο ενός ναού για εκλεκτούς. Έπεσα τυχαία πάνω της σε ένα αυτοσχέδιο πείραμα αστρονομίας. Το μόνο που χρειαζόσουν ήταν ένα τηλεσκόπιο, ένα μικρό τριγωνικό πρίσμα, ένας κρύσταλλος χαλαζία και ένας πολωτής φωτός, αρκεί να τα έβαζες με τη σωστή σειρά να κοιτάζουν τον ουρανό. Δυστυχώς δεν κατάφερα να πείσω κανέναν. Ούτε καν τον νέο μου γείτονα, που χρησιμοποιούσε τις εκάστοτε εσχατολογικές προβλέψεις σαν αφορμή για να πετάει τα καμένα λάδια χωρίς περιττό κόπο. «Έλα, μωρέ, εδώ σε πέντε χρόνια θα καταστραφούμε και εσένα σε νοιάζει ο υδροφόρος ορίζοντας;». «Σε ένα εξάμηνο θα γίνουν όλα στάχτη και μπούλμπερη και χολοσκάς για τα δέντρα;» ήταν οι πιο συνηθισμένες δικαιολογίες του. Έτσι απόμεινα μόνος να περιμένω την ημέρα της συντέλειας.

Όταν, λοιπόν, έφτασε η επίμαχη ημερομηνία, εγώ καθόμουν στο μπαλκόνι, με ένα φλιτζάνι τσάι με άρωμα φράουλας στο χέρι, ακούγοντας την κασέτα των REM. Ο γείτονας επέστρεφε από το διπλανό οικόπεδο, κρατώντας ένα άδειο μπιτόνι. Δεν μου μίλησε, αλλά έκανε μια γκριμάτσα ειρωνείας και έδειξε τον ήλιο που είχε ανατείλει μεγαλοπρεπώς πάνω από το κοντινό βουνό. Συνήθως δεν αντιδρώ σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά εκείνη τη μέρα ήμουν εκνευρισμένος γιατί το κασετόφωνο είχε μασήσει την κασέτα δύο συνεχόμενες φορές. Έτσι, δεν άντεξα και κούνησα προειδοποιητικά το δάχτυλο προς το μπιτόνι του. Δεν ξέρω γιατί, αλλά σχεδόν όλοι οι άνθρωποι νόμιζαν ότι όταν έρθει το τέλος του κόσμου θα καταστραφεί η Γη και όλο το υπόλοιπο σύμπαν θα έμενε όπως ήταν. Δυστυχώς, ο γείτονας μου, όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι της γης, έμαθαν κάπως απότομα ότι έκαναν λάθος. Όλοι είδαμε με δέος τις εικόνες από την Αυστραλία στην τηλεόραση, αλλά μετά από δέκα ώρες διαπιστώσαμε και μόνοι μας πόσο άδειος δείχνει ο ουρανός χωρίς κανένα αστέρι. Ένα απόλυτα μαύρο στερέωμα είναι ότι πιο μεγαλειώδες και θλιβερό μπορεί να αντικρίσει ο ανθρώπινος νους. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχασαν τα λογικά τους εκείνο το βράδυ.

Ο γείτονάς μου δεν μου ξαναμίλησε. Ίσως τσαντίστηκε που είχα δίκιο. Ούτε κανένας επιστήμονας ήρθε να μου ζητήσει συγνώμη. Είναι όλοι πολύ απασχολημένοι. Προσπαθούν να εξηγήσουν τι έγινε, πώς εξαφανίστηκε ολόκληρο το σύμπαν μέσα σε μια ημέρα. Μάλλον δεν μετακομίζουν τόσο συχνά όσο εγώ και γι΄ αυτό δυσκολεύονται να καταλάβουν τι έχει συμβεί. Εγώ, πάλι, δεν γλίτωσα από τις εμμονές μου. Πίνω τσάι με άρωμα φράουλα, έχω συνεχώς δυο βότσαλα στα χέρια μου και το κασετόφωνο παίζει μόνιμα τους REM. Για τον έναστρο ουρανό δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ο γείτονας μου απέκτησε και αυτός μια σταθερή συνήθεια. Μαζεύει πολύ προσεκτικά τα λάδια των αυτοκινήτων του, χωρίς να χάσει ούτε σταγόνα, και ύστερα αδειάζει το μπιτόνι στο δοχείο της ανακύκλωσης.

Κάθε βράδυ βγαίνω στο μπαλκόνι μου και στρέφω το βλέμμα μου προς το απέραντο μαύρο τίποτα που μας σκεπάζει. Οι φίλοι μου δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί. Θέλω να τους εξηγήσω, αλλά δεν τολμώ. Ίσως να προσπαθούσα, αν έβλεπα μερικά ακόμα αστέρια. Αν ήξερα ότι υπάρχουν και άλλοι σαν εμάς που δεν τα κατάφεραν, που έμειναν πεταμένοι στην ντουλάπα μαζί μας, όταν το σύμπαν μετακόμισε. Όμως, και πάλι δεν χάνω τις ελπίδες μου. Μπορεί το σύμπαν να έχεις τις δικές του εμμονές. Μπορεί κάποια στιγμή να νοσταλγήσει εκείνον το μικρό γαλάζιο πλανήτη με τους παράξενους κατοίκους, έστω και σαν μια χιλιομασημένη κασέτα, και να επιστρέψει για να τον πάρει μαζί του. Και αυτό είναι ένα θέαμα που δεν θα ήθελα με τίποτε να χάσω.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή θα μάθετε αν σας αρέσουν οι εκπλήξεις. Ειδικά όταν αυτές αφορούν την «Χάρτινη Επέτειο».

Ένας κόσμος στα μέτρα μας

2009-11-22T00:36:00.000-08:00

Οι περισσότεροι νομίζουμε ότι ζούμε σε ένα σύμπαν πλασμένο για εμάς. Δυστυχώς, αν ανοίξουμε οποιοδήποτε βιβλίο αστρονομίας ή θεωρητικής φυσικής θα διαπιστώσουμε ότι κάνουμε μεγάλο λάθος. Big bang, Μαύρες τρύπες, κβάζαρ, κυματοσωματίδια και ένα σωρό άλλα παράξενα πράγματα βρίσκονται παντού γύρω μας και εμείς πρέπει να ζήσουμε μαζί τους. Για ποιο λόγο υπάρχουν όλα αυτά; Τι άλλο θα ανακαλύψουμε ακόμα; Γιατί να μην έχουμε κάτι πιο κατάλληλο για το ανθρώπινο είδος;

Ένας Κόσμος στα μέτρα μας

Ο νέος διευθυντής του project cosmos κοίταξε περίλυπος την αναφορά του υποδιευθυντή.
«Λοιπόν σε ακούω. Ποιες ήταν οι προδιαγραφές αυτή τη φορά;», του είπε.
«Ξεκινήσαμε με μια μεγάλη έκρηξη, που να δημιουργεί χωροχρόνο», ψέλλισε ο υποδιευθυντής.
«Όχι κι άσχημα».
«Και βάλαμε σταθερή ταχύτητα στο φως».
«Αυτό νομίζω ότι το έχουν ξανακάνει», είπε κάπως αυστηρά ο διευθυντής
«Σταθερή ταχύτητα αλλά πότε να μοιάζει με κύμα και πότε με σωματίδιο».
«Χμ. Αυτό πρέπει να τους μπέρδεψε για τα καλά».
«Στην πραγματικότητα κάναμε τα πάντα έτσι».
«Δηλαδή;»
«Τα πάντα είναι κυματοσωματίδια».
«Κάπως υπερβολικό το βρίσκω».
«Ο προηγούμενος διευθυντής ήταν αρκετά απαιτητικός».
«Ναι και είδαμε την προκοπή του. Όλα κυματοσωματίδια, λοιπόν. Τίποτε άλλο;»
«Μαύρες τρύπες».
«Συνηθισμένο».
«Περιστρεφόμενες».
«Τίποτα καινούριο;».
«Με χωροχρονική ανωμαλία στο κέντρο τους».
«Τελικά δεν είστε και για πέταμα.»
«Η οποία προκαλεί διαστολή του χρόνου και συστολή του μήκους».
«Για όνομα του Θεού. Τι πίνετε πριν ξεκινήσετε τις συσκέψεις;»
Ο υποδιευθυντής δε μίλησε. Ίσως τελικά κατόρθωνε να διασώσει τη θέση του. Η δυνατή φωνή του διευθυντή τον έκανε να πεταχτεί από τη θέση του.
«Νεφελίμ, κούφιοι πλανήτες και το ηλεκτρόνιο του σατανά. Τι μαλακίες είναι αυτές; Πως πέρασαν από τα κεντρικά;».
«Βασικά, ήσαστε στο κομμάτι των προτάσεων που απορρίφθηκαν».
«Πάλι καλά. Ελπίζω να απολύθηκε ο υπεύθυνος»
«Την επόμενη μέρα ήταν ήδη σπίτι του. Τώρα, σταδιοδρομεί ως βιβλιοπώλης».
Ο διευθυντής συνέχισε να ξεφυλλίζει την αναφορά.
«Να κάτι ενδιαφέρον. Εικοσιμία διαστάσεις», είπε ενθουσιασμένος.
«Αν κοιτάξετε παρακάτω θα δείτε ότι τις τυλίξαμε τη μία μέσα στην άλλη».
«Τελικά μπορείτε να γίνετε πραγματικά σαδιστές, αν σας αφήσουν. Απορώ με όλα αυτά πως είμαστε δεύτεροι στο διαγωνισμό! Δε θυμάμαι να έχω ξαναδεί τόσο παράξενο σύμπαν. Κανονικά έπρεπε να προηγούμαστε με διαφορά».
«Ξέρετε, ο ανταγωνισμός είναι σκληρός. Ο φάκελός μας διέρρευσε. Οι αντίπαλοι μάς αντέγραψαν αλλά πρόσθεσαν και ένα ακαταμάχητο στοιχείο;»
«Δηλαδή;»
Ο υποδιευθυντής χαμήλωσε τη φωνή του.
«Ανθρώπους», είπε και κοίταξε καχύποπτα γύρω του.
«Ανθρώπους; Μα, νόμιζα ότι αυτό απαγορευόταν;»
«Ανακάλυψαν ένα παραθυράκι στους κανονισμούς. Γι’ αυτό απολύθηκε και ο προκάτοχός σας που δεν το είχε εντοπίσει».
«Και τι έγινε;»
«Ξέρετε πως είναι με τους ανθρώπους. Περπάτησαν με τα δύο άκρα, κυνήγησαν ολόκληρα κοπάδια από μαμούθ, εξαφάνισαν περίπου 3.000.000 είδη ζωής, λάτρεψαν τον ήλιο τους, τα ζώα και ένα σωρό παράξενα πράγματα, άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους, καταβρόχθισαν τους φυσικούς πόρους και τώρα ετοιμάζονται να δημιουργήσουν μια μικρή μαύρη τρύπα πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη τους».
«Είμαστε χαμένοι. Κανείς δεν πρόκειται ποτέ να κατανοήσει ένα σύμπαν με ανθρώπους. Γι’ αυτό και τους είχαν αποκλείσει από το διαγωνισμό παράξενων κόσμων».
«Ίσως υπάρχει μια μικρή ελπίδα», τόλμησε να προτείνει ο υποδιευθυντής,
«Τι εννοείς; Λέγε και δεν πρόκειται να χάσεις».
«Εκείνο το παραθυράκι που λέγαμε. Μετά την απόλυση του προκάτοχού σας, το έψαξα εξονυχιστικά. Πράγματι, επιτρέπονται οι άνθρωποι αλλά…»
«Αλλά;»
«Μόνο αν είναι κοινόχρηστοι!»
«Δηλαδή, μπορούμε να τους πάρουμε…»
«… και να τους μεταφέρουμε στη δική μας δημιουργία».
«Τέλεια. Εγκρίνω και ξεκινάμε αμέσως. Θέλω όλους τους ανθρώπους στο δικό μας σύμπαν μέσα σε πέντε μεγαβδομάδες».
«Αλλά ο μόνος κατάλληλος πλανήτης στο σύμπαν μας έχει τρεις ήλιους και βρίσκεται ακόμα στην εποχή των δεινοσαύρων. Μήπως δυσκολευτούν να προσαρμοστούν;»
«Μου φαίνεται ότι ξέχασες ότι μιλάμε για τους ανθρώπους», είπε ο υποδιευθυντής και ξέσπασαν και οι δυο σε γέλια.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή, για όσους σκέφτονται να αλλάξουν σπίτι, θα δούμε τι απρόσμενα προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει "Η Μετακόμιση".

Το κουτί του Schroedinger

2009-11-14T22:05:00.000-08:00

Το σημερινό διήγημα γράφτηκε για το 3ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας στην Ερμούπολη. Μπροστά στους ακροατές υπήρχε ένα μαύρο, γυαλιστερό αντικείμενο που πολλοί θεώρησαν ότι πρόκειται για κράνος μοτοσυκλέτας. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που έβλεπαν ήταν ένα σπάνιο εύρημα. Όπως θα μάθαιναν σύντομα, ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που αντίκρυζαν…..

Το κουτί του Shroedinger

«Τελικά το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι κρίσιμο αλλά απλό. Ζωή ή θάνατος; Το ανοίγουμε ή το αφήνουμε ανέπαφο;
Καταλαβαίνω απόλυτα τη σύγχυσή σας. Ίσως θα θέλατε να έχετε περισσότερες πληροφορίες πριν αποφασίσετε αλλά δυστυχώς το μόνο που μπορώ να σας προσφέρω είναι αυτό που βλέπετε. Έναν μαύρο κύβο, από κάποιο άγνωστο κράμα υλικών, με το χαριτωμένο όνομα: το κουτί του Shroedinger.
Όχι αγαπητέ μου, δε λέγεται Shroedinger ο ιδιοκτήτης του, αλλά είναι δικαιολογημένη η άγνοιά σας. Δεν είστε φυσικός, άλλωστε. Η ονομασία αποτελεί φόρο τιμής στον άνθρωπο που το επινόησε, πριν από ένα αιώνα περίπου.
Στην πρωτότυπη μορφή του περιέχει μια γάτα κι ένα ραδιενεργό στοιχείο. Αν το στοιχείο διασπαστεί η γάτα πεθαίνει, αν όχι τότε επιβιώνει. Φυσικά για ν’ αποφασίσετε δε χρειάζεται να καταλάβετε την επιστημονική του θεμελίωση αλλά θα πρέπει να αποδεχτείτε το συμπέρασμα των φυσικών το οποίο συγκρούεται μετωπικά με την κοινή λογική.
Σύμφωνα με τους φυσικούς, αυτό το σύστημα, λόγω του ραδιενεργού στοιχείου, εξουσιάζεται από τους νόμους της κβαντικής. Έτσι, η γάτα δεν είναι ούτε ζωντανή ούτε νεκρή αλλά παραμένει σε μια νεκροζώντανη κατάσταση μέχρι κάποιος ν’ ανοίξει το κουτί. Τότε, και μόνο τότε, πεθαίνει ή επιβιώνει.
Προσοχή. Δε διαπιστώνουμε απλώς αν το στοιχείο διασπάστηκε. Όλα συμβαίνουν τη στιγμή που σηκώνουμε το καπάκι και παρατηρούμε τη γάτα. Εμείς είμαστε που τη σκοτώνουμε ή τη λυτρώνουμε. Αν κανείς συνειδητός παρατηρητής δεν κοιτάξει μέσα στο κουτί τότε η ψιψίνα μας θα παραμείνει για πάντα σ’ αυτήν την υβριδική κατάσταση μεταξύ ζωής και θανάτου.
Επειδή ακούω κάποια μουρμουρητά αμφισβήτησης, θα παρακαλέσω όποιον δεν έχει πειστεί ακόμα να κλείσει το κινητό του και το φορητό του υπολογιστή και να τα πετάξει στα σκουπίδια. Καλώς ή κακώς όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές λειτουργούν ακριβώς επειδή όσα περιέγραψα ισχύουν μέχρι τελευταίας κεραίας.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το παράξενο αντικείμενο που βρίσκεται μπροστά σας; Αυτό το κουτί βρέθηκε σ’ έναν ερημικό πλανήτη, μαζί με το σχέδιο κατασκευής του. Δεν γνωρίζουμε ποιος το έφτιαξε και γιατί. Από το σχέδιο προκύπτει ότι περιέχει ένα ραδιενεργό στοιχείο. ΌχιΧ δεν περιέχει γάτα. Μέσα του, όμως, βρίσκεται δίχως αμφιβολία κάποια εξωγήινη οντότητα παγιδευμένη αιώνια σε μια υπέρθεση ζωής και θανάτου.
Πρέπει να σας επισημάνω ότι είναι η πρώτη εξωγήινη μορφή ζωής που συναντούμε. Αν ανοίξουμε το κουτί διακινδυνεύουμε μια πιθανότητα 50% να την σκοτώσουμε. Αν πάλι αποφασίσουμε να παραμείνει ως έχει τότε αποκλείουμε κάθε δυνατότητα να τη συναντήσουμε.
Επανέρχομαι, λοιπόν, στο ερώτημα. Ναι ή όχι; Το ανοίγουμε ή μένει για πάντα κλειστό; Ζωή ή θάνατος; Έφτασε η στιγμή για να ψηφίσετε. Παρακαλώ να σηκώσουν το χέρι τους όσοι θέλουν να ανοίξει το κουτί…
Πολύ ωραία λοιπόν!»

Έχω πολλά ονόματα. Θεός, φύση, κόσμος, αρμονία. Φτιάχνω σύμπαντα, ήλιους, ζωή, νοημοσύνη. Έχω κι άλλα ονόματα. Σατανάς, δαίμονας, θανατικό, μοίρα. Φέρνω πολέμους, καταστροφές, δυστυχία, οδύνη. Είμαι η ισορροπία του κόσμου, η αρχή και το τέλος του. Είμαι, ταυτόχρονα, το απόλυτο καλό και το απόλυτο κακό. Η κόλαση κι ο παράδεισος. Η ζωή κι ο θάνατος. Αλλά το κουτί μου ανοίγει και δεν μπορώ να είμαι πια και τα δύο.

ΤΕΛΟΣ

Την επόμενη Κυριακή, ένα διήγημα για όσους βαρέθηκαν την καθημερινότητα. Θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε «έναν κόσμο στα μέτρα σας»

Ο φίλος μου, ο Μπρην, δεν είναι Παναθηναϊκός

2009-11-07T22:22:00.000-08:00

Αφού άρχισα με το πρώτο πολύ μικρό διήγημα που έγραψα, ας συνεχίσω με το πιο πρόσφατο. Διαβάστηκε στο τελευταίο Φεστιβάλ ΕΦ στην Ερμούπολη. Οι περισσότεροι γονείς προσπαθούν να ικανοποιήσουν την περιέργεια των παιδιών τους. Όμως, υπάρχουν στιγμές που θεωρούν ότι μερικά πράγματα είναι σημαντικότερα από τις ερωτήσεις τους. Θυμηθείτε το αυτό την επόμενη φορά που ο γιός σας θα σας πει ότι…

Ο φίλος μου, ο Μπρην, δεν είναι Παναθηναϊκός

«Μπαμπά, τι χρώμα έχει η Γη από μακριά;»
«Δεν ξέρω, Γιαννάκη».
«Είναι γαλάζια;»
«Δεν ξέρω σου είπα».
«Ο Μπρην λέει ότι είναι γαλάζια».
«Μπρην; Ποιος είναι αυτός;»
«Ο νέος μου φίλος. Ο Βαρδούκ μάς βαρέθηκε και γύρισε πίσω στο δάσος με τα ξωτικά».
«Κατάλαβα… Τι να πω, μπορεί να είναι και γαλάζια, αν και δε νομίζω. Που χάθηκε πάλι το τηλεκοντρόλ;»
………….
«Μπαμπά».
«Λέγε Γιαννάκη».
«Γιατί εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι;»
«Ξέρω γω, ρώτα τη δασκάλα σου».
«Ο φίλος μου ο Μπρην λέει ότι φταίει που έσβησε για λίγο ο ήλιος».
«Να πεις στο φίλο σου ότι ο ήλιος δε σβήνει ποτέ. Μα που στην ευχή είναι το τηλεκοντρόλ;»
……………
«Μπαμπά, πόσα είναι τα αστέρια;»
«Που θες να ξέρω Γιαννάκη;»
«Ο φίλος μου ο Μπρην ξέρει».
«Ήμουν σίγουρος. Μήπως τα έχει μετρήσει κιόλας;»
«Όχι, αλλά έχει ένα μικρό κυβάκι που είναι γεμάτο με όλα τα αστέρια του κόσμου».
«Γυναίκααααα! Δεν σου είπα να μην αφήνεις το μικρό να βλέπει τηλεόραση το βράδυ;»
«Ο Μπρην πατάει ένα κουμπί και βγάζει όποιο αστέρι θέλει από το κυβάκι».
«Α, νάτο το τηλεκοντρόλ. Κάτσε μικρέ, να δούμε τον αγώνα μαζί».
«Χθες μου έδειξε το δικό του αστέρι και τον πλανήτη του».
«Α ναι; Και είναι γαλάζιος;»
«Όχι. Ο δικός του πλανήτης είναι πράσινος».
«Παναθηναϊκάρα ο Μπρην, ε; Breen the green».
«Δε νομίζω ότι είναι Παναθηναϊκός».
«Έχει γούστο να έμπλεξες με κανένα γαύρο. Όπα, άρχισε το ματς. Έλα ρε, τριφυλλάρα».
………………………………………
«Μπαμπά»
«…»
«Μπαμπααααά».
«Ναι».
«Ο Μπρην λέει…»
«Να σου πω κάτι Γιαννάκη; Φέρε μια μέρα τον Μπρην στο σπίτι για να τα πει και σε μας, αλλά άσε με να δω τον αγώνα τώρα».
«Δεν γίνεται. Θα φύγουν σήμερα».
«Ποιοι θα φύγουν;»
«Ο Μπρην και οι άλλοι. Είναι πάρα πολλοί και έχουν έρθει με κάτι μεγάαααλα διαστημόπλοια».
«Α ναι; Και γιατί δεν το είπαν στις ειδήσεις;»
«Τα έχουν παρκάρει από την άλλη μεριά του ήλιου και γι’ αυτό δεν τα βλέπουμε».
«Να πάρει. Τι στραβοκλωτσιά ήταν αυτή!»
«Τώρα ρουφάνε την ενέργεια του ήλιου για να μπορέσουν να γυρίσουν στο δικό τους αστέρι».
«Μα τι σφυρίζει το κοράκι. Ά ρε ξύλο που του χρειάζεται».
«Και μετά ο ήλιος θα σβήσει και εσείς θα εξαφανιστείτε όπως οι δεινόσαυροι».
«Τι δεινόσαυρος. Χελωνόσαυρος δε λες καλύτερα. Πως σέρνεται έτσι το ρεμάλι. Κρίμα τα εκατομμύρια που παίρνει. Δεν πειράζει Γιαννάκη. Θα βρεις κάποιον άλλο φίλο».
«Δε χρειάζεται. Εγώ θα πάω μαζί τους».
«Μα που τον βρήκαν αυτό το σέντερ-φορ; Στο καλάθι;»
«Όλα τα παιδιά θα πάνε μαζί τους. Γι’ αυτό έχουν έρθει με τόσα πολλά διαστημόπλοια. Και θα μας φέρουν πίσω όταν ανάψουν ξανά τον ήλιο».
«Πέναλτι; Αν είναι δυνατόν. Πάλι δούλεψε η παράγκα. Τα βλέπεις τα χάλια μας Γιαννάκη; Γιαννάκη; Τι παιδί είναι αυτό! Μια στιγμή να γυρίσεις τα μάτια σου και τον έχασες. Πάλι καμιά σκανταλιά θα έχει στο μυαλό του. Γυναίκαααα, μάζεψε τα ρούχα γιατί έτσι που σκοτείνιασε ο ουρανός, βλέπω να ρίχνει καρέκλες. Και άμα δεις τον κανακάρη σου πες του να έρθει εδώ γρήγορα. Γιαννάκηηηηηη! Που εξαφανίστηκες; Ελπίζω να μη σκαρώνεις τίποτα, γιατί έτσι και σε πιάσω δε σε σώζει ούτε η συντέλεια του κόσμου».

ΤΕΛΟΣ

Στο διήγημα της επόμενης Κυριακής, θα μάθετε πόσο προσεκτικοί πρέπει να είστε αν χρειαστεί να ανοίξετε ένα «Κουτί του Schroedinger»

Μια καλύτερη ιδέα

2009-11-01T05:22:00.000-08:00

Το σημερινό διήγημα είναι το πρώτο πολύ μικρό διήγημα επιστημονικής φαντασίας που έγραψα. Η ύπαρξή του οφείλεται στον Νίκο Αλμπανόπουλο που μας τα ζήτησε για το δεύτερο φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας της Ερμούπολης. Ένα από τα πολλά «ανέφικτα» που μας έχει ζητήσει ο Νίκος, τα οποία τελικά αποδείχτηκαν πραγματοποιήσιμα. Η ιδιαιτερότητά του ήταν ότι θα διαβαζόταν μπροστά σε ζωντανό κοινό. Αυτό επηρέασε και τον τρόπο γραφής του. Έτσι, δεκάδες θαμώνες του sport-cafe, που μαζεύτηκαν πιστεύοντας ότι θα ακούσουν διηγήματα, έμαθαν μερικά πολύ δυσάρεστα νέα.

Μια καλύτερη ιδέα

Αγαπητοί κυρίες και κύριοι,

Ζητώ συγνώμη επειδή ενώ νομίζετε ότι θα παρακολουθήσετε μια συνηθισμένη ψυχαγωγική εκδήλωση, στην πραγματικότητα θα συμμετάσχετε σε ένα πρωτοποριακό πείραμα από το οποίο θα κριθεί η τύχη ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Πριν λίγο έφτασε στο ηλιακό μας σύστημα ο απόηχος της έκρηξης ενός κοντινού σούπερ-νόβα. Αυτή τη στιγμή που σας μιλώ, ο πλανήτης μας κατακλύζεται από ιονίζουσες ακτινοβολίες ικανές να εξαλείψουν κάθε μορφή ζωής, είτε αυτή βρίσκεται στα βάθη των ωκεανών, είτε κάτω από εκατοντάδες μέτρα βράχων. Τίποτε δεν πρόκειται να επιβιώσει.
Όχι× μην αναστατώνεστε× ο χώρος που βρισκόμαστε προστατεύεται από ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, αδιαπέραστο στην ακτινοβολία, για αυτό και δεν πρόκειται να αισθανθείτε τίποτα πλην ίσως ενός μικρού γαργαλητού λόγω αυθυποβολής.
Μην πανικοβάλλεστε, σας παρακαλώ, και κυρίως μην προσπαθείτε να βγείτε από την αίθουσα. Το πεδίο καλύπτει μόνο μερικά τετραγωνικά και, αν βρεθείτε έξω από την εμβέλειά του, θα πεθάνετε μέσα σε μικροδευτερόλεπτα. Κατανοώ την ανησυχία σας για τα αγαπημένα σας πρόσωπα αλλά σας διαβεβαιώνω ότι τίποτα δεν είναι ακόμα οριστικό. Τα πάντα εξαρτώνται από εσάς και το πόσο καλά θα συνεργαστείτε κατά την εξέλιξη του πειράματος.
Τι πρέπει να κάνετε; Θα σας εξηγήσω αμέσως. Χρειαζόμαστε λίγη από την παιδική σας αθωότητα. Θυμάστε εκείνη την εποχή; Τότε που πλάθατε ολόκληρους κόσμους μέσα στο μυαλό σας; Όταν μιλούσατε με μαγικά όντα, ταξιδεύατε μέσα στο διάστημα, αντιμετωπίζατε τρομερούς κινδύνους και υπερνικούσατε κάθε δυσκολία; Νομίζετε ότι όλα αυτά ήταν ένα ψέμα; Είστε σίγουροι ότι δεν υπήρξαν ποτέ; Μπορεί.
Έχετε αναρωτηθεί τι είναι η πραγματικότητα; Πόσο λεπτή είναι η γραμμή που τη χωρίζει από τη φαντασία; Αν ρωτήσετε κάποιον που έζησε χιλιάδες χρόνια πριν θα σας μιλήσει για το θεό ήλιο και τη θεά σελήνη. Κάποιος μεταγενέστερος θα ορκιστεί ότι είδε τυφλούς να βλέπουν και νεκρούς να ανασταίνονται. Άλλοι θα σας φέρουν γνήσιες φωτογραφίες εξωγήινων ενώ οι πιο μοντέρνοι θα σας αραδιάσουν θεωρίες για πολλαπλά σύμπαντα και παράδοξα με γάτες. Ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα; Όλοι και κανένας. Επειδή τελικά η πραγματικότητα είναι ο μέσος όρος των αντιλήψεων όλων των ανθρώπων. Όποια άποψη επικρατήσει αυτή είναι και η αληθινή.
Πως μπορούμε λοιπόν να αλλάξουμε την πραγματικότητα; Είναι δυνατό να διαμορφώσουμε μια κοινή αντίληψη σε δέκα δισεκατομμύρια ανθρώπους; Όχι βέβαια. Αν όμως ξαφνικά πεθάνουν όλοι και απομείνει μόνο μια χούφτα ζωντανών ενσυνείδητων όντων; Αυτή η χούφτα είστε εσείς. Η μαγιά του νέου κόσμου. Οι άνθρωποι που θα αποφασίσουν τι θα είναι η αλήθεια από σήμερα και μετά.
Προσοχή. Δε χρειάζεται να πάρετε καμία πρωτοβουλία. Το μόνο που πρέπει όλοι ανεξαιρέτως να κάνετε είναι να πιστέψετε ότι αυτό που σας περιέγραψα δε συνέβη ποτέ. Κανένα σούπερ-νόβα δεν εξερράγη, καμία ακτινοβολία δεν επηρέασε τη Γη και όλα είναι όπως πριν μπείτε σε αυτήν την αίθουσα. Τα πάντα μπορούν να διορθωθούν. Οι γονείς σας, τα παιδιά σας, οι φίλοι σας θα επανέλθουν στη ζωή και τίποτα δε θα έχει αλλάξει. Αρκεί και οι έντεκα να συγκεντρωθείτε απόλυτα στη σκέψη: Όλα ήταν ένα ψέμα.
Βλέπω ότι κάποιος θέλει να μιλήσει. Ο νεαρός που κάθεται ανάμεσα στην Άρτεμη και τη Δήμητρα. Σε ακούω Ερμή, τι θέλεις;
-Νομίζω ότι έχω μια καλύτερη ιδέα, κύριε Δία.

ΤΕΛΟΣ

Ένα μικρο διήγημα επιστημονικής φαντασίας κάθε εβδομάδα

2009-10-30T00:05:00.000-07:00

Το σκέφτηκα για αρκετό καιρό και τελικά το αποφάσισα. Υπάρχουν δύο κατηγορίες διηγημάτων που είναι δύσκολο να δημοσιευτούν. Τα πολύ μεγάλα και τα πολύ μικρά. Ευτυχώς, το διαδίκτυο είναι ιδανικό για τη δεύτερη κατηγορία. Δύσκολα κάποιος θα κάτσει να διαβάσει μερικές χιλιάδες λέξεις από την οθόνη. Όμως σίγουρα μια πολύ μικρή ιστορία από έξι(6) έως 500 ή 600 λέξεις είναι ότι πρέπει για τα μελαγχολικά βράδια της Κυριακής ή τα βαριά πρωινά της Δευτέρας.
Έτσι, κάθε Κυριακή απόγευμα, θα αναρτώ ένα πολύ μικρό διήγημα ΕΦ για όσους αρέσει η επιστημονική φαντασία, αλλά και για όσους ενδιαφέρονται να δουν τι είναι αυτό το είδος λογοτεχνίας. Ελπίζω να τα καταφέρω για έναν συνεχόμενο χρόνο. Ευτυχώς έχω μια μαγιά (ας είναι καλά τα φεστιβάλ ΕΦ στη Σύρο) και έτσι μπορώ να ξεκινήσω χωρίς άγχος.
Εύχομαι καλή ανάγνωση σε όσους θα ασχοληθούν.
Πρώτο διήγημα, την Κυριακή 1 Νοεμβρίου.

Σχέδιο Φράκταλ

2009-04-17T02:12:00.000-07:00

Ο Φοίβος Αντωνίου είναι μυθοβιογράφος. Γράφει μυθιστορήματα κατά παραγγελία, με πρωταγωνιστές τους πελάτες του, συνδυάζοντας την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Η ζωή του κυλά ήσυχα, μέχρι τη μέρα που λαμβάνει μια παράξενη παραγγελία από έναν ακόμα πιο παράξενο πελάτη. Σύντομα θα αντιληφθεί ότι μια αλυσίδα γεγονότων που δημιουργήθηκε ερήμην του αρχίζει να εξουσιάζει όλο και περισσότερο τη μοίρα του – και σ’ αυτήν, κεντρικό ρόλο παίζει ένα αλλόκοτο γεωμετρικό σχήμα.

Η Λίζα Όλσεν είναι φυσικός. Εργάζεται στο CERN, όπου συμμετέχει στο μεγαλύτερο ερευνητικό πρόγραμμα του πλανήτη με σκοπό την ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs, του “σωματιδίου του Θεού”. Τα αποτελέσματα του πειράματος είναι απρόσμενα, και σύντομα θα διαπιστώσει ότι οι ανώτεροί της προσπαθούν να την εμποδίσουν να τα κοινοποιήσει. Ένας μαύρος φάκελος που θα βρεθεί στα χέρια της θα θέσει σε κίνδυνο τη ζωή της ίδιας και της κόρης της και θα τις οδηγήσει στη φυγή.

Ένας συγγραφέας και μια ερευνήτρια. Δύο φαινομενικά ασύνδετες ζωές θα διασταυρωθούν και θα χρειαστεί να ενώσουν τις δυνάμεις τους σ’ έναν αγώνα όπου διακυβεύεται η φύση της ίδιας της πραγματικότητας. Μπορούν δύο απλοί άνθρωποι ν’ αλλάξουν την τύχη του κόσμου; Είναι δυνατόν μια πεταλούδα που ανοιγοκλείνει τα φτερά της στο Παγκράτι να προκαλέσει καταιγίδα στη Νέα Υόρκη; Η κοινή λογική το αποκλείει. Οι νόμοι της φυσικής το υποστηρίζουν. Μήπως υπάρχει μια τρίτη εκδοχή;